Queen a inni muzycy

[KrzysiekP]

Żeby rozruszać to jakoś, zakładam temat, w którym chciałbym skupić się na "porównaniu" Queen z innymi zespołami (z okresu lat 70). Oczywiście, ciężko jest porównać, czy dana muzyka jest lepsza/gorsza, ale... nie o to też mi do końca chodzi . Powstają oczywiście rankingi na najlepszy zespoł/solo/ wokal itp. Wyobraźmy sobie, że układamy taki ranking na najlepszy zespoł (Broń Boże, nie piszę, żeby go tu napisać) - chodzi mi tu o np. Queen był bardziej elastyczny muzykalnie niż zespoł x. Ale z kolei Queen nie miał concept-albumów tak jak zespol y.
2. Umiejętności. I tu też chciałbym 'porównać' muzyków Queen z muzykami z innych zespołów. Tak wpadłem na pomysł oglądajac jakis filmik 'queen + paul rodgers' na Youtube. Większość chwali Briana, jako 'rockowego Boga'. Co czyni, że Brian może zaliczyć się do jednego z najlepszych rockowych gitarzystów świata? Charakterystyczne brzmienie (IMHO argument trochę na siłe - KAŻDY z najlepszych gitarzystów ma swoje unikalne brzmienie), czy aranżacje? A może fakt, że grał świetnie na koncertach? Czy lepszy byłby Page albo Blackmore? (i znów takie porównanie jak w pierwszym punkcie).
Roger. Jako ze już trochę się na perkusji uczę grać, mogę go trochę ocenić. Wydaje mi się, że w studio był powyżej średni - tzn. głównie skupiał się na utrzymaniu rytmu bez efektownych przejść. Najlepiej zagrał w utworze 'death on two legs'. Miał moc, która uwalniała się dopiero na koncerach. Jednak przegladajac fora perkusyjne, jego nazwisko w temacie - niestety - pojawia się gdzieś dopiero na 3-4 stronie...
Freddie. Głos w studio - boski. Technicznie śpiewał na bardzo wysokim poziomie. Ale znow - czy mozna go porownac z Plantem podajac liczbę koncertów, które im nie wyszły (chyba podanie jej byłoby niemozliwe), tzn. nie mozna ich porownac wcale? Bo jesli chodzi o styl, to obaj SWIETNIE pasowali do zespolow w ktorych spiewali.
John. Bas to nie moja działka. Ale o nim jest najmniej mowa. Czy zaliczylibyscie go do czołówki basu? Kto bylby lepszy, Wetton czy Deacon? Ten pierwszy gral bardzo melodyjnie, zdecydowana czolowka, jak dla mnie. Deacon zaś tworzyl swietne, zapadajace w pamiec riffy. Dopiero na ostatnim DVD możemy podziwiać jego grę w calosci
Zapraszam do dyskusji

[Werty]

Tak więc wypowiem się.
Pod względem umiejętności Queen ogólnie jest zespołem dobrym(mam na myśli pierwotny skład nie ten z Rodgers'em...). Brian May to gitarzysta bardzo charakterystyczny pod względem brzmienia - nie zgodzę się że każdy ma je unikalne, jest wielu którzy nie przykładają do tego wagi i ich brzmienie jest bardzo konwencjonalne a więc wliczające się do pewnych ustalonych standardów. May jest oryginalny ze względu na gitarę(Red Special), kostkę(sześciopensowa moneta) oraz wzmacniacz(w tym przypadku najczęściej firmy Vox). Co do techniki to jest to przykład prawie idealnego gitarzysty lat 70-tych. Posługuje się pomysłowymi harmoniami, ma niezapomniane solówki oraz zagrywki. Przez słowo "prawie" chciałbym zwrócić uwagę na jedyną słabość tego gitarzysty - improwizacja. Jego długie koncertowe solo z Brighton Rock nie zachwyca. Często nawet irytuje. Bóg gitary? Kompozytorsko na pewno tak!

To teraz może John Deacon... Uważam że to niewykorzystany talent. Szkoda że nie spróbował swoich sił solowo... Warsztatowo to bardzo dobry basista. Jego niektóre motywy grane w tle są w zabójcze. Daże tego muzyka niezwykłą sympatią...

Roger Taylor to jedyny muzyk grupy który nie zbyt często mnie zachwyca pod względem technicznym. Gra poprawnie ale też nie zbyt się wyróżnia.

