Ostatnio przesłuchałem/łam...

[Arsen]

Tak, to Pedobear. Zastanawiam się w sumie czy czy go widać. :d

[lemur]

Nie mam pojęcia o czym rozmawiacie, ale chciałem tylko zauważyć, że na tym spotkaniu kiedy była Aarcia z koleżanką (w Szufladzie na Brackiej) nie było NAR-a, za to była gwałciarnia. Wy się chłopaki poznaliście w Meduzie, w pawilonach na Nowym Świecie, tam też były mokre owce.
To powiedziałem ja, lemur, człowiek ze zbyt dobrą pamięcią.

Aha, wreszcie przesłuchałem ostatnio kilka razy w całości ostatnie Arcade Fire. Wymiata, to tak krótko.
A, no i jeśli chodzi o emocje i takie tam, to byście The National posłuchali.
_________________
Pierwszy Pisarz Forum 2006, 2007, 2009; Podpis Roku 2010

Mój blogasek: http://obserwujacylemur.wordpress.com/

[Arsen]

[kater]

[kater]

rotfl, jest kawałek Mefju. Wreszcie coś dobrego. To chyba znaczy, że jestem ostatecznie stracony dla świata fenderkowego tróproga.
_________________

PORTFOLIO / 1 DZIEŃ 1 PŁYTA / QW OKŁADKI / KOPS / ZUPA

[Arsen]

[Shoryuken]

[Incubus]

Marbles jest esencją wszechmocy. I odpierdolcie się od Angeliny! Oglądać, do diaska: http://www.youtube.com/watch?v=ndwDa44UxCo.
_________________

[NAR]

też Genesis nie ogarniam, zwłaszcza tego fapowanego Foxtrota z epicką kolacją, która mnie nuży. Mimo wszystko to jednak i tak wolę ich od Yesów, bo mają więcej melodii chyba. Albo są po prostu mniej ZAWOLOWOALANI od Yes i łatwiej do mnie trafiają.
A Misplaced Childhood to najmniej przeze mnie lubiana płyta za Fisha i jedna z 3, 4 do których najrzadziej wracam z Mari w ogóle. ho taki jestem.
_________________
oł je oł je oł je.

Powyższy post NIE jest oficjalną opinią Polskiego Fanklubu Queen, w tym jego Zarządu i innych organów nadzoru. Za obrazę uczuć religijnych i wszelkich innych proszę karać banem (na fejsie i innych portalach) jedynie owego użytkownika.


LOST: THE END - smutno mi
<smutno mu>

[kater]

Dużo tracisz, powiem Ci.
_________________

PORTFOLIO / 1 DZIEŃ 1 PŁYTA / QW OKŁADKI / KOPS / ZUPA

[Fenderek]

Akurat aż takiego fapowania do kolacji nie rozumiałem nigdy, ale Nursery, Trespass i Selling England to płyty tak niewiarygodnie piekne, że brak mi słów... Foxtrot jest w połowie genialny, w połowie mnie nuży, wreszcie przesłynne Lambs... dla mnie przedobrzone i przekombinowane- ale to dla mnie. Natomiast te trzy to absolutnie cudne melodie, kapitalne rzeczy. No i FoF rulez!
_________________


Be who you are and say what you feel, because those who mind don't matter and those who matter- don't mind.

A teraz, drogie dzieci ... pocałujcie misia w dupę
http://fenderek.blogspot.co.uk/

[Incubus]

A ja właśnie fapuję do Kolacji jak dziki. Szczególnie uwielbiam wersje live z Collinsem na wokalu i Brufordem na garach, np. z Cleveland '76 (sbd).
_________________

[whoatemydinner]

Po kilkunastu odtworzeniach dojrzałem do tego albumu. Nie było łatwo - nie ma tego dość śmiesznego poczucia "lol, ja tu gram na wszystkich instrumentach" obecnego na Tubular Bells, odstresowującego luzu jak na Hergest Ridge - mamy za to 37 minut pięknej muzyki, skomponowanej od serca przez multiinstrumentalistę. Jednak w koncu cos drgnęło i płyta załapała. Oldfield stwierdził kiedyś w wywiadzie, że jest to jego najbardziej osobista płyta i to właśnie słychać - biorąc pod uwagę niektóre późniejsze wypowiedzi artysty na temat fragmentów tego albumu, można wywnioskować, iż miała to być swoista psychoanaliza muzyczna wykonana przez samego muzyka. Zmęczony sukcesem debiutu, który górował i do dziś góruje nad całą resztą twórczości tego pana, męczony wspomnieniami trudnego dzieciństwa, introwertyczny Oldfield całkowicie zamknął się w sobie. Uważał, że jedyne, co mu pozostało w życiu, z czego czerpał jakąkolwiek radość, to muzyka. W końcu przełamał się w sobie i wszystkie te emocje wylał na pięciolinii, tworząc Ommadawn.

