Ostatnio przesłuchałem/łam...

[Bizon]

ona nie ma nic przeciwko
_________________

if you don't like oral sex, keep your mouth shut...
http://issuu.com/rockaxxess/docs/rock_axxess_15-16 - nowy numer ROCK AXXESS

you never had it so good, the yoghurt pushers are here

[Shoryuken]

Pendragon Passion z okazji otwarcia w Poznaniu turnee po Polsce promującego ten właśnie album. Panowie zagrają w Blue Note już we wtorek i zamierzam się tam stawić pod sceną. Może się uda przy okazji kupić Not of this world w rozsądnej cenie nie przekraczającej 60 zł Enyłej album po pierwszym odsłuchu wzbudził skrajne emocje z przewaga tych negatywnych. Za drugim odsłuchem jest znacznie lepiej. Może to zasługa białego rosjanina, którego sobie sączę a może album jest zwyczajnie trudny i wymaga paru podejść. Z pozytywów trzeba wskazać drugą część Empathy, czy kobyłę w postaci This Green And Pleasant Land. Wyróżniają się także Sakra Brae i Your Black Heart. Niestety nie dlatego, że są jakieś mega odkrywcze. Wymienione kawałki to raczej solidna rzemieślnicza progresywna robota. Reszta kawałków nieodparcie przywołuje wrażenie, że zespół nagrał płytę bez pomysłu ale z ostatecznym werdyktem wstrzymam się po ocenie na żywo i jeszcze paru przesłuchaniach. Na pewno jednak nie zmienie zdania co do tego, że Passion stoi o jakieś dwie klasy niżej niż Pure, który zwyczajnie jest genialny, i nic na poziomie Indigo, Comatose p. III czy It's only me w nim nie uświadczymy.
_________________
http://www.lastfm.pl/user/Shoryuken10

[NAR]

no z tych samych powód od wczoraj katuję Passion
Też mam mieszane uczucia. Płyta nie jest słaba, ale... tak cholernie przeciętna. Faktycznie Empathy z epickim zakończeniem oraz 'przebojowo' melodyjne This Green And Pleasant Land to dwa najmocniejsze punkty płyty i na nie właśnie liczę na koncercie. Black Heart zachwyca gitarową kodą, ale gdzie mu tam do przepięknego, magicznego zakończenia w stylu It's Only Me czy urzekającego swoją prostotą i melodią Am I Really Losing You? (i chu, że motyw zerżnięty z Yes ;p).
Sporo zmian na tym albumie w porównaniu do wcześniejszych, znanych mi dokonań grupy. Niby już na Pure i nawet Believe było trochę eksperymentów, ale tak ciężko to chyba jeszcze nie grali nawet w moich przeukochanym Indigo. W dodatku jakieś tam elektroniczne popierdywania chyba były też. I niby fajnie, że próbują się w końcu jako zespół rozwijać, ale tak średnio im IMO tutaj wyszło. Getting Caught, Frenzy, Sakra Brae... nawet za bardzo nie pamiętam jak to leci, opróćz tego, że było jak na nich ciężko, a Nick strasznie jęczał Serio ten facet ma chyba tutaj swoje apogeum jeśli chodzi o yorkowość wokalu ;p
Teraz jak miałbym oceniać to tak między 5, a 6. No ale zobaczymy, może urośnie z czasem. Faktycznie do Pure to nawet nie ma co podchodzić, tamten album był fenomenalny. Ten co najwyżej jest niezły. Chociaż Believe, któego strawić nie mogę IMO przebija.
_________________
oł je oł je oł je.

Powyższy post NIE jest oficjalną opinią Polskiego Fanklubu Queen, w tym jego Zarządu i innych organów nadzoru. Za obrazę uczuć religijnych i wszelkich innych proszę karać banem (na fejsie i innych portalach) jedynie owego użytkownika.