Freddie? Najlepszy wokalista rockowy wszech czasów. To chyba wystarczy.

Ogólnie zespół Queen nagrał jeden koncept album - Queen II. To oczywiście moje zdanie...

[Leniu]

[mike]

Brian -> Technik może nie najlepszy, ale feeling to już zupełnie co innego. Piękne dźwięki, unikatowe brzmienie, wspaniałe kompozycje (pal licho, że 3/4 riffów Freddiego ). Nie nachrzania milion dźwięków na sekundę, nie ma co porównywać go z Satrianimi, czy innymi Vaiami, to po prostu inny styl gry.

Roger -> ponoć mistrz talerzy, mnie jednak nie zachwyca. Na albumach nie robił niczego bardzo powalającego (inna sprawa, że na perkusji nie znam się wcale), na koncertach działo się o wiele więcej. Chociaż myślę, że Cozy Powell, Eric Singer, Collins i Tomphson są o wiele ciekawszymi muzykami. Nie mniej Taylorowi oddaję hołd za I'm In Love With My Car.

John -> miał potencjał, jednak był tym cichym i nie wybijającym się. Z drugiej strony na koncertach chyba najwięcej improwizował. Solówek nie było wiele, ale jak już były to naprawdę dobre (mnie nawet te 4 sekundy z WWRY fast zachwycają), świetny Liar, improwizacje w AOBTD też niczego sobie.

Freddie -> mistrz nad mistrze, wspaniały technik i frontman, nawet jak miał gorszy dzień to potrafił oczarować widzów.

Panowie z Queen byli ogólnie w dobrej sytuacji, każdy z nich mógł miał szansę się wykazać, byli to ludzie równorzędni. Bo na przykład muzycy Alice Cooper Band mimo tego, że odwalali kawął dobrej roboty zawsze byli w cieniu...Wczesne koncerty po prostu porażają. Alice robi te swoje dziwadła z przodu sceny, cały zespół jest zaś tłem wydarzeń, pada nań niemal zerowe oświetlenie, stoją gdzieś z tyłu. W Queen czegoś takiego na szczęście nie było.
_________________
QPoland - skoro jestem już oficjalnym współpracownikiem, to warto zachwalać

http://podniosle.blogspot.com/ - mój superowy bloga$$ek! (aktualizacje w każdy cojakiśczas)

Still Burnin' (i wiele innych: http://www.youtube.com/user/MikeBoatCityPl/videos)

C-lebrity - kontrowersyjny klip zbanowany na YT!

[Leniu]

[Gość]

Doprawdy? A John? Zawsze siedział w cieniu swoich kolegów z zespołu

[mike]

[KrzysiekP]

[Bizon]

oczywiscie, ze najwieksi maja charakterystyczne brzmienia, odnosi sie to nie tylko go gitarzystow zreszta... gre iana paice'a rozpoznalbym zapewne w ciemno, mimo ze nie jestem zadnym znawca w zakresie perkusji... u gitarzystow sprawa jest jeszcze prostsza... brian jest bardoz charakterystyczny, slash rowniez, hendrix oczywiscie jak najbardziej, steve morse z purpli na pewno
_________________

if you don't like oral sex, keep your mouth shut...
http://issuu.com/rockaxxess/docs/rock_axxess_15-16 - nowy numer ROCK AXXESS

you never had it so good, the yoghurt pushers are here

[Fenderek]

Brian ma dużo bardziej rozpoznawalne brzmienie niż większość gitarzystów. Nawet wśród tych największych jest wyjątkowy. Po części- sprzęt- własna gitara, poprzerabiane wzmacniacze, sześciopensówka. Ale większość największych gitarzystów twierdzi, że brzmienie jest... w palcach. I to chyba prawda- Brian nawet gdyby miał w ręku Stratocastera i grał an zupełnie innych wzmacniaczach- myślę, że styl jego gry byłby widoczny i tak.
May nie jest boskim technikiem- wielu gitarzystów bez problemu zagra te same nuty... Ale już feeling... Mmmm- tego nie potrafi tak wielu... Tacy gitarzyści jak Gilmour, Clapton, Beck, may- oni nie grają miliona nut na sekundę- grają natomiast z niesamowitym wyczuciem, rytmem, pasją... Do tego te melodie- napisać je- TO JEST SZTUKA! Łatwo (relatywnie) jest odegrać czyjeś solo, nauczyć się go. Jak nauczyć się solo które... nie istnieje?

