Forumowy Klub Dyskusyjny- Under Pressure

[Arquest]

Co do wersji BBC - istnieją 3 wersje:
- pierwsza: zespół nagrał całość (łącznie ze wstępem)
- druga: bez wstępu, który ponoć przepadł na uszkodzonej taśmie
- trzecia: skrócona, zaczyna się i kończy chórkami.

Sam utwór dla mnie nigdy nie był faworytem. Jakoś wolałem na przykład White Queen, albo Fairy Fellers... Jest dla mnie taki obojętny.

A jeszcze wracając do ciekawostek - utwór miał być nagrany już podczas sesji do pierwszego albumu, ale nie wiadomo, czy istnieją taśmy ani czy w ogóle to zarejestrowali.

[Aia]

O doskonale, że Ogre Battle bierzemy na ruszt. W moim panteonie jest na jednej ze szczytowych pozycji. Jest to jeden z numerów, które mnie poraziły od pierwszych brzmień i elektryzują nieustannie w stopniu wręcz niewiarygodