Muzyka- czego od niej oczekujemy?

[Fenderek]

Wymiana zdań z le_mmorem i kwakiem zainspirowała mnie do zastanowienia się nad tym co sprawia, że ludzie inaczej odbierają muzykę- i nie chodzi tylko o zwykły gust. Dla jednego Yes (użyję tego przykładu) będzie muzyką pozbawioną treści i uczuć- dla innego takie stwierdzenie będzie podobne do próby udowodnienia, że aktorce grającej Krystynę Lubicz należy się Oscar. Skąd to się bierze?
Tak sobie pomyślalem, że kluczem przede wszystkim jest to czego od muzyki oczekujemy. Ba- nie tylko od muzyki ale od sztuki w ogóle. Bo w jednej dziedzinie możemy oczekiwać intelektualnego wyzwania- inne mają nam slużyć głównie do rozrywki. I dla każdego pewnie te fukncje (i kilkadziesiąt innych) będą pełniły inne dziedziny sztuki.
Fan Yes (którym, od razu zaznaczam, nie jestem bo tak jak połowę ich twórczości kocham bezgranicznie- tak druga połowa wywołuje tylko wzruszenie ramionami) z fanem Pet Shop Boys mają takie same szanse zgodzić się w dyskusji na temat muzyki i tego co w niej jest ważne jak fan Bergmana z fanem "Klanu" na temat kina. Jest to praktycznie niemożliwe. Dla jednego to pierwsze jest zbyt przeintelektualizowane bądź wyzbyte z uczuć- dla drugiego to drugie właśnie jest zbyt oczywiste, zbyt banalne, zbyt dosłownie podane. Kluczem- tak mi się wydaje- jest podejście do tematu. Czego więc od muzyki oczekujemy? Czego w ogóle od sztuki oczekujemy? Ba- czy muzyka rozrywkowa w ogóle dla nas sztuką jest?

Kiedy przeczytałem że w muzyce Yes (pozostanę przy tym przykładzie- choć pewnie można tu wstawić w ogóle rock progresywny) nie ma uczuć i jest efekciarstwo, pierwszą myślą jaka przyszła mi do głowy było "no cóż, widocznie za trudne dla tego delikwenta". Czemu taka? Bo dla mnie tam jest przecież masa uczuć- tylko one nie są podane w sposób oczywisty. Ale zaczałem się zastanawiać jak to jest możliwe że ja je słyszę i widzę w tak oczywisty sposób- ale ktoś inny już nie. Czym jest dla mnie słuchanie muzyki i czym możemy się różnić? Otóż dla mnie jest intelektualnym wyzwaniem, częściej niż rzadziej jest dla mnie podróżą pod wpływem dźwięków w otchłan mnie samego. Odrzucam rzeczy oczywiste (stąd moja niechęć dla pet Shop Boys, We Believe, większości popu ale też i metalu spod znaku Motley Crue), bo chcę w tej podroży być wolny, mieć swobodę jak najwiekszą, by to co się dzieje interpretować. Ta interpretacja jest dla mnie kluczowa, najważniejsza, musi być jak najmniej ograniczona. Ale przecież ktoś inny może tego wcale nie chcieć i nie rozumieć- może oczekiwać rozrywki, może oczekiwać rzeczy mniej skomplikowanej, prostszej. Tak jak ja z kolei patrzę na kino- mogę obejrzeć jak mam nastrój Bergmana i czasem mi się to zdarza- ale generalnie nie lubię kina w ogóle, filmów oglądam mało, bo kilka moich zmysłów jest równocześnie atakowanych i miejsca na interpretację (jak już mówiłem- dla mnie ważna, uwielbiam i potrzebuję popuszczać wodze fantazji) jest dużo mniej. Więc oglądając film- oczekuję dobrej, ale jednak ciągle rozrywki. Od czasu do czasu coś mocnego, ambitnego jak najbardziej- ale generalnie częściej wolę rzeczy prostsze, bardziej dosłowne. Czemu? Bo to medium bardzo rzadko daje mi to, czego w sztuce szukam, więc wykorzystuję go dla innych celów- w tym przypadku rozrywki właśnie.
Skoro ja inaczej patrzę i zupełnie czegoś innego oczekuję od kina i muzyki (a przeciez jest jeszcze książka, fotografia, malarstwo, itd)- podejrzewam że inni mają podobnie. W rezultacie jeden w Yes usłyszy całą masę uczuć, całą gamę przeżyć i dźwięków które pozwalają mu odbyć podróż w głąb siebie; ta muzyka stanie sie dla niego bramą do podróży w głąb siebie- drugi już tego nie usłyszy bo... tego od muzyki nie iczekuje, tego nie potrzebuje. Tak muzykę odczuwam ja, do tego jest mi ona potrzebn- dlatego wymagam od niej tak wiele. Nie jestem w stanie nic czuć przy Pet Shop Boys, bo mam z góry narzucony nastrój, mam z góry narzucone uczucia, klimat itd. Mnie to nie odpowiada. Komuś, kto od muzyki oczekuje czegoś innego (roztrywki? zabawy? odpoczynku? pewnie takich funkcji są setki, każdy ma inną i... o tym właśnie ten temat, jakby ktoś nie wiedział jeszcze- jestem ciekaw jaką fukcję w Waszym życiu spełnia muzyka właśnie...) właśnie ta muzyka przyniesie najwięcej satysfakcji, dla tej osoby to właśnie ona spełni ona swoją fukcję. Mam rację?

Ciekaw jestem bardzo jak podchodzicie do muzyki, jakie różne cele i sposoby na nią patrzenia macie. Ba, może nawet jak podchodzicie do różnych innych dziedzin sztuki. Albo w ogóle zacznijmy od tego, czy zgadzacie się generalnie z tezą, że od tego czego oczekujemy od muzyki (i nie tylko jej) zależy nasz jej odbior? Może zrodzi sie z tego jakaś ciekawa dyskusja- wydaje mi sie, że to temat rzeka...
_________________


Be who you are and say what you feel, because those who mind don't matter and those who matter- don't mind.