John jest strasznie niedocenionym muzykiem. Basista nie musi nagrywać solo na basie by udowodnić że jest dobrym. Jego zagrywki z I'M GOING SLIGHTLY MAD czy THE MILLIONAIRE WALTZ ukazują Deacona jako pełnego fantazji muzyka, dodającego do muzyki zespołu coś więcej niż tylko niskie tony. Ale nawet tak niby banalny utwór jak CRAZY LITTLE THING CALLED LOVE- linia basowa Johna mogłaby być dużo prostsza, lecąca kompletnie po skali charakterystycznej dla rockabilly- i nikt by się nie przyczepił. John jednak gra tam trochę coś innego; to właśnie on sprawia, że jest to nie do samego końca rockabilly, że w tym utworze muzycznie jest coś jeszcze niż tylko naśladownictwo stylu...

Roger jest wyśmienitym perkusistą, który jak mało kto (np. wspomniany Paice) ma swoje brzmienie- przestrzenne, duża ilość talerzy, potężne połączenia uderzenia w talerz z równoczesnym uderzeniem w bęben. Nie jest najszybszy, nie gra karkołomnych przejść- nie będzie więc wymieniany wśród oczywistych Bogów perkusji jak Portnoy, Moon czy Bonham... Ale zaryzykuję stwierdzenie, że im jest starszy tym lepiej gra, z coraz większym wyczuciem... Wolniej, ale... dostojniej...

Freddie... Na koncertach braki jego techniki były nieraz widoczne, powodowały też dość częste kłopoty z gardłem, zwłaszcza na początku kariery. Wielu twierdzi, że na scenie był showmanem, w studio- muzykiem; i choć uproszczenie- poniekąd się z tym zgadzam; był niesamowitym kompozytorem, b. dobrym pianistą, genialnym wokalistą. Pod względem techniki są i byli lepsi!- Paul Rodgers, David Bowie (tak!), Glenn Hughes, David Coverdale- oni potrafią swój głos kontrolować dużo bardziej. Ale znowu- zastrzegam- mowa o TECHNICE, abstrahując od czegokolwiek innego.
_________________


Be who you are and say what you feel, because those who mind don't matter and those who matter- don't mind.

A teraz, drogie dzieci ... pocałujcie misia w dupę
http://fenderek.blogspot.co.uk/

[lemur]

A jakie jest Wasze zdanie o Freddiem jako pianiście? Bo to jest element, który często ucieka w rozmowach. Freddie widziany jest przede wszystkim jako wokalny Bóg, ale chyba większość z nas uwielbia go również dlatego, że łączył niezwykłe umiejętności gębofonowe ze zdolnościami muzyka a nie tylko tego, co wrzeszczy do nut, które mu inni zagrają.

Ja kocham Queen w ogromnej mierze za cudowne użycie fortepianu. Nie znam się na tym, ale to co dzieje się w koncertowych wersjach "White Queen" bądź "I'm In Love With My Car" czy nawet taki króciutki motyw w "Save Me", który w oryginale gra gitara - to rzeczy niesamowite, wspaniałe. Myślę, że Mercury miał swój styl gry, choć nie podejmuję się określić (z braku wiedzy muzycznej) na czym miałby on polegać. Był świetnym, rozpoznawalnym i finezyjnym pianistą...i przez to jest wielki.
_________________
Pierwszy Pisarz Forum 2006, 2007, 2009; Podpis Roku 2010

Mój blogasek: http://obserwujacylemur.wordpress.com/

[Fenderek]

Pianino w utworach podanych przez le_mmora jest rzeczywiście fantastyczne... Ileż to razy ciarki mnie przechodzą kiedy w wersji BBC White Queen w drugiej zwrotce wchodzi pianino... RANY!
(dla tych, którzy nie znają- http://www.youtube.com/watch?v=dr_YfJFSkis )
Ale takie SPREAD YOUR WINGS jest niewiele gorsze (mówię o wersji BBC). A ballady? Przecież takie NEVERMORE czy LILY OF THE VALLEY są naprawdę piękne- pal sześć technikę (nie są aż tak trudne- ale jak znaleźć te nuty i je razem połączyć w coś tak pięknego? March Of The Black Queen, Millionaire Waltz, You Take My Breath Away- tam słychać technikę Freddiego chyba najlepiej. Sam Brian przyznaje na zmianę z Rogerem jak wspaniale rytmicznie Freddie grał na pianinie, praktycznie nie potrzebując perkusji. Nic dziwnego, że zespół szkielet piosenki nagrywał ZAWSZE na żywo- pianino bas / perksuja- grały razem ze 2-3 razy- i to wystarczyło. Na to się nakładało wokal, gitarę, nakładki... Ale szkielet powstawał bezproblemowo w 2-3 podejściach... To o sekcji rytmicznej i Freddiem pianiście mówi wiele...
_________________


Be who you are and say what you feel, because those who mind don't matter and those who matter- don't mind.