LOST: THE END - smutno mi
<smutno mu>

[Incubus]

Yorkowość wokalu

No ale fakt, podpisuję się pod tymi słowami, album jest mocno przeciętny (3 pełne przesłuchania za mną), razi przede wszystkim recyclingiem pomysłów (mam wrażenie, że każdą z tych solówek słyszałem w lepszej postaci na Pure ), beztroskim riffowaniem i bardzo słabym śpiewem Nicka. Już bardziej mi się podoba to jodłowanie pod koniec The Green And Pleasant Land choć motyw totalnie z dupy imo.

Nie, to nie jest zły album, on jest po prostu zbyt słaby po Pure.

Incubus sez: 7/10
_________________

[Incubus]

No dobrze, 3 przesłuchania dalej przyznać muszę, że Your Black Heart jednak weszło mi do głowy... znakomity ending! Ale mi tam zawsze serce mięknie jak słyszę takie porko-chórki.
_________________

[lemur]

Jakoś się ostatnio wkręciłem w słuchanie takiego zaangażowanego politycznie i społecznie soulu z początku lat 70. - Marvin Gaye, Curtis Mayfield, Syl Johnson. Te obszary zawsze leżały u mnie odłogiem, a okazuje się, że można tam naprawdę sporo ciekawych dźwięków odnaleźć.

W każdym razie, polecam 2 albumy z 1970 roku: "Is It Because I'm Black" Syla Johnsona i "Curtis" Curtisa Mayfielda. No i oczywiście o rok późniejszy Gaye.
_________________
Pierwszy Pisarz Forum 2006, 2007, 2009; Podpis Roku 2010

Mój blogasek: http://obserwujacylemur.wordpress.com/

[Kubolski]

Let's get it on... Heh, przy tej piosence spłodzono miliony...

[Incubus]

No dobra, Passion zaczyna chwytać. Nadal uważam, że do poziomu Pure trochę mu brakuje, że pomysły są nie do końca świeże, ale dziś złapałem się na tym, że przesłuchałem album kilka razy bez najmniejszego zgrzytu, a motywy które wcześniej mnie denerwowały (np. kiczowate refreny Empathy i Pleasant Land w połączeniu z filmowym patosem, który nijak nie wynika z tekstu) stały się bardziej naturalne i nie powodują już dyskomfortu. Być może jest to w pewnym stopniu zasługa poznańskiego koncertu, na którym kawałki z Passion zostały zaprezentowane wprost fenomenalnie... ciężko powiedzieć. Może po prostu ta płyta potrzebuje nieco więcej czasu, aby chwycić i zabłysnąć pełnym blaskiem. W tej chwili pozostaję oczarowany przede wszystkim dwiema kompozycjami: Empathy oraz (przede wszystkim!) Your Black Heart, które jako ending przebija u mnie nawet epickie It's Only Me z Pure, choć nie ma w nim tak imponujących popisów gitarowych i ładunku emocji. Sama melodia, harmonie wokalne, nastrojowa i niewymuszona gitara, która niczego już nie udowadnia - połączenie tych składników czasami daje lepszy rezultat, niż najdłuższe nawet solo, o czym doskonale wiedzą fani formacji Gazpacho. Szkoda tylko, że cały album nie trzyma tak wysokiego poziomu, jak zakończenie. Po "osłuchaniu się" do wstępnej oceny wypada dodać jeden punkt, płyta naprawdę sporo zyskuje po bliższym poznaniu.
_________________

[Shoryuken]

[NAR]

na Empathy od razu zwróciłem uwagę przy pierwszym odsłuchu i do tej pory uważam, zę ten kawałek jest najlepszy na tej mocno przeciętnej płycie.
NO i na koncercie to to miało pierdolnięcie. W ogóle nie wiedziałem, żę oni umieją z taką mocą grac. NIby tam jakieś elementy metalu przeiwjały się od dwóch płyt, ale... kurde nie wiem czy to nagłośnienie czy co, ale przy każdym muśnięciu basu miałem serce pod gardłem, a riffy był tak cholernie miło mięsiste, że aż mi się metalu zachciało posłuchac.
najlepiej wyszło zdecydowanie If I Were the Wind (bajka, prawdziwe cudo i perełka) oraz najnowsze Empathy. Zmiotło wszystkich.
Fajnie też wyszło Indigo, Freak Show czy Paintbox odśpiewane nawzajem z publiką, ale ogólnie już bez orgazmów. mimo, że koncercik zacny.