A teraz, drogie dzieci ... pocałujcie misia w dupę
http://fenderek.blogspot.co.uk/

[Werty]

U mnie w przypadku muzyki ciągle istnieje balansowanie między progresywnością a mocnym rock n' rollowym brzmieniem ze wskazaniem na to drugie.
Jeśli chodzi już o konkretny nurt związany nie tyle z samą muzyką ale także ze stylem, sposobem ubierania to jest to oczywiście grunge który uważam (tak samo jak pierwszą połowę lat 90-tych) za najbardziej kreatywny okres muzyki rockowej w ogóle (po którym nadeszła jakby na to nie patrzeć zapaść).
Już od pewnego czasu zauważyłem jak wielką rolę odgrywa w postrzeganiu sztuki sentyment. Zauważyłem również że każdy z nas ocenia dzieła przez pryzmat "tego czegoś". Mówimy że ten kawałek ma coś w sobie jednak często nie możemy doprecyzować co to dokładnie jest. Mogę słuchać świetnego utworu pod względem muzycznym, tekstowym i nie pamiętać go na następny dzień właśnie ze względu na brak tego czegoś.
Film jest dla mnie systemem znaków za pomocą których przekazuje się nie tylko historię ale również drugie dno przez co dzieło staje się wieloznaczne co w moim przypadku równa się z atrakcyjnością.

Fenderek - nie można przeanalizować i zinterpretować filmu po jednym obejrzeniu, zazwyczaj trzeba robić to z dwa, trzy razy a w przypadku takich arcydzieł jak np. Blade Runner - kilka razy więcej. Próba ogarnięcia wszystkiego naraz może tylko zniechęcić do kina jako tako.

[lemur]

Fenderek, masz wpierdól, tak napisałeś tego posta, że muszę na niego teraz odpowiedzieć, a akurat koszmarnie mi się nie chce. No ale nic, swego honoru trzeba bronić, wysmażę potem coś równie długiego. Teraz tylko sygnalizuję, że Cię nienawidzę :*
_________________
Pierwszy Pisarz Forum 2006, 2007, 2009; Podpis Roku 2010

Mój blogasek: http://obserwujacylemur.wordpress.com/

[wasdfg7]

Gdy to piszę nie ma jeszcze żadnego posta pod więc może coś zacznę. Czego oczekuję od muzyki (bo na tym się chyba tylko skupię)? Jakiegoś kopa emocjonalnego. To dlatego najbardzie muzykę odczuwam słuchając Marillion. Jak ktoś to pięknie kiedyś napisał apropo jakiegoś 2,3 - minutowego kawałka, na który ja zareagowałem, że za dużo emocji na raz czy coś takiego. Może nawet nie w ten sposób. Nieważne. Odpowiedź była mniej więcej taka, że " bo Hogarth rozwlekłby to do 15 minutowego utworu, kontemplując nad każdym uczuciem osobno po 5 minut używając do tego 150 porównań". Czy coś w ten deseń. Mam nadzieję, że ogólny sens zachowałem. W muzyce szukam jakiegoś odnalezienia mojego nastroju, jakiegoś odwzorowania moich uczuć, które przecież cały czas odczuwam żyjąc. To co w Marillion. Paradoks nawiasem mówiąc bo Queen kocham za coś innego, ale o tym później. Marillion. Za pewną umiejętność wyrażania uczuć tak zwykłych, tak błahych, tak codziennych w sposób nieosiągalny dla innych i za umiejętność połączenia tych z jednej strony banalnych, a jakże głębokich słów z podkładem muzycznym w pełni oddającym pewną w danym momencie wyrażaną gamę uczuć. Mam nadzieję, że daje się zrozumieć poprzednie zdanie. Więc z jednej strony szukam jakiejś intelektualnej pożywki w połączeniu z przyjemnym, i co najważniejsze emocjonalnym zarówno wokalem jak i muzyką. A to Marillion IMO umie zrobić FENOMENALNIE, że znów zapożyczę Fenderka.
Ale nie tylko tego w muzyce szukam. Bo Queen... intelektualnych tekstów szukać w ich dyskografii to błąd. Chyba specjalnie się nie zastanawiam nad tym co panowie z Q próbują mi przekazać. Nie byli w tym dobrzy, ale to w jaki sposób te myśli przekazywali. To w jaki oryginalny sposób. Więc chyba tak. Queen słucham jako typowej rozrywki, bez żadnych wysiłków intelektualnych. Choć te nasuwają się same pod wpływem jako takiej znajomości zespołu i moich osobistych przeżyć związanych z tymże zespołem(osobiste nieraz dziwne skojarzenia i przede wszystkim koncert w Pradze).
Chyba to są te 2 główne cechy jakie musi posiadać muzyka dla mnie. Niby takie jak większość. Jakaś intelektualna pożywka i rozrywka. Ale innymi sposobami przekazywana. Bo jeden jako rozrywkę wybierze Q a inny niech będzie Yes. Nie do końća mi podpada... choć może inaczej. Pewne zespoły nurtu progresywnego wchodzą mi wyśmienicie i kocham ich słuchać, natomiast inne wydają mi się przeintelektualizowane. Za dużo pewnych instrumentów, zagrań zgromadzonych na pewnej przestrzeni. Chyba też potrzebuję w tej muzyce znaleźć obok instrumentów przestrzeń dla moich własnych wyobrażeń, moich własnych myśli... znaleźć gdzieś miejsce w tym całym harmiderze instrumentów i poukładać to sobie by jakiś sens dla mnie osobiście to miało.
Wiadome są nastroje, są różne momenty życia i w nich podchodzi coś czego się by nigdy nie spodziewał człowiek, że może nawet pokochać.
Sam generalnie nie lubię patosu. A czymże innym jest mój faworyt ostatnich miesięcy czyli Karmakanic - Eternally pt2? Patos tak oczywisty a jednak. Więc znów ... gdybym miał odpowiadać jednoznacznie. Czego oczekuję od muzyki? Nie wiem. To zależy od groma czynników.


I odpowiadam na pytanie Fenderka. Oczywiście, że w zależności od tego czego oczekujemy od danego utworu zależy nasz jego odbiór. Strasznie świetnie to widać w "oceń poprzedni utwór". Znając mniej więcej gust kilku użytkowników potrafię dość dokładnie zgadnąć mniej więcej jaka ocena tegoż użytkownika danego utworu będzie. Nie zawsze. Są wyjątki. Ale czy gdyby wszystko było tak oczywiste, to czy ta zabawa miałaby sens?

?Mam nadzieję, że w jakikolwiek rozwinąłem ten temat i nie napisałem samych głupot.
_________________

MARILLION - BRAVE
The true soul of Queen band is lost...
______________________________
I've Been Blessed By God
Yet I Feel Forsaken
All To Me Was Given
Now It's Finally Taken

[daga]

[krs]

ble ble ble...

[Fenderek]

[wasdfg7]

W sumie widzę zainteresowanie tematem co najmniej słabe a ma potencjał. Może to z powodu braku czasu. Niemniej jednak pominąłem dlaczego słucham muzyki. Bo aby usłyszeć emocje lub dla rozrywki to trochę mało powiedziane. Pewnie pełniej to można stwierdzić dzięki słowom jakoby muzyka była moją ucieczkę od dnia codziennego, od absurdów życia. Kiedyś wysnułem wniosek, z którego się nie wycofuję do dziś. Że "muzyka to dla mnie chyba jedyny i automatycznie najważniejszy aspekt poza życiowy mojej egzystencji"... teoretycznie to jest tylko dodatek do życia, ale mógłbym dla sibie samego dorobić pewną otoczkę dla tego aspektu, bo naprawdę. Kiedyś muzyka była tylko dodatkiem... nic nie znaczącym. Dziś to dla mnie naprawdę jedno z najważniejszych dóbr jakim mogę się żywić i które daje mi niewiarygodną siłę, pewną opokę do której mogę uciec. Strasznie moralizatorko mówię, ale tak... muzyka to najważniejszy aspekt życiowy z aspektów poza życiowych
_________________

MARILLION - BRAVE
The true soul of Queen band is lost...
______________________________
I've Been Blessed By God
Yet I Feel Forsaken
All To Me Was Given
Now It's Finally Taken

[krs]

fenderku... prosiłeś o wypowiedź względem zdania na temat zadany w dyskusji. wyraziłem się w językowo ubogiej formie, jednakowoż wymownie i broń Boże nie uwłaczający nikomu z biorących w niej udział. weź pod uwagę fakt, że nie zawsze gruntowny elaborat trafia w sedno:) jeżeli jednak poczułeś się urażony ową formą, pozwól rozwinąć myśl w inny, bardziej złożony sposób.

temat dyskusji, traktujący o recepcji sztuki zacnym jest niewątpliwie - to temat wałkowany lata studiów przez historyków sztuki, kulturoznawców i zamkniętych w klasztornych murach mnichów. piszę z przekąsem, bo uśmiech zwykle pomaga - ale zwracając się ku poważniejszemu ujęciu trzeba podjąć tu odpowiednio szerokie rozważania kładąc pod poduchy księgi psychologów, analityków i historyków sztuki, dodając co nieco ze szkoły strukturalnej. można również zacząć od lektury confiteora, kapłanowi przybyszewskiemu oddając pierwsze słowa. podsumowując - fenderek... zamysł godzien podziwu, ale to temat zbyt złożony by traktować go tak bardzo ułomnie (czyt. powierzchniowo). w tym względzie było moje 'bla bla bla'. myślę, że teraz rozumiesz, w jakim kontekście tej formy użyłem i jaka myśl się za tym kryje.

[lemur]

[Fenderek]

[Qnegunda]

Szczerze mówiąc, krs, ten popis był dość tani.

A moja opinia jutro, wracam do analizowania pozornej oksymoroniczności niektórych wyrażeń frazeologicznych służącej redefinicji jej części składowych, który to proces jedynie akcydentalnie występuje w powieściach fenomenologicznych. Niemniej jednak rzadkość ich występowania nie stanowi przeszkody w analizie hermeneutycznej twórczości awangardystów francuskich.

Bełkot celowy.
_________________
W avatarze jest lemur, gdyby kto nie wiedział. W domu wygląda tak samo.

[kater]

Odpowiadając na pytanie zawarte w tytule: konkretnych emocji, konkretnego nastroju, tła do codziennych czynności, energii do gonienia tramwajów, refleksji, kołysanki, soundtracku do hirołsów/mtela sluga, przeżyć mistycznych, możliwości interpretacji, karaoke, zabawy, relaksu etc. Nie wiem czy wymieniłem wszystkie możliwe opcje. Odkąd się zacząłem na serio interesować muzyką (czyli nadal stosunkowo niedawno, większość mojego życia to cisza zakłócana radiowym badziewiem i przypadkowymi kasetami, które dziwnym trafem wpadły w moje ręce) pełni ona od cholery różnych funkcji w moim życiu i z całą pewnością jestem od niej uzależniony w podobnym stopniu co od piwa, internetu i rysowania komiksów. Pod tym względem mam zatem inny stosunek do muzyki niż Fenderek. A raczej nie inny, mam po prostu więcej stosunków, niż on. I chcę, żeby to zdanie pojawiło się w Złotych Ustach. Do roboty Bebe.