A teraz, drogie dzieci ... pocałujcie misia w dupę
http://fenderek.blogspot.co.uk/

[Bizon]

freddie jak wiemy byl dosc ostrozny w ocenie swoich umiejetnosci. .ja sie nie podejme okreslenia czy byl dobrym pianista - nie znam sie na tym.. natomiast dla mnie tez brzmienie queen to to brzmienie, w ktorym jest miejsce na pianino i uwazam, ze calkiem prostymi sposobami potrafil stworzyc cos pelne polotu; przyklad chocby the millionaire waltz, killer queen czy death on two legs... prawdopodobnie zagralby to co bardziej pojetny uczen bo paru miesiacach nauki na pianinie, natomiast dla mnie jest w tym widac wlasnie polot i taka jakas lekkosc i umiejetnosc dojscia do tego bardzo prostymi metodami
_________________

if you don't like oral sex, keep your mouth shut...
http://issuu.com/rockaxxess/docs/rock_axxess_15-16 - nowy numer ROCK AXXESS

you never had it so good, the yoghurt pushers are here

[Fenderek]

A propos- właśnie kiedy spotykają się gitara z pianinem- TO jest dla mnie kwintesencja (queentesencja ) stylu Królowej... DLATEGO tak bardzo trudno wybaczyć mi jest te klawisze... na których- bądźmy szczerzy- żaden z nich nie grał jakoś wyjątkowo dobrze...

Jeszcze jedno- styl Freda na pianinie. Można nie znać drobnych szczegółów, niuansów itp (sam nie znam ) grania na pianinie- a i tak ten styl słychać. Porównajcie sobie te utwory na których gra Freddie z tymi kilkoma, gdzie na pianinie gra Brian (np. Save Me, All Dead..., Dear Friends). Według mnie słychać ZUPEŁNIE inny styl...!
_________________


Be who you are and say what you feel, because those who mind don't matter and those who matter- don't mind.

A teraz, drogie dzieci ... pocałujcie misia w dupę
http://fenderek.blogspot.co.uk/

[lemur]

A ja mam jeszcze tylko uwagę...to jest fortepian
_________________
Pierwszy Pisarz Forum 2006, 2007, 2009; Podpis Roku 2010

Mój blogasek: http://obserwujacylemur.wordpress.com/

[Bizon]

tak i dlatego wlasnie tak uwielbiam plyte petrucciego i rudessa, bo jest wlasnie TO polaczenie pianina (a pzynajmniej jego dzwieku) z gitara... bardzo podobne do tego, ktore mielismy na pierwszych plytach queen... zreszta wydaje mi sie, ze juz o tym kiedys na tym forum pisalem

i wszystko mi jedno czy to pianino, czy fortepian i tak nie rozrozniam
_________________

if you don't like oral sex, keep your mouth shut...
http://issuu.com/rockaxxess/docs/rock_axxess_15-16 - nowy numer ROCK AXXESS

you never had it so good, the yoghurt pushers are here

[lemur]

[mumin_king]