a black heart mnie nadal nie może chwycic na całego. Owszem to top3 płyty, ale do przepięknego It's Only Me, przy którym najwięksi tawrdziele ronią łzy nie ma startu i wydaje się byc.. no nijakie trochę.
album nadal oceniam na 6/10. Zabrakło mi trochę na nim melodii oraz ze 2 kawałki są zwykłymi wypychaczami jak dla mnie.

a Green Pleasant Land mnie nieco rozczarowało na koncercie. OWszem refren cudny, ale po cholerniemocnej prezentacji Empath spodziewałem się, że prawie-najlepszy-kawałek-na-płycie stac na więcej.
_________________
oł je oł je oł je.

Powyższy post NIE jest oficjalną opinią Polskiego Fanklubu Queen, w tym jego Zarządu i innych organów nadzoru. Za obrazę uczuć religijnych i wszelkich innych proszę karać banem (na fejsie i innych portalach) jedynie owego użytkownika.


LOST: THE END - smutno mi
<smutno mu>

[NAR]

Ulver – Kveldssanger

Dzisiaj wróciłem po dość długiej przerwie. Cudowna płyta. Jak ktoś lubi... spokojne Opeth? To w lesistym wydaniu z To Bid You Farewell niech bierze od razu. Zgasić światło, położyć się na łóżku i chłonąć. Całość brzmi jakby grupka studencików pojechała do Skandynawii na ferie zimowe i podczas jazdy przez las zepsuł im się samochód co zmusiło ich do przedarcia się przez owy las o własnych siłach. Tylko że wtedy pojawia się zawieja, wygłodniała sfora wilków oraz sam szatan. Tylko nie taki czerwony co ma widły, ogon, różki i słucha Slayera. Ten to prawdziwy demon opatulony w czarny płaszcz, bezszelestnie prześlizgujący się między drzewami.
W każdym razie piękna, na prawdę piękna płyta. A brzmi to mniej więcej tak

http://www.youtube.com/watch?v=UsVRRdvdPeI&feature=related

jest to praktycznie w całości płyta oparta na akustyku. Czasem przewinie się jakiś smyk, ewentualnie flet. Nawet wokal jest tu potraktowany jako.. uzupełnienie. Dodatek. To musiał być niezły szok dla fanów po death metalowym debiucie (też powinienem powtórzyć, bo również poziom dobry miał z tego co pamiętam). Chciałbym widzieć trasę promocyjną. Album trwa jedynie 35 minut, ale tyle wystarczy. Album zyskuje jedynie dzięki temu na spójności. Tyle czasu jest akurat. Nie męczy, nie dłuży się, człowiek nie patrzy na zegarek. Zamyka jedynie oczy i daje się porwać tym szalonym, nieobliczalnym Norwegom. Pojedynczych utworów nie ma sensu omawiać, bo tego serio słucha się jak jednej 35 minutowej kompozycji. Bez słabych momentów. Poza tym w ich przypadku i tak nigdy nie zwracam uwagi na tytuły. Dziesiątku pięknych melodii, cudownych momentów. Muzyka to smutna, pełna melancholii. I ma w sobie coś wzniosłego... tak smutnie-szlachetnego no. Ale bynajmniej nie jest to pusty patos.
A przede wszystkim, ten album ma klimat. I to jaki.

Jeszcze raz, polecam po stokroć.
_________________
oł je oł je oł je.

Powyższy post NIE jest oficjalną opinią Polskiego Fanklubu Queen, w tym jego Zarządu i innych organów nadzoru. Za obrazę uczuć religijnych i wszelkich innych proszę karać banem (na fejsie i innych portalach) jedynie owego użytkownika.