Natomiast podobnie mam z filmem chociażby. Są filmy które znaczą dla mnie więcej niż czysta rozrywka, ale to są rodzynki i i tak w większości komedie. Jak układałem niedawno TOP10 filmów to o podium tłukły się Big Lebowski, Pulp Fiction i Monty Python and the Holy Grail (a dalej był Dzień Świra, Lion King i randomowa komedia romantyczna z Hugh Grantem). Ale to tak na marginesie, bo sama muzyka w zupełności wystarczy, żeby tworzyć tu taśmy, których potem nie będzie mi się chciało czytać, Fenderek się obrazi i odejdzie do Życia.

Dobry jest ten przykład z Yes, znaczy zły. Bo ja generalnie (między innymi) potrzebuję płyt, które sobie puszczam dla tych celów, o których piszesz, Fenderku, które wymagają zaangażowania, proszą się o interpetacje i puszczanie wodzów fantazji. *wyobraża sobie puszczonych wolno biegnących apaczów z fantastycznie kolorowymi pióropuszami* Ale Yes akurat prawie nigdy się do tego nie nadaje (w moim przypadku oczywiście, wszystko jest SUBIEKTYWNE, jestem gotów w każdej chwili przeprosić fanatyków Yes, a właściwie to nie, mam Was w dupie, progresywne cioty). Toteż to, czego od muzyki oczekujemy nie jest tu kluczem, a przynajmniej nie jedynym. Drugim jest, że pozwolę sobie odkryć dawno zamieszkałą i wyeksploatowaną do granic możliwości Amerykę, gust. Bo to jednak nie to samo, myślę.

[Fenderek]

[krs]

[Qnegunda]

[lemur]

No dobra. Czego ja oczekuję od muzyki? Pewnie każda wypowiedź będzie o wiele za skromna, ale cóż, mówić o muzyce to jak tańczyć o architekturze i bla bla bla Frank Zappa. Tak naprawdę to gówno prawda, o muzyce można mówić bardzo mądrze, pytanie tylko czy umiem.
Właściwie już na tym etapie napotykam trudność, bo chciałem napisać, że od muzyki oczekuję Głębi i Szczerości, ale wtedy zadałem sobie pytanie: to czemu, kurwa, tak uwielbiam dajmy na to "Relax" czy "Sounds Like A Melody" Alphaville. Dlatego też trzeba to trochę zniuansować i zacząć tak:
Otóż, generalnie rzeczywiście przede wszystkim oczekuję od muzyki głębi i szczerości, jakiegoś przeszywającego poczucia i wrażenia, zarówno emocjonalnego i estetycznego, czystego dreszczu i uniesienia, które towarzyszą mi w tym momencie Przeżywania jakiegoś utworu. Spiętrzenia wrażeń, zakręcenia w żołądku, ciarek na plecach, jak i intelektualnego: poczucia, że artysta, którego słucham, ma mi do przekazania coś prawdziwego, jakąś ważną opowieść, historię, dygresję czy nawet anegdotę, że to co tworzy i mi sprzedaje, nie jest wydumane, nie jest wydmuszką, ale częścią jego życia i przez to stać się może częścią życia mojego.

Skąd więc to moje legendarne uwielbienie do Pet Shop Boys, które w dyskusjach muzycznych stało się na tym forum wytrychem? Tu trzeba zwrócić uwagę na dwie rzeczy. Po pierwsze - wbrew temu, co by napisało nawet milion jednakowych Fenderków - ja w muzyce PSB czuję głębię, emocję i szczerość. Tak, takie "Being Boring" czy "It couldn't happen here" przewiercają mnie melancholią i smutkiem bardziej niż kolorowa pozytywka "Roundabout". Słuchając tych utworów mogę mieć wrażenie rozmowy z nadawcą, tego, że on do mnie tymi piosenkami mówi - choć ja generalnie rzadko odbieram piosenki naprawdę osobiście. Bardziej chodzi o stworzenie pola dla wyobraźni, wielu interpretacji, synestezji, tworzenia wizji, obrazów, wrażeń. Dla mnie te utwory, po prostu nie są banalne i jednowymiarowe, Fenderku. NIE SĄ. Ja czuję w nich niezwykłe bogactwo, poruszają we mnie emocje, towarzyszą mi przy moich włąsnych wędrówkach wewnętrznych równie dobrze, jak Tobie utwory Opeth czy Yes. Nic na to nie poradzę.

Po drugie. Są zaś takie utwory, które są dla mnie czysto rozrywkowe. Ot, takie "Relax". I czego od nich oczekuję, za co je kocham? Tu myślę, że sprawa jest już prosta i praktycznie nie intersubiektywna w żaden sposób. Dlatego, że pewne sekwencje dźwięków, pewien rodzaj brzmień, tych głupich syntezatorów i dennego syntetycznego rytmu - po prostu coś we mnie poruszają, sprawiają mi bezrelfeksyjną przyjemność. Odprężam się przy nich, robi mi się kolorowo i mam Was w dupie. Nic na to nie poradzę. Znowu, a wręcz ZNOWU.

Aha i jeszcze jedna sprawa. Dla mnie generalnie nie jest obelgą nazywanie mnie fanem Pet Shop Boys, bo to jest moja ekstraklasa preferencji muzycznych. Ale z takim szufladkowaniem jednak bym uważał, bo jak się wyślizgnie ze sfery humoru do poważnego kategoryzowania...tragedii nie będzie, ale odór umierającego rozumu i owszem. Tak naprawdę, mam z takim Fenderkiem przysłowiowym różowym więcej wspólnego pod względem muzycznym niż on kiedykolwiek przyzna, ha.

Fenderek, parówo, przez Ciebie zmarnowałem kilkadziesiąt minut życia, które mogłem spędzić na You Tubie.
_________________
Pierwszy Pisarz Forum 2006, 2007, 2009; Podpis Roku 2010

Mój blogasek: http://obserwujacylemur.wordpress.com/

[Fenderek]

[kater]

[Fenderek]

[kater]

[RockFan90]

Bardzo ciekawy temat, jest już dość późno, ale zajęcia na uczelni rozpoczynam o 14 więc sie wypowiem i wyspać też się zdążę

Na początku zaznaczę, że jeszcze te 3 lata temu muzyka nie znaczyła praktycznie nic w moim życiu. Cieszę się z tego, że porzuciłem drogę radiowej papki i w końcu zacząłem słuchać ambitniejszych rzeczy- zauważyłem, że właśnie w muzyce rockowej, metalowej i jej wszelakich odmianach tkwi prawdziwe piękno i jest ona pewnym hmmm...powiedzmy to sposobem na wyrażenie siebie.