Queen jako zespół był na pewno zespołem niespotykanym. Charaktersytyczne brzemienie, chórki, wokalista. Szczególnie w latach 70 wypada koorzystnie na tle innych zespołów a grały przecież niebagatelne kapele w tamtym okresie. Jeśli ktoś układał, by listę najlepszych zespołów tamtego okresu i Queen nie było by w pierwszej 10 to bym zwyczajnie uznał tego kogoś za mało kompetentnego eksperta. W dalszych latach bywało różnie, słabe lata 80 nawet niezłe 90, a teraźniejszość póki co jest niewiadoma.
Poszczególni muzycy chyba korzystnie również wypadają. Freddie dla mnie odkąd się interesuje muzykę na tyle by móc coś stwierdzić, ma kawał potężnego głosu, który najlepszy był gdy śpiewał o czymś co sam przeżywa. Jaki klawiszowiec był klawy, dla mnie ten wstęp do Death On Two Legs to coś wspaniałego, coś co chyba nikt nie potrafiłby czegoś takiego wydumać (a z tego co przypominam to i ten riff na gitarze był pisany na fortepian).
Brian jako gitarzysta na pewno wypracował te charakterystyczne brzmienie zespołu o którym wspominałem. Już nawet nie będę pisał swoich słów tylko powiem to, co powiedział mój znajomy gitarzysta (Vermouth z CK jak ktoś może zna ) "Queen... Mieli dobrego gitarzystę, ale Ci nic nie zagram bo trudno i mi się nie chce" ^^
Co do panów Rogera i Johna to najmniej wam powiem, bo też praktycznie w ogóle się na tym nie znam. Roger miał zdolności wokalne chyba lepsze od tych prekusyjnych a John? On tam tylko grał na basie.
_________________


GGP - na spotkanie ze świeżoscią

Bój się bloga NOWOŚĆ BLOG MUMINA

wg Matteya - bardzo sprytne ALTER EGO.
Zwycięzca Queenwizji - grudzień 2012

[KrzysiekP]

Koncert z Rainbow z listopada - Father To Son, co Roger tam wyprawia na talerzach!
http://youtube.com/watch?v=L6Hmb9gHKbU

[szymek_dymek]

Przeczytawszy Twojego posta myślałem, że grali z zespołem Rainbow i narobiłem sobie smaków
_________________

[Misiu]

Tak jeszcze co do tego fortepianu... Freddie, jak dla mnie, nie miał jakiegoś wielce charakterystycznego stylu (bo i na instrumentach klawiszowych - trudniej o taki), ale on miał WYBITNĄ zdolność do tworzenia melodii. Takie Good Old-Fashioned Lover Boy... Wytnijcie z tego wszystko i zostawcie pianino - to jest ciągle doskonale funkcjonujący utwór, któremu nie brak niczego ze swojej awangardy. To akurat świetny przykład łączenia akordów - bo na nich to dzieło się opiera. Takie Spread You Wings też ma partie fortepianu przez cały czas, ale one nie stworzą osobno niczego poza rytmicznymi "wzmacniaczami" gitary. Kto napisał utwór? John.

Podając kolejny przykład trzeba jeszcze zauważyć, jak różne od siebie rzeczy pisał Freddie. Fenderek ostatnimi czasy pisał trochę o nietypowych skalach... You Take My Breath Away - TO jest dopiero nietypowa skala, a dźwięki i tak łączą się w pełną żalu i smutku piękną melodię. Zresztą - Freddie nadał temu utworowi czegoś tak niesamowitego, że nawet z niezbyt wyszukanego tekstu tworzy coś... wyjątkowego, niepowtarzalnego. Dla mnie to wzór - jak należy grać i śpiewać o uczuciach.
Wracając na sekundkę do skali - nie wspomnę o My Melancholy Blues. Sprawa oczywista.

Nie rozumiem jednak dodawania do Taylora przymiotnika "wyśmienity". Dobry jest po prostu. Brzmienie perkusji to jest zupełnie inna sprawa niż brzmienie gitary - mniej zależąca od umiejętności. A tymi Roger wybitnymi nie dysponuje, choć przyznać trzeba - dobrymi.

[hamburger]