LOST: THE END - smutno mi
<smutno mu>

[BeBe]

[wasdfg7]

Ej.... przepiękna...
_________________

MARILLION - BRAVE
The true soul of Queen band is lost...
______________________________
I've Been Blessed By God
Yet I Feel Forsaken
All To Me Was Given
Now It's Finally Taken

[Atrus]

Najzabawniejszy w tym wszystkim jest fakt, że Ulver brał się za milion dziewięćset gatunków i w każdym wypadał doskonale. Ostatnia płyta też daje radę, chociaż jest chyba ich najsłabszą dotąd.
Kveldssanger jest płytą absolutnie przepiękną - TO jest dla mnie definicją muzycznej podróży, a nie świergoczące Yesy zbliżające się do krawędzi Klimat osiągnięty najprostszymi możliwymi środkami, pół-amatorska produkcja (np. słychać jak Garm dyszy nad gitarą ) i takie perełki jak choćby:
http://www.youtube.com/watch?v=f_jIgaUkROI
Piękna płyta, cieszę się, że moje zachwyty nie idą w próżnię

[wasdfg7]

Ostatnio przesłuchałem :



Na przekór wszystkim, gdy wszyscy już mają nadzieję, że dałem sobie z tym spokój. Otóż nie. Wychodząc naprzeciw oczekiwaniom co poniektórych, którzy uważają, że mają prawo i mają nakaz mówić innym co mają słuchać i czym mają się podniecać. Otóż nie. Ja zostaję na swoim i czekam na moment gdy znów zachwycę się muzyką tak jak zachwyciłem się tym zespołem, i przede wszystkim tą płytą. Powiem szczerze. Z magii zupełnie odarta poprzez moją głupotę i zniecierpliwienie oraz nachalność. Na ten moment naprawdę niewiele czuję z tego co czułem płytę tę poznając. Pozostała magia słów i historii jaka jest nimi opowiedziana. Pozostają melodie i różne "smaczki nieosiągalne i nierzucające się nachalnie w uszy po pierwszym przesłuchaniu". Pozostaje to wszystko czym muzyka Marillion kazała siebie definiować. Pozostał pewien sposób na zatracenie się w niej. Na ucieczkę od spraw codziennych. Ale nie na zasadzie Xaviego i jego Sigur Rosa. Nie. Jak dla mnie polega to na innym spojrzeniu na cały otaczający nas świat. Przez pryzmat dziecka zagubionego w wielkim wyścigu szczurów jakim dziś się stał świat. Na próbie zrozumienia reguł i niesprawiedliwości jaka nas otacza. Że dziś coś takiego jak uczucia i pierwotne emocje są wypierane przez masowe niszczenie umysłów. Otępianie i tłumienie człowieczeństwa. Podczas gdy świat niemal nakazuje nam żyć tak by tylko przedłużyć nasz gatunek, Marillion wychodzi z tym wszystkim, z czym chcą nas odosobnić. Od emocji tak ludzkich a zarazem tak pierwotnych. Od tęsknoty, miłości, zazdrości. Od wszystkiego co nas niszczy ale jednocześnie nas definiuje.

Dzięki tej płycie może ciężko by było to stwierdzić, ale jednak. Dzięki tej płycie przetrwałem ponad rok swojej egzystencji. Dzięki niej znalazłem definicję tego czego szukam w muzyce. Zupełnego zatracenia. Niezależnie od tego czy w słowach, czy w melodii, a może nawet w obu. Kwestią pozostaje to jakimi środkami zostało to osiągnięte. Czasem wystarczy wstęp do Shine on you Crazy Diamond, a kiedy indziej potrzebuję List do M. Niemniej jednak podczas odsłuchiwania płyt nigdy nie byłem tak "wrośnięty" w to co słucham. W pewnym momencie zacząłem się utożsamiać z bohaterką. Z takich czy innych względów czułem, że mogłem to być ja na jej miejscu. Gdy Hogarth do współpracy z Helmerem(? nie chce mi się sprawdzać jak brzmiało jego nazwisko) opisują po kolei stadia tej choroby jaka ogarnia tę biedną dziewczynkę. Jak przechodzi przez te wszystkie tragiczne chwile. W sposób tak ludzki opowiedziane to co ludzkim nie może być nazwane. I czasami mam wrażenie, że to wcale nie była jedna na milion. Że takie sytuacje dzieją się o wiele częściej tuż za naszymi ścianami. Gdy podczas słuchania Hollow Man człowiek zdaje sobie sparawę... qrczę. To tylko wersja studyjna, ale tu słuchając Hogartha widzi się jego zadręczoną twarz. Możecie nazwać to fanatyzmem. Naprawdę wisi mi to jak mnie postrzegacie.