Nie jest to płyta łatwa. Zmiany motywów oraz tempa nie są takie oczywiste jak na innych płytach Oldfielda. Aranżacja została ograniczona do głównie instrumentów "żywych" oraz głosu ludzkiego i jedynym elektronicznym instrumentem użytym na albumie w dużych ilościach był emulator smyczkowy Solina. Perkusja nigdy nie pojawia się w tradycyjnej "rockowej" konfiguracji, a jedynie słyszalne są indywidualne instrumenty perkusyjne, głownie tradycyjne i orkiestrowe.

Chyba najpiękniejszym momentem płyty i jednym z najbardziej emocjonalnie intensywnych muzyki ogółem jest zakończenie części pierwszej. Muzyk po ok. 15 minutowej podróży po różnych nastrojach zaczyna budować napięcie. Wchodzą kolejne warstwy instrumentów, bez-tekstowe wokalizy są coraz silniejsze, gitara elektryczna gra coraz głośniej, coraz wyższe dźwięki, aż w końcu nadchodzi wybuch: warstwy gitar, syntetycznych smyczków, gitary basowej, instrumentów perkusyjnych i chóru osiągnęły najwyższy możliwy stopień intensywności i grają progresję znaną z początku dzieła. W końcu na przód wynurza się gitara elektryczna, grająca jedną z najprostszych i najpiekniejszych solówek w historii. Oldfield, pytany o właśnie ten fragment utworu, stwierdził:

[Incubus]

No, a do tego świetna okładka.
_________________

[whoatemydinner]

[Incubus]

Zdecydowanie. I nie zasłaniają włosów. Fappity-fap. Ale i tak młody Gilmour ładniejszy.
_________________

[punkadiddle]

Nie umiem pisać o muzyce w taki sposób jak ci wszyscy Marillionaniści, nie lubię pisać obiektywnie, jak jakiś napuszony krytyk, więc powiem krótko. Wolę zakończenie drugiej części, kiedy mogę się ekscytować słuchaniem gitary Oldfielda; i bardziej podoba mi się to zdjęcie (nie jako okładkę, jako zdjęcie):

[kwak]

Punkadiddle czy Ty lubisz Pokemony?

[Oskar]

Ja ostatnio dojrzałem do muzyki bigbitowej z lat '60 i początku '70.
Ogólnie to wcześniej też. Spodobał mi się Niemen, The Beatles, Tadeusz Nalepa (a to za sprawą jednego z występów w must be the music).
Nie tak dawno znalazłem w zbiorze mojego taty płytę RMF FM Sławy Przybylskiej. Piękna muzyka (nie bigbitowa). Bardzo trydna w odbiorze dla takich nastków jak ja. super piosenki to :
1."Piosenka o okularnikach"
2."Pamiętasz była jesień"
3."Gdzie są kwiaty z tamtych lat' (?)
4."Siedzimy na dachu"

Ogólnie to płyta ma chyba 20 tracków, ale narazie ogarnąłem pierwsze cztery

http://merlin.pl/Zlota-Kolekcja-Pamietasz-byla-jesien_Slawa-Przybylska,images_big,22,5320382.jpg
_________________
O! To też jest Queen'ów? Fajny kawałek!

[whoatemydinner]

[punkadiddle]

A Exposed znasz? Chociaż tam co prawda nie ma Ommadawn.