A czego od muzyki oczekuję? Chcę ją czuć, interpretować na swój sposób, nie interesuje mnie narzucanie przez artystę danego konspektu- że tak ja my mówimy ma być i już. Każdy jest indywidualną i niezależną jednostką, tak więc wsłuchując się w dźwięki, w słowa tekstu chcę czuć tę szczerość przekazu, to, że artysta interpretację muzyki pozostawia swoim słuchaczom.

Podłapię tu wątek emocjonalny który w swoim poście zawarł W-7 bowiem i dla mnie jest on niezwykle ważny. Wiem, że w muzyce której słucham znajdę praktycznie wszystko- bardzo dużo zależy od nastroju, w którym się znajduję. Ogromnie się cieszę, że powstały takie zespoły jak Pink Floyd czy Metallica- dwa inne nurty (niektórzy powiedzą że smęty i przy****lenie na pełnej kur***e)- ale mnie to wciąga. Chcę takiej różnorodności w muzyce, unikania monotonności. To że mogę posłuchać takich kapitalnych, zupełnie różnych utworów jak choćby Echoes czy Creeping Death

Dośc ciężko jest sklecić odpowiedź, ale trochę rzeczy zawarłem Nie mniej jednak jest jeszcze

[kwak]

Cholera mam kaca (ba, jeszcze ciut pijany, lekko spocony i podrapaany), a lubie w sumie na kacu pisać więc może dwa słowa napisze.

Ja oczekuje od muzyki, że wprowadzi mnie w taki stan, w jakim chce w danym momencie być lub po prostu "Let Me Entertain You" - chodzi po prostu o zabawienie lub też tło dla nudnych czynności, dzięki muzyce takowe są troche mniej nudne.

Lubię muzyke lat 80.(new romantic) bo jest słoneczna, miła, przyjemna, zawsze mi poprawiają humor lub robią taki sentymentalny klimacik, pragnę tu podać dwa wzorcowe dla mnie tytuły Depeche Mode - A Broken Frame i Alphaville - Forever Young.

A apropo RMF to nie do końca to taki full szit, bo przecież tam często też są takie rzeczy jak "Brothers In Arms", "The Show Must Go On" i dużo dużo klasycznych nut - nie mówie, że słucham bo jednak wole polegać na swoim winampie, ale przecież dużo klasyków obok chujowej muzy.

No i teraz wzorcowy przykład czego odczekuje od muzyki - ABBA - "The Winner Takes It All" teraz leci u mnie i to jest nuta, która mnie w pełni satysfakcjonuje, no, a poza tym lubie seksowne głosy wokalistek i dlatego osttanio Sandra jest przeze mnie ostro katowana. Powiem wam, że osttanio moje zainteresowania muzyczne całkowicie prawie odwracają się w stronę ejtis.

A i lubie sie jeszcze zdołować - gasze światło i puszczam np. "Hey You" Floyduff.

EDIT. fajna myśl wyszła z mojego gadu podczas rozmowy ze znajomkiem i myśle, że akurat pasuje do tematu imojej opinii:

[futureal]

Lubię zespoły ,które mają swoją historię, muzyka rusza mnie bardziej gdy grają ją ludzie ,których szanują, lub przynajmiej ciekawi.
Kocham pokolenie muzyków urodzonych w latach 40 czy 50, to byli ludzie ,którzy byli samoukami zasłuchanymi w muzyce swoich idoli,a nie robotami wykształconymi w elitarnych szkołach.
Uwielbiam zespoły gdzie była współpraca,a nie wybijała się jedna osoba ,której ambicję decydowały o zespole .Moje ulubione zespoły pochodzą Wielkiej Brytanii,bo w tym kraju jest coś takiego co decydowało o świeżości i klimacie tej muzyki, tzn rocka. Może chodzi o taką pewnego rodzaju oszczędność wyrazu..nie wiem. Najlepszym tego przykładem jest Queen i wręcz legendarny minimalizm Briana Maya który poświęcał swoje umiejętności zespołowi a ściślej kompozycjom.
Zakochałem się w hard-rocku takich kapel jak Black Sabbath i Deep Purple ,które to sprawiły ,że cenię w muzyce rockowej ,,siłę wyrazu, pomysłowość i pewną rodzaju energię.
Mój ukochany na zawsze Iron Maiden to spadkobierca lat 70 ,który jednak przez to ,że grał w latach 80 stworzył ekscytujący styl oparty na starych gigantach a także nie omijający pewnych nowinek muzycznych.

Wg.mnie muzyka powinna sprawiać ,że słuchasz czuję się lepiej,dawać siłę, pobudzać ,oczywiście nie bez znaczenia jest sentyment, on jest cholernie ważny, to czego słuchaliśmy parę lat temu ma wpływ na to jak oceniamy to teraz. Szukam też w muzyce wielkich osobowości, prawdziwych legend ,które mnie inspirują.
Jestem raczej konserwatystą, lubię poznawać nowe rzeczy,ale jeszcze bardziej lubią wracać do starych. Jest taka elita kapel do których wrócę zawsze ,są też takie płyty.
Ogólnie moje ulubione gatunki to hard-rock lat 70 i wczesny heavy-metal, w tym obrębie raczej nie ma artystów ,których nie lubię.

Cenię w muzyce szlachetność, pewnego rodzaju archaizm,a to także domena Wlk.Brytanii, Uriah Heep,Jethro Tull,Queen..przykładów można mnożyć, to jest to co niestety w muzyce zanikało w latach 80 a w 90 zanikło totalnie .