A gdy wchodzi kolejna część, najpełniej opisująca to z czym borykała się bohaterka. JAk wyglądało jej życie. Jakie to wszystko było beznamiętne, wyobcowane i zgaszone. Dziwić się, że na koncertach Hogarth brał różę i po kolei rozrywał jej kwiat na części... niszczył. Niczym tę bohaterkę niszczyła rodzina, niszczył popularny ostatnimi czasy system... Nie do opisania jest fakt jak prostymi sposobami i banalnym językiem artyści opisali coś tak tragicznego. W jak prosty i co tragiczniejsze bardzo obrazowy sposób opisali wszystkie tragedie. Coś co winno być przestrogą a pozostało zwykłym "milczącym protestem" którym niewielu się przejęło. Czy to dobrze? Wszystko zależy od punktu siedzenia.

Płytę wielbię tak bardzo jak to tylko możliwe. Prawdopodobnie mój jedyny muzyczny aksjomat, którego szukałem z 4 lata, a zrozumiałem dopiero w czasie 5. Mimo iż początkowo uważałem, iż jest kilka momentów nad którymi muzycy mogliby popracować. Iż jest kilka momentów które mogliby usunąć. Dziś? Na więcej nie było ich stać. Czy dobrze? Wyśmienicie bo czyż ludzkim nie jest właśnie staczanie się i znów osiąganie szczytów? Tragicznie słabej kompozycji tu nie ma. Są tylko takie, które nie od razu bywają zrozumiane. To nie jest płyta na raz. Ba. Tej płyty nie idzie zrozumieć i dogłębnie zbadać nawet i za 50 razem. Więc po co wspominam o czymś na co trzeba poświęcić o wiele więcej czasu niż łupanki? Bo może ktoś rok temu wziął tę płytę do odtwarzacza, odsłuchał i stwierdził... eee w sumie dobre ale łzawe. Bo może dziś jest ten moment w którym chwyci i już nie puści. Niech choćby jedna osoba to poczuje.... Dobranoc.
_________________

MARILLION - BRAVE
The true soul of Queen band is lost...
______________________________
I've Been Blessed By God
Yet I Feel Forsaken
All To Me Was Given
Now It's Finally Taken

[Ziutek98]

Jakby to kogo interesowało, to właśnie tu: http://radiowww.eu/ leci najnowsza płyta Closterkellera, Bordeaux, Anja i Mariusz dużo o płycie opowiadają, m.in. o bębnach, które ułożył Anji syn, Adama, niedoszły perkusista Closterkellera... Znany również z występów w niejakim Prowlerze
_________________
PRÖWLER - kapela rockowa, ja na basie. Info o koncertach na kanale pod linkiem

[Maciej]

Dobrze wiedzieć,jakoś mi się wydawało że to za rok..
A to premiera pojutrze.
_________________
Light the fire, feast
Chase the ghost, give in
Take the road less traveled by
Leave the city of fools
Turn every poet loose

[Xavi]

przesłuchałem Brave'a znów i muszę stwierdzić, że można o tej płycie napisać wszystko oprócz tego, że nie ma na niej żadnych emocji. Fajni z nas wariaci w7
_________________

[Ziutek98]

[Incubus]

Ok, Brave... jaki jest, każdy słyszy. I guess. Natomiast ja w ostatnich dniach przesłuchałem coś całkowicie nowego - gorący jeszcze album Tori Amos - Night Of Hunters.