Zespół pod względem umiejętności jest dobry, ale te najbardziej prestiżowe zespoły grające w latach siedemdziesiątych chyba były lepsze. Brian May nie jest takim wymiataczem jak np. Jimmy Page. Improwizacja jest rzeczywiście jego słabą stroną, w dłuższej formie sprawdza się kiepsko, koncertowe solo z Brighton Rock nudzi mnie i denerwuje, pisałem już kiedyś o tym w innym temacie. Page (znowu o nim wspomnę) potrafił przedłużać solo ze Stairway To Heaven na kilka minut i można się było zachwycać jego sprawnością - a nie oszukujmy się, głównie po to są improwizacje. Dla mnie improwizacje Maya nic nie wnoszą do koncertów Queen.
Ale jeśli chodzi o "may'owe" kompozycje na gitarę, to absolutnie niczym nie odstaje on od innych wielkich gitarzystów. W zasadzie każde jego solo jest świetne kompozycyjnie, czy to Killer Queen, czy Bohemian Rhapsody, czy też Death On Two Legs. Dla mnie on jest w tym najlepszy, bo musiał sporo głowić się nad tymi solówkami, nie tylko je grać. Posłuchajcie sobie np. 'Heartbreaker' Led Zeppelin (choć zapewne większość zna) i wsłuchajcie się w solówkę. Technicznie genialna - ale sama kompozycja nie jest niczym wyjątkowym, trochę wywalankowa. U Maya każda nuta była wyważona.
Perkusja chodzi dosyć prosto i bez fajerwerków. Na koncertach było trochę lepiej, lubię jak Roger Taylor gra w Seven Seas Of Rhy, jest tam takie fajne przejście. Ale poza tym, to niewiele mogę powiedzieć, za mało się znam na perkusji, nigdy na niej nie grałem i nie gra na niej nikt z moich znajomych
Ktoś wyżej napisał, że John Deacon jest bardzo dobry warsztatowo. Szczerze mówiąc, zawsze mi się wydawało, że w Queen bass chodzi dość prosto, a linia bassu jest bardzo mało rozbudowana, dlatego ciężko jest mi ocenić umiejętności Johna Deacona. Może się mylę. Kompozycyjnie natomiast linia bassu w piosenkach Queen jest super, bardzo lubię bassowe zagrania w Spread Your Wings, Don't Stop Me Now i paru innych.
Freddie Mercury. Wokalista bardzo dobry, acz moim zdaniem, sądząc po koncertach, Robert Plant czy Steven Tyler byli lepsi. Dla mnie dość istotne jest, jak wokalista radzi sobie na żywo, tamtym (wg mnie) wychodziło to lepiej. Jednak ciężej jest porównywać, gdy weźmie się pod uwagę więcej aspektów. Mercury śpiewał w różnych stylach, był bardzo elastyczny, a to również świadczy o umiejętnościach. Plant i Tyler nie byli pod tym względem wybitni. Nie zapominajmy jednak, że w Queen był jeszcze jeden wybitny wokalista - Roger Taylor Mówcie co chcecie, ale według mnie, miał wielką skalę głosu. W niskich dźwiękach go nie słyszeliśmy, bo nigdy to nie było Freddie'mu potrzebne na koncertach, za to w wysokich radził sobie doskonale. Można by więc podejrzewać Rogera o to, że nie ma dużej skali, bo być może niskich dźwięków wyśpiewywać nie potrafił, ale mi się wydaje, że nie tyle nie potrafił, co nie śpiewał ich, bo nie było to konieczne.
_________________
The one thing we're all waiting for
Is peace on Earth, an end to war
It's the miracle we need
The miracle...

[Misiu]

[Fenderek]

[hamburger]

A improwizacje Page'a w Stairway To Heaven na koncertach? Czy to też takie banalne? Ale skoro już druga osoba wspomina o przereklamowaniu Page'a, to może coś w tym jest
_________________
The one thing we're all waiting for
Is peace on Earth, an end to war
It's the miracle we need
The miracle...

[Fenderek]

[Qnrad]

E tam Stairway - dla mnie Page pokazał co potrafi w 20 minutowych wykonaniach Dazed And Confuzed z początku kariery. Tam to były improwizacje! Sam fakt, iż grał na gitarze (chyba jako 1. w historii!) na koncercie SMYCZKIEM! Wpadł ktoś na to wcześniej?

No i jak mamy ocenic 'dobrośc' takiego czy innego gitarzysty?
_________________
bardzo mało czasu na forum, niestety...

[daga]

Do dwóch razy sztuka, wczoraj połowę napisałam i poszłam na film Killer mom i ...... poszło w komos.

Queen i inni muzycy

Brian May. Nie znam się na grze na jakimkolwiek instrumencie. Nie znam się na akordach, zagrywkach, stopniach trudności, fałszach itd. Odbieram muzykę jaka jest. Do dziś nie potrafię rozróżnić brzmienia, stylu Briana. Taki mój urok. Może zbyt dużo słucham Queen i dźwięk jego gitary jest czymś dla mnie oczywistym. Ostatnio bardziej zwracam na to jak brzmią inni gitarzyści.
Brian przy koncertowych solówkach mógłby bardziej improwizować, zmieniać piosenki. Co do innych gitarzystów na pewno Brian jest w TOP5. Nie widzę nic ciekawego w grze Santany czy Claptona. Ale już Hendrix to jest mistrz dla wszystkich. Brian może stać śmiało obok Page'a, Kossoffa, Townshenda, Walsha i Slasha. Każdy ma swoje wady i zalety, swój styl (tak mówią inni, ja się na tym nie znam). Ale ich gra ma jakieś bogactwo.