Nie napisałem nic o tekstach,wiele osób bardzo zwraca na nie uwagę, ja tylko wtedy jeśli tekst mi się podoba, ale jeśli tekst nie wzbudza żadnych moich emocji,albo uważam go za nieudany,a utwór jest świetny,nie jest to dla mnie problemem. W muzyce rockowej to sama muzyka jest dla mnie treścią. Nie powiem jednak by teksty nie był jakimś plusem, jeśli chodzi o Iron Maiden to podoba mi się większość.

Przyznam ,że nie czytałem dyskusji, sorry, Yes to nie moja bajka, szanuję bardzo, ale w tej muzyce nie znajdują wiele dla siebie, bardziej Jethro Tull,stare Queen ,ew. debiut Crimsona czy parę ulubionych utworów Pink Floyd, jesli chodzi o progresywę.
_________________
Someone Chasing I Cannot Move

[Ziutek98]

W muzyce tak naprawdę wyróżniam trzy czynniki - melodię, brzmienie i tekst. Czasem również kontekst, ale te trzy pierwsze są najważniejsze, zaś ten pierwszy chyba najbardziej.
Melodia jest dla mnie najlepszym sposobem na wyrażenie emocji. Wszystkich. Chyba nie ma takich, których melodia nie byłaby w stanie wyrazić. W połączeniu zaś z brzmieniem zyskuje prawdziwą moc i często zyskuje na treści - dlatego potrafię słuchać death metalu czy wczesnej Anathemy - bo ja tam słyszę melodię, która wraz z chrakterystycznym brzmieniem wyraża pewne emocje. Do tego oczywiście często dochodzi też tekst, najbardziej oczywisty nośnik treści. I ja, odmiennie od Fenderka, myślę, że to on najczęściej ogranicza fantazję. Gdy jest napisany tak, że możliwości interpretacji są niemal nieskończone - to świetnie, ale gdy zdarzy się mniej genialny, to treść jest oczywista. Ale! Dla mnie to nie wada. Jednoznaczność nie jest wadą, gdy to, co taki jednoznaczny utwór wyraża trafia gdzieś w duszę człowieka. Jednakwoż gdy tekstu nie ma - wtedy dopiero muzyka jest wolna i naprawdę można się dać jej ponieść. Dlatego W Sobie to najgenialniejszy utwór Turbo, zwłaszcza przy tym mieszaniu się melancholijnych zwrotek z jakimś takim optymistycznym refrenem. Ale zaczynam nieskładnie pisać, bo zaraz ktoś z moich słów wywnioskuje, że instrumentale są lepszy od piosenek, co wcale nie jest prawdą.
Teraz więc może za jednym razem wytłumaczę dwie rzeczy... Bo również samo brzmienie może by tym czynnikiem, który w muzyce urzeka. Dlatego heavy metal daje mi tego pozytywnego kopa mimo prostych melodii. Dlatego uwielbiam ejtis, bo brzmienie tych syntezatorów czy automatu perkusyjnego zawsze w jakiś sposób mnie kręciło. Tak więc, reasumując, muzyka trafia do mnie na różne sposoby, przez te trzy czynniki, o których napisałem na początku. I nie jest tak, że za pomocą którychś bardziej czy mniej - choć jednak chyba melodia jest tym, cczego zawsze w muzyce szukałem, tym nośnikiem emocji, który jako jedyny moim zdaniem obroni się w pojedynkę... Wiem, że bełkot, ale jest wpół do dwunastej
_________________
PRÖWLER - kapela rockowa, ja na basie. Info o koncertach na kanale pod linkiem

[CORAX]

Muzyka - czego od niej oczekujemy? Kajam się na wszystkie strony świata, ale nie umiem filozofować w tym temacie. Dlatego ma być miła dla ucha, wyraźna, a kiedy trzeba nastrojowa, klimatyczna, głośna, cicha, oryginalnie ciekawa, banalnie interesująca i ma robić dobrą kawę. Oczywiście żartuję, nie przepadam za kawą.
_________________

[daga]

Ile było do czytania

Primo do Fenderka - To nie było może (całkowicie) do tego co napisałeś w pierwszym tutaj poście, ale wynik tego jak momentami czuje się na tym forum czytając wasze krótsze i dłuższe wypowiedzi na temat muzyki, zespołów. Nie wiem czy napisałam to co miałam na myśli Bo przekładanie myśli na słowa pisane to wielki mój problem od zarania dziejów. Niestety wolę zabawy z cyferkami bo tam łatwiej wyrazić o co chodzi człowiekowi 2+2=4 i wiadomo

Mogłabym się podpisać co napisał wasdfg7(bo jestem uzależniona; cisza napawa mnie trwogą) czy cater czy cytat kwaka(komercja, ambicja ważne że się podoba MI) no i Corax (byle muzyka robiła herbatę). Zawarli w swoich wypowiedziach wszystko co ciągnie mnie do muzyki.

Rozumiem Lemura z tym, że lubi coś innego niż szersza (aktywniejsza) część tego forum. I jest mu z tym dobrze, a jak dobrze trafi na spotkaniu fanów to ma o tym z kim pogadać (wtedy to ja nie mam już z kim pogadać jak zaczyna dysputy o PSP czy innych takich) no ale to już inny problem


Muzyka- czego od niej oczekujemy?

Napisze prosto: PRZYJEMNOŚCI

a po drugie RYTMU
_________________
http://www.wierszetakzwane.prv.pl/
http://www.deaky.prv.pl/
http://www.queen1991.blog.pl
http://www.queen.blox.pl

[kater]

A melodii?
_________________

PORTFOLIO / 1 DZIEŃ 1 PŁYTA / QW OKŁADKI / KOPS / ZUPA

[Gnietek]

Pojawiło się sporo bardziej lub mniej ("ble ble ble" ) rozbudowanych wypowiedzi... Właściwie pod fragmentami wielu (np. pod jednym "ble") mógłbym się podpisać, ale pod żadną w całości (3x "ble" to już przesada), co zmusza mnie do podjęcia desperackiej próby opisania tego, co mam na myśli. A to nigdy nie jest łatwe.