Muzyka zawarta na płycie nie jest łatwa, ale też nie miała być - wszak inspiracje Tori na tym concept albumie sięgają chłodnego baroku. Aranżacje utworów mają charakter teatralnych aktów, a melodie są inspirowane dokonaniami m. in. Bacha, Szopena, Schuberta czy Debussy'ego. Tori towarzyszy orkiestra z prawdziwego zdarzenia, która nie ogranicza się jedynie do sekcji smyczkowej (tutaj główną rolę odgrywa polski kwartet smyczkowy o średnio polskiej nazwie Apollon Musagète) - w większości utworów usłyszymy również klarnet, obój czy flet, natomiast na fortepianie gra sama Tori, choć momentami ciężko uwierzyć w lekkość i grację, z jaką interpretuje pokręcone takty najwspanialszych kompozytorów w dziejach. Gorąco zachęcam do zapoznania się z tą solidną (>72 min.) porcją klasyki w nieco mrocznym i niepokojącym, lecz nie pozbawionym wdzięku wydaniu.

Dla mnie Night Of Hunters to solidny kandydat na album roku. Ukochany utwór - Star Whisperers. Drastycznie subiektywna ocena po kilkunastu przesłuchaniach całości - 9/10. Płyta w sklepach od 20 września.

EDIT: Na youtube znalazłem taką najbardziej przystępną próbkę klimatu, który jest obecny na albumie: http://www.youtube.com/watch?v=9gzKwOcCOYA. Jest to chyba najbardziej wpadająca w ucho melodia z całego albumu. Jestem oczarowany doborem obrazu do tej muzyki. Gorąco polecam!
_________________

[Bizon]

john scofield - uberjam

fajne, nieco pojebane klimaty jazzowo-acidowo-fusionowe, nawet z elementami nieco nowoczensiejszymi. nie jest to cos, czego slucham na codzien i pewnie w wiekszej ilosci byloby dla mnie nie do strawienia, ale od czasu do czasu, jako przeciwwaga dla dzwieków mi blizszych, chetnie takich eksperymentów sobie slucham. tak na dowód dla różnych katerów, ze nie samym bizonrockiem bizon żyje
_________________

if you don't like oral sex, keep your mouth shut...
http://issuu.com/rockaxxess/docs/rock_axxess_15-16 - nowy numer ROCK AXXESS

you never had it so good, the yoghurt pushers are here

[Atrus]

[wasdfg7]

Ostatnio przesłuchałem :