John Deacon. John to na pewno nie Krzysztof Ścierański czy Wojtek Pilichowski.
http://pl.youtube.com/watch?v=R_8Eu9kjUO0
http://pl.youtube.com/watch?v=XRk2OD3gGDg
http://pl.youtube.com/watch?v=38GTgVE0dTk
Może gdyby John bardziej walczył o uwypuklenie basu czy zagrał kiedyś dłuższy moment na koncercie byłby bardziej zauważony. Ale nawet w tych miniaturkach na koncertach w WWRY w fast i slow wersji (wystarczy spojrzeć jak gra w Montrealu w wersji slow! w czasie intra), Liar czy Dragon Attack, '39 i My melancholy blues.
W albumowych wersjach nie jest to co lubię w Breakout gdzie basista Janusz Zieliński czyni cuda momentami lub bardziej skromnie John Entwistle, ale ja się tam na muzyce nie znam. Nie wiem czy grają bardziej czy mniej skomplikowanie, melodyjnie po prostu zauważam tam basówkę.

Roger Taylor. W rankingach nie jest na szczytach, gra momentami fajnie zwłaszcza w latach 70. Na albumach w zależności od chęci, bardziej lub mniej skomplikowanie. To fakt nawala w talerze częściej niż inni. Ale jego solo w gruncie rzeczy nie jest tak rozwinie te jak to ma miejsce w Deep Purple czy w Dream Theatre, Krzaku czy jak gra Terry Bozzio (lubię słuchać solówek perkusyjnych)
Jego styl nazwałabym dystyngowany, bo ma coś z notki Briana kiedy szukał muzyka; coś z Gene Krupy i Ginger Beakera i Sandy Nelsona. Nie trzeba szaleć z mega szybkością jak Dave Lombardo, aby być genialny perkusistą.
Niestety nie ma argumentów, aby bronić Rogera w konfrontacji z Collinsem innym śpiewającym perkusistą, bo jest Phil lepszy wystarczy posłuchać wczesnych nagrań Genesis czy Drum Duet z Chetserem na koncertach czy One hand Solo.
Ale i tak lubię grę Rogera, bo jak słucham The Cross to czuje jakieś braki w porównaniu do Queen. Roger z pewnością jest większym muzykiem do Meg White czy innego perkusisty. I tak jak w przypadku zbyt głucha jestem, aby rozpoznać grę Rogera. No i ja się na muzyce nie znam.