Podstawowe pytanie było o muzykę, ale to zbyt skomplikowana sprawa na początek. Tak naprawdę w każdej dziedzinie sztuki (rozrywki?) szukam tego samego, co zresztą wynika z mojej psychiki, więc zacznę ni mniej ni więcej, tylko od swojej psychiki.

Generalnie jestem człowiekiem, który nie znosi biernego uczestnictwa w czymkolwiek. Nie potrafię po prostu czemuś się przyglądać. Śmieszna sprawa, ale wszyscy określają mnie mianem człowieka spokojego, gdy tymczasem jestem strasznie niecierpliwy. Ciągle chciałbym robić coś nowego, coś odkrywać. Najbardziej w życu nienawidzę spać... Kiedy idę do łóżka, myślę sobie, co ja teraz mółbym robić... Jej, mógłym posłuchać sobie muzyki, mógłbym pospacerować, pobiegać gdzieś, poczytać coś, a leżę w wyrze i marnuję czas. Kiedy idę spać, marzę, żeby jak najszybciej przyszedł ranek. I ciągle kipią we mnie uczucia. Nie cierpię rutyny, powtarzania czegoś każdego dnia. Lubię poznawać wciąż nowych ludzi, poznawać ich sposób myślenia. I zawsze jest dla mnie czyms fascynującym, że choć znam tylu ludzi, każdy okazuje sie kimś zupełnie innym od wszystkich pozostałych. Nieustannie zadziwia mnie, kiedy ktoś, kogo znam od lat, po którym, jak mi się zdaje, wiem dokładnie czego mogę się spodziewać, zaskoczy mnie spontaniczną decyzją. Kocham energię witalną... Inna rzecz, że na codzien nie widać tego po mnie, bo generalnie ludzie nie lubią, jak się im ktoś rzuca na szyję lub ktoś się na nich drze z byle powodu - więc staram się ograniczać.

Koniec psychlogicznego zagajania, przechodzimy do sedna. Tak samo, jak od oglądania meczu w TV (nienawidzę) wolę pograć samemu choćby w piłkę nożną (też za bardzo nie lubię, ale podałem ten przykład, bo transmisje ze sportów, które uprawiam, nie są zbyt popularne, a do oglądania meczów nogi koledzy namawiają mnie co kilka dni ), tak wolę te dziedziny kultury, które zmuszają mnie do uczestnictwa w czymś. Niekoniecznie mówię o happeningach, ale np. oglądanie filmów mnie zazwyczaj nudzi. Fenderek ładnie to wyjasnił: reżyser podaje wszystko na talerzu: masz przed sobą obraz, wokół siebie (no, to jeszcze zależy od nagłośnienia ) dźwięk - od siebie dodałbym jeszcze, że masz przed sobą akcję dziejącą się w świecie teraźniejszym. A ty możesz tylko obserwować. To mnie nie kręci. Na filmach zwykle usypiam. Lubię oglądać dzieła Kieślowskiego, gdzie sporo trzeba się domyślać, bo widzimy tylko urwane, krótkie scenki, ale to wciąż nie to. Ale z drugiej strony, nie brakuje mi tego, czego Fenderkowi - możliwości interpretacji. A przynajmniej nie do końca. Brakuje mi współpracy z wyobraźnią. Postaram się wytłumaczyć różnicę na przykładzie książki. Książkę uważam za dobrą, jeżeli autor potrafi jasno powiedzieć, o co mu biega (czyli nie ma problemu z tym, z czym ja męczę się teraz) i mimo tego, że jego możliwości oddziaływania na czytelnika są ograniczone - bo ma do dyspozycji tylko słowa, które przecież nie oddają idealnie mysli, zniekształcają je, chociaż nie widzi reakcji czytelnika (tu ma nad nim przewage np. mówca, który może improwaizować i zmienić coś w dalszej części przemówinia), choć czasem mówi z odległej przeszłości, z epoki, w której inaczej się żyło i myślało - to potrafi stworzyć jakąś wyraźną wizję w umyśle czytelnika. Potrafi prowadzić z nim grę (mistrz Joyce, a z polskich autorów choćby Gombrowicz). Jest mistrzem, a odbiorca jego przekazu jest uczestnikiem jego gry. Fakt, że odbiera się tylko zmysł wzroku przy czytaniu, sprawia, że skupiam mocno wyobraźnię i wyłączam wszystie inne zmysły. Już mnie nie ma w pokoju czy gdziekolwie zacząłem lekturę. Mentalnie jestem w innym świecie. Mistrz mówi, co przeżywam, a ja to sobie wyobrażam. Genialne. Z tego samego powodu lubię gry RPG. Zwłaszcza te w wersji pen&paper, ale dobrymi komputerowymi też nie pogardzę. Ale tu własnie przeszkadza mi dźwięk, obraz - to samo, co w filmie. Genialne były RPG sprzed 10 lat: "Baldur's Gate", "Arcanum" - widziało się raczej symbole postaci niż postacie, a głos narratora mócił ci, jak ta postać wygląda. Twoja wyobraźnia psrawiała, że napotkana postać naprawdę tak wyglądała.
Od filmu wydaje mi się lepszy komiks. Zdecydwanie uważam go za gatunek sztuki. Nawet jeżeli anleży do produktu kultury masowej, jeśli rysunki wyglądają niedbale, to nic nie zmienia. Ta niedbałość - i to, że widzimy tylko pojedyncze sceny - powoduje, że tu wyobraźnia ma pole do popisu. Można wyobrazić sobie dtale wyglądu postaci, ich głos tylko zasygnalizowane ich ruchy.
Dobra, wracam do przerwanego wątku. Nie muszę interpretować treści, żeby zanurzyć się w czytanym dziele. Szczerze mówiąc, nie cierpię niejasności. Fajnie jest, kiedy autor ma coś ciekawego do powiedzenia i potrafi to wyrazić, wytłumaczyć, choćby za pomocą symbolicznych scen. Uwielbiam zgłębiać psychikę i sposób myślenia, tak spotykanych ludzi, jak i tych, po których zostały tylko zapiski.
I choć to niewiarygodne, w końcu przechodzę do muzyki. Tak jak nie mogę jednocześnie czytać i rozmawiać... czy robić cokolwiek innego, tak nie bawi mnie słuchanie muzyki jako tła dla czegoś innego. Nie, ona wtedy by mi tylko przeszkadzała skupić się na tym czymś innym. Muszę w całości skupić się na muzyce. Ale żeby to było możliwe, ona nie może być jednostajna. I tu chciałbym odpowiedzieć na pytanie (bo zarzutem to trudno nazwać) postawione dawno temu przez Fenderka: jak to jest, że komuś może podobać się muzyka Queen ze względu na mieszanie stylów, jeśli się nie lubi tych stylów, które oni mieszają. Otóż dla mnie 10 piosenek bluesowych słuchanych pod rząd jest nudne. Po prostu po pewnym czasie już myślę o czymś innym. Tak samo po 10 piosenkach rockandrollowych, hiphopowych czy jakichkolwiek innych. Nie umiem długo skupiać się na jednym. Dlatego nie lubię wykonawców, którzy uparcie trzymają się jednego stylu czy nawet jednego nastroju. Kocham uczucia. Jestem z natury empatyczny. Jeśli słyszę smutek w głosie wokalisty, ja też to przeżywam. Niekoniecznie zresztą w głosie. Solówka Gimoura w "Comfortable Numb" rozdziera mi serce (to zadziwiające, ile razy w życiu można przeżyć rozdarci serca), a sekcja rytmiczna w "Innuendo" sprawia, że czuję prawdziwy niepokój. To, co wielu wydaje się przesadnie patetyczne, zbyt nahalne, zbyt słodkie, trafia do mnie, bo ja właśnie tak mocno przeżywam uczucia. Delikatne, ledwo zasugerowane, jak w przypadku Yes, którzy stali się w tym temacie kozłami ofiarnymi , nie przekonują mnie. Jeśli ktoś śpiewa, że jest czymś tam przerażony, zrozpaczony, zachwycony, a trzyma się sztywno linii melodycznej, którą powtarza w każdym wersie - to właśnie to jest dla mnie nienaturalne. Tak bardzo często robił chociażby Ozzy Osbourne, Jim Morrison (a niech tam spadną na mnie gromy... ale pewnie nie spadną, bo kto przeczyta takiego długiego posta ), Bob Dylan. I to, a nie plastikowa perkusja, najbardziej przeszkadza mi w "Strange Frontier" wiadomego wykonawcy (chociaż ta perkusja też strasznie dehumanizuje, a więc i pozbawia uczuć). Natomiast łamiącego się głosu Phila Collinsa w "Mama", wrzeszczącego Rogera Waters w "Careful With That Axe Eugene", nie wiem co robiącego, ale robiącego to świetnie Roba Halforda w "Painkiller" czy z zupełnie innej beczki bełkczących kolesi z Kalibra 44 na ich pierwszej płycie mogę słuchać non stop. Ale ważne jest dla mnie, żeby piosenka nie była monotonna, ważne jest narastanie i opadanie czy choćby i raptowne, niespodziewane zmiany natroju. Czegoś, co ma kilka zwrotek i refrenów, ciągle w tym samym nastroju i ciągnie się kilka (ja już nie mówię o kilkunastu, a przecież i tak bywa), jest dla mnie katorgą. Może i Bruce Springsteen ładnie zaśpiewał "Racing In The Street", może tam jest fajna melodia i solówka, ale to zupełnie nie dla mnie. "Echoes" Floydów też jest powolne i długie (jeszcze jak!), ale tam tyle się dzieje, nastrój tak się zmienia, że zapominam oświecie i wędruję po krainach fantazji. Dlaczego moim ulubionym zespołem jest Queen? Bo oni potrafili zawrzeć tyle samo zmian nastrojów w 5 minutach, a mimo wszystko udawało im się stworzyć spójne kawałki. Takie "March Of The Black Queen" uważam za majstersztyk. Czuję tam prawdziwe uczucia i przeżywam je wszystkie po kolei, a chociaż zmieniają się nagle, nie ma się wrażenia, że to jest inna piosenka - a tak jest np. w przypadku "Karn Evil 9" Emerson, Lake & Palmer. I nieważne, że Czarna Królowa ma bezsensowny tekst. Bo słowa i tak nie wyrażą tego, co się czuje - a muzyka może. I jeszcze kocham Queen za niewiarygodną energię. Nawet w umierającym przecież Freddiem to krzyczącym, to szepczącym w "Innuendo" słyszę więcej siły życiowej niż w latynosach śpiewających swoje niby pełne energii, a przecież na jedno kopyto, canzony. I podczas gdy podczas słuchania "Bijou" czuję dławinie w gardle, ciarki na plecach i trudno mi wytrzymać w krześle, to kiedy grają Cyganie, zwykle przysypiam przy stole. Przesłuchanie płyty Queen czy przeczytanie dobrej książki to dla mnie coś jakby katharsis (dobra, za duże słowo, ale innego nie mam pod ręką... później poszukam pod stołem, jak znajdę, wyedytuję posta), po którym czuję się, jakbym przeżył coś w innym świecie, i mogę wracac do ponurej rzeczywistości.

No proszę, udało mi się wyrazić, co chicałem.
_________________
Wszyscy jesteśmy jak worki kartofli: czy chcemy, czy nie, i tak nas wrzucą do piwnicy.

[wasdfg7]

blah blah blah. Przeczytałem ... za tego Jima Morrisona.... albo nic