Dawno dawno temu gdy byłem muzycznym ignorantem a lemur zakazywał mi słuchać czegoś innego niż Fish jeżeli chodzi o Marillion w radiowej Trójce usłyszałem o koncercie pana wokalisty. Nie spodziewałem się, że to będzie początek końca ery Fisha w moim życiu. Pan wokalista Hogarth w związku z jakimiś kłopotami z samolotem spóźnił się możliwe, że nawet i 2 h. Nic to pomyślałem, jako, że byłem wtedy w liceum i wcześnie spać nie chodziłem. Zapuściłem dalej Queen i czekałem na moment wejścia na antenę pana Steve'a. I zaczęło się. Nie pamiętam chronologii ani nawet setlisty. Pamiętam tylko 2 utwory z tego wystąpienia. 2 utwory które zmieniły moje życie. 1 z tych utworów w kilka lat później przyćmił inne. Otóż były grane Neverland i This is the 21st Century.
I od tego się zaczęło...
Moja muzyczna edukacja przebiegała bardzo długo i boleśnie. Jako, że to jakoś w tamtych czasach wychodził Happiness is the Road, niezwłocznie go ściągnąłem i ... nawet nie przesłuchałem całego. Nudził mnie, powodował niesamowitą senność. Marillion Hogartha odleciał w zapomnienie na bardzo długi rok muzycznej banicji. W tym czasie Marillion było w Polsce a Hogarth kiwał się na głośnikach w Warszawie. Niemniej jednak ziarnko zostało zasiane. W porę się zorientowałem, że lemur mówił czyste głupoty (ależ naiwny byłem myśląc, że tym razem tak nie jest)... Zaczęło się od Brave, poprzez Seasons End, Afraid of Sunlight i na Marbles kończąc. Jako, że byłem w tamtych czasach pilnym uczniem i chodziłem do liceum blisko godzinę na piechotę, na moich uszach tkwiły słuchawki z których wylewały się cudowne dźwięki Marillion. Wtedy tylko dźwięki. Dalej pozostawałem ignorantem, ale już nie totalnym. Minął ponad rok jak nie dwa a ja już całkiem nieźle obracałem się w dźwiękach H-Marillion. Przyszła wieść, że przyjeżdżają na festiwal do Charlotty zrobić na Ziemi Niebo. Tej okazji już zmarnować nie mogłem. Byłem, po drodze nie zadając Hogarthowi żadnego sensownego pytania... właściwie go tylko poznałem ... ależ żałuję. Ale "Nic to" jak mawiał Wołodyjowski. Panowie zagrali The Invisible Man i Neverland. Alfa i Omegę płyty o której tu wkrótce zacznę pisać. Nie poczułem ZUPEŁNIE NIC poza miłymi (wspaniałymi) dźwiękami. To były ciary ale z kategorii tych "żałosnych". Gdy koncert się skończył zmuszony byłem wrócić do swojej żałosnej egzystencji ale już z konkretnymi planami na życie. Chciałem znać każdą nutę Marillion i poznać o czym właściwie nasz Bóg śpiewa. Powoli się za to zabierałem. Na pierwszy rzut poszedł Brave - album niepowtarzalny i zupełnie pomijany przez rzesze ignorantów muzycznych (pozdrawiamy lemura). Po drodze było jeszcze tego bez liku. Ale zawsze jakoś album Marbles omijałem, albo poznawałem po prostu poprzez wyrywanie kawałków z tego MONOLITU. Na pierwszy ogień poszło Neverland. Najcudowniejszy utwór świata. Ale aby dowiedzieć się o czym on tak naprawdę jest rozszerzyłem swoją edukację o kino i w ten sposób oglądnąłem Piotrusia Pana w produkcji Disneyowskiej. Film z 1953 bodajże roku ... i to było jak oświecenie. To było jak grom z jasnego nieba.... Takich ciar w muzyce nie przeżywałem nigdy. Wtedy myślałem, że o tym utworze wiedziałem już wszystko. Myliłem się i jakże słodka to była pomyłka. Minął prawie rok a ja stałem w miejscu. Po drodze oczywiście poznając 50 różnych zespołów i 300 nowych płyt z których wartych zapamiętania było może kilkanaście. I tak mi powoli brzydł Marillion od ciągłego ich słuchania. Ale poprzez to w warstwie instrumentalnej Marillion nie kryje już chyba przede mną tajemnic. Aż tu pewnego razu będąc bodajże w Złotoryi dostałem wiadomość od NAR-a który mi napisał, że oglądnął kontynuację Piotrusia Pana. A niech szlag ich wszystkich weźmie. Przecież to profanacja. Przecież Piotruś Pan miał nigdy nie dorosnąć... a on ma dzieci... cóż za bullshit pomyślałem i niemal przyrzekłem sobie, że w życiu tego nie oglądnę. Na szczęście znów pojawia się tu NAR który szczerze mi to polecił. Minęły kolejne 2 miesiące i oto jesteśmy kilka dni temu gdy przypomniałem sobie o tej rekomendacji. Ukradłem i ... i nic. Nie ciągnęło zupełnie. Na szczęście przyszedł ten słodki moment moich wakacji gdy już naprawdę nie miałem co robić. To było jakieś 4h temu.

Włączyłem.

Oglądnąłem.

Przesłuchałem płytę.

I jestem w szoku. NAR może potwierdzić. Płyta Marbles to kolejny doskonały przykład geniuszu już pal licho muzyków Marillion. To jest wyraz niesamowitej wrażliwości, cudownej zdolności wlewania emocji w teksty jaką posiada Steve Hogarth. To nie jest zwykły cżłowiek. Płyta Marbles w moim odczuciu jest wołaniem za utraconym dzieciństwem, marzeniami i wyobraźnią. Wołaniem za tym wszystkim co tracimy na własne życie w "pogoni za szczęściem".

[NAR]

najlepszy post w historii tego forum. tyle
_________________
oł je oł je oł je.

Powyższy post NIE jest oficjalną opinią Polskiego Fanklubu Queen, w tym jego Zarządu i innych organów nadzoru. Za obrazę uczuć religijnych i wszelkich innych proszę karać banem (na fejsie i innych portalach) jedynie owego użytkownika.


LOST: THE END - smutno mi
<smutno mu>

[Xavi]

ale w kwestii onanizmu odrobinkę za mną, w7 się chyba uwziął, żeby mnie pobić.

Ogólnie czasami mocna przesada jak dla mnie, ale czytało się fajnie, oj fajnie
_________________

[wasdfg7]

Uwierz mi, że nie byłbym w stanie napisać czegoś takiego bez realnych emocji które przeżyłem pierwszy raz. I coś czuję, że niestety mam na dłuższą chwilę przerwę bo na horyzoncie nie widzę nic co mogłoby mną znowu wstrząsnąć. Ewentualnie Happinesska ale to musi być ten dzień, to musi być czymś poparte. Zresztą... to dopiero 2 płyta którą tak bardzo wychwalam na tym forum, a Ty mi mówisz, że przesadzam? Chyba Ty przesadzasz w przesadzaniu


@NAR :*
_________________

MARILLION - BRAVE
The true soul of Queen band is lost...
______________________________
I've Been Blessed By God
Yet I Feel Forsaken
All To Me Was Given
Now It's Finally Taken

[Xavi]

[wasdfg7]

Jedyne zdanie skonkretyzowane i pełne kontrowersji ale pod którym się podpisuję. Poza tym to jest MOJE ZDANIE i mogę tylko polemizować i odpowiadać na argumenty innych jeśli ktoś zechce ze mną dyskutować. Nie odbieram piękna muzyce Pink Floyd. Ale to był zupełnie inny poziom. Kogoś uraziłem? Trudno. To jest mój styl odbierania muzyki i ja go kocham i nie mam zamiaru zmieniać.
_________________

MARILLION - BRAVE
The true soul of Queen band is lost...
______________________________
I've Been Blessed By God
Yet I Feel Forsaken
All To Me Was Given
Now It's Finally Taken

[Fenderek]

A potem się dziwią, że są odbierani tak a nie inaczej...
I nie, nie mam najmniejszego zamiaru dyskutować. Z fanatykami nie ma sensu

Najlepsze jest to, że te ewentualne bogobojne peany są skierowane nie do tego utworu z tej płyty do którego trzeba

I pomyśleć, że to mnie zarzucano egzaltację...

Gdyby z marbles zrobić jednopłytowe wydawnictwo mielibyśmy ścisłą czołókę wszech czasów. IMO tu jest kilka "zapychaczy", kilka numerów które bez onanizmu nie są jakimiś wybitnymi momentami muzycznymi.. nie wiem nad czym specjalnie miałbym się rozpływac w takiej Angelinie, która mnie nigdy nie porwała i nie porwie. To samo zresztą z poprzedzającym ją You're Gone.Tu pełna zgoda- to nie ta półka i nie ten poziom, ale... nie w tę stronę ta ocena idzie.

Jeszcze pewnie łatwiej byłoby mi to czytać i z czymkolwiek się zgodzić gdyby nie myśl której nie potrafię zatrzymać- że za tydzień posłuchasz innej płyty Marillion i nagle to ona stanie się tym Absolutem... ale w sumie czemu ja się dziwię, jak odkryłem SFAM to też wydawało mi się, ze złapałem pana boga za nogi a każda jedna nanosekunda tej płyty daje mi wieczność czy coś...

Ja jestem szalenie ciekaw, czy ten onanizm nad każdym jednym fragmencikiem tej płyty przetrwa próbę czasu. Bardzo ciekaw. Bo to jets płyta wielka, ale... czy aż tak wielka? Nie, nie odpowiadaj mi dziś. Pogadamy za jakiś czas

Czytało się miło, choć przyznam- nie dało się uniknąć kilka razy "facepalmowego" usmieszku... za którym w sumie stoi sporo dużo bardziej skomplikowanych uczuć...

[NAR]