Freddie Mercury: 3,5 oktawy głos to robi wrażenie. Dla mnie wokalista musi mieć charakterystyczny głos i umieć śpiewać. To Fredek ma. Ale bywają więksi od niego wokaliście:
James Brown
http://pl.youtube.com/watch?v=VCIyzNISw1Q
czy
Wilson Pickett
http://pl.youtube.com/watch?v=P1JUyPDcIQc
Wśród rockowej i bardziej pop braci...... Plant drażni mnie czasami swoim wokalem, jak to mój brat określił zbyt skrzekliwy; Paul R trzeba lubić tą manierę śpiewania; George Michael moim zdaniem nie wykorzystuje swoich możliwości w pełni, słyszałam go na żywo i lekki niedosyt w tym względzie, ale ma potencjał co udowodnił na Wembley92; Czesław Nieman chyba jeden z najlepszych wokali w polskiej muzyce; Marek Bałata coś pięknego z kręgu jazzu ale improwizację coś na kształt Rock in Rio blues.
Ale i tak wszystkich bije moim zdaniem Roy Orbison genialny wokal, szkoda, że tak krótko żył może coś by nagrał z Fredkiem i wtedy dwa wielkie głosy w jednym kawałku.
A to słowa Dylana o Orbisonie:„Potrafił brzmieć okropnie w jednej linijce, by w następnej zaśpiewać falsetem”. „Słuchając Roya, nie było się pewnym, czy słucha się mariachi czy opery.”„Przyciągał uwagę. Brzmiał, jakby śpiewał na wierzchołku Olimpu i to wcale nie na żarty”. „Teraz śpiewał w trzech, czterech oktawach, co sprawiało, ze chciało się zjechać w przepaść”. „Śpiewał jak notoryczny kryminalista. Typowo zaczynał nisko, ledwie słyszalnie, by po kilku chwilach nieoczekiwanie popaść w teatralność. Jego głos przyprawiał o drżenie tułowia, zawsze powodował, że mamrotało się samemu do siebie coś w rodzaju: „o rany! Nie do wiary!”. Śpiewane przezeń utwory to piosenki w piosenkach. Przechodziły z dur w mol bez jakiegoś sensu.” \
http://pl.youtube.com/watch?v=kIp6PadRhP4
Jak wspomniał kiedyś redaktor Janusz „Kosa” Kosiński, że Fredka zamiast Paula to tylko Roy mógłby zastąpić. I coś w tym jest. Nie ważne, że śpiewali całkiem co innego.
Co do wokalu na koncertach w latach 70 dla mnie Fredek starał się, ale z czasem alkohol, narkotyki i lenistwo sprawiły, że coraz częściej było słychać jakieś niedociągnięcia. Ale nawet śpiewając gorzej niż w latach70 był wspaniałym wokalistą, bo wielu nawet i tego by nie potrafiła zaśpiewać. Wielu wokalistów przez alkohol, narkotyki straciła głos i są cieniem samych siebie. Trzeba zauważyć, że Fredek po ‘86 znowu nabrał mocy w głosie.
Ogólnie wokalista musi mieć szczęście do muzyków i do kompozytorów, aby zostać wielkim. Bo sam silnik 200KM w bryce nie wystarczy potrzebna jest odpicowana karoseria do pełni sukcesu Na szczęście Freddie miał szczęście i kilku innych doskonałych wokalistów też, że nie zmarnowali swojego talentu.
Taki Demis Roussos zaczął dość dobrze w Aphroddite’s Child http://pl.youtube.com/watch?v=dGTftb2kqFc a skończył w Sopocie
http://pl.youtube.com/watch?v=tsdqKa94ip4

Podsumowując na tle innych zespołów; mieli szczęście, że się spotkali. Gdzie się znajdzie genialnego wokalistę i mistrza gitary plus bardzo dobra sekcja rytmiczna?
Jedynie kto może na równi stać to Led Zeppelin ktoś jeszcze?

I powtórzę, ze nie znam się na muzyce, stylach, instrumentach dla mnie gitara to pudło ze strunami, perkusja kupa garów, a basówka ma grubsze struny. Nie mam słuchu nie słyszę kiedy ktoś źle zagra czy fałszuję. Nie wiem kto gra w Dream Theatre czy Deep Purple. Ale to nie przeszkadza mi ściemniać, ze znam się na muzyce i pisać to co napisałam. Szybciej mogę się wypowiedzieć co kryje się w zapachu zjełczałego oleju sojowego......... ale na tym forum nikogo to nie zainteresuje na dłużej
_________________
http://www.wierszetakzwane.prv.pl/
http://www.deaky.prv.pl/
http://www.queen1991.blog.pl
http://www.queen.blox.pl

[futureal]

Uwielbiam gitarzystów, którzy potrafią poświęcić swoje umiejętności na rzecz kompozycji, przesadnie sie nie popisują i mają charakterystyczne brzmienie, wszystkie te kryteria spełnia Brian May dlatego jest u mnie bardzo wysoko, dodać należy także talent do pisania świetnych utworów, osobowość muzyczną a także to że gra w jednym z ulubionych zespołów, choć to oczywiste.

Sekcja rytmiczna wg.mnie jest bardzo dobra, nie jestem tu znawcą więc nawet nie będe oceniać perkusji i basu osobno ale tak jak i do basu jak i perkusji ciężko się przyczepić. Roger Taylor i John Deacon napisali trochę dobrych kompozycji, grać na perkusji i śpiewać (bardzo dobrze) też jest jakimś wyczynem. Każdy z muzyków Queen był częścią tej układanki, nagrali wszystkie LP w jednym składzie co jest pewnym fenomenem.

Freddie? dla wielu największa osobowość w historii muzyki, genialny frontman, świetny technik ,mimo tego ,że ciągnał zespół w stronę popu to napisał conajmiej kilkanaście genialnych kompozycji ,dla mnie obok Gillana, Halforda,Dio i Dickinsona najlepszy wokalista ,gdyby żył do dziś ,myślę że na świecie byłoby iluś tam milionów fanów rocka więcej.