[whoatemydinner]

No nie znam, niestety. ;/ Słyszałem, że fajna koncertówka. Jak będę miał okazję to postaram się zdobyć. Ale najpierw przesłucham studyjne Incantations, bo tutaj mam zaległości.
_________________

[punkadiddle]

Z Incantations polecam trzecią i czwartą część, ale i tak widzę, że czym innym się kierujesz niż ja przy słuchaniu, więc pewnie jak na złość bardziej spodoba Ci się jedynka i dwójka. ;P

A propos: http://forum.queen.pl/viewtopic.php?t=3746&start=30

[Atrus]

Pamiętacie to arcydzieło, którym omal nie wygrałem QueenWizji?
Właściwie to jeden ze słabszych kawałków na tej płycie.
Dodajmy - najlepszej ever.
<zmienia ocenę na RYMie na 5,0>

Ale poważnie. Nie wiem, czy o tej płycie można cokolwiek napisać z sensem. Oczywiście - że to totalny unikat w kategorii muzyki rockowej (a właściwie nie rockowej, bo nie ma gitary hehe), że teksty znakomite i w ogóle saksofon barytonowy. Że niesamowite brzmienie - a co mi tam, napiszę: niesamowite brzmienie, oparte na dwustrunowym basie i saksofonie barytonowym. Do tego głęboki, niski wokal - czyli generalnie dużo dołów, tylko od czasu do czasu saksofon wzbije się w wyższe rejestry. I to tyle. A, no i 13 rewelacyjnych piosenek, z których każda (i nie przesadzam, a nawet jeśli, to niewiele) zapada w pamięć. Czasami za sprawą melodii, czasami zagrywki saksofonu, czasami jedną linijką tekstu. Pełen minimalizm.

The Saddest Song - tytuł całkiem zasłużony.
_________________


With my last breath I curse Zoidberg.

[BeBe]

[Oskar]

[punkadiddle]

[Oskar]

No też całkiem całkem... Ale wolę tą wyżej opisaną W ogóle to co to za muzyka? Bo się wkręciłem w to...
_________________
O! To też jest Queen'ów? Fajny kawałek!

[Shoryuken]

Krotko i na temat: Joe Bonamassa Dust Bowl oraz Airbag All Rights Removed. Oba to znakomite, mega pozytywne niespodzianki. Dust Bowl jest cudowny. Pierwsze skojarzenie po przesłuchaniu - Perfect Strangers Purpli. Ta sama moc, ten sam styl i ten sam fakt braku słabego ogniwa i to w 2011 roku kiedy naprawdę niewiele już oczekuję po muzyce nawet tych największych. Jest mocno, z pazurem ale jest też i magicznie, bluesowo no i pewne elementy country sie załapały, każdy powinien znaleźć coś dla siebie. Trójcę w postaci The Last Matador of Bayonne, Heartbreaker oraz No Love On The Street mogę zapętlić na cały dzień i nie odczuwać znużenia. Duże zaskoczenie dla mnie bo zdążyłem się już przyzwyczaić do pewnego standardu na solowych płytach wielkich gitarzystów kapitalnych wykonań ale pozbawionych jednak tej magii, która zmuszałaby mnie do częstych powrotów. Tutaj jej nie brakuje.

Co do Airbaga zaskoczenie nieco mniejsze bo po kapitalnym debiucie nie spodziewałem się obniżenia jakości. To co zaskoczyło to zdecydowanie większa agresywność, większa energia i pewność siebie. Jedynym zarzutem w kierunku Identity była jednak pewna jednostajność, monotonia. To oczywiście nie przeszkodziło mi zakochać się w tym albumie bez opamiętania ale jednak... było jakieś ale Tutaj zarzutów nie mam, piękna pełna energii płyta (choć oczywiście daleko jej do pełni energii w rozumieniu ostrego grania), jest szybciej, bardziej różnorodnie a co za tym idzie jeszcze piękniej. Pierwszy odsłuch White Wall mogę chyba przyrównać do pierwszego odsłuchu Neverland jeśli chodzi o emocje Może piszę trochę na wyrost, może emocje opadną po kolejnych przesłuchaniach ale co tam. Pierwsze wrażenie jest dla mnie bardzo ważne. W większości przypadków jeśli wzlatuje na takie wyżyny emocjonalne jak tu to album już zostaje ze mną na zawsze
_________________
http://www.lastfm.pl/user/Shoryuken10

[Mandey]

Ten tego. Airbaga znalazłeś w sieci czy przysłali Ci CD do domu?
Jak to pierwsze, to przeryję neta choćbym miał do rana siedzieć.
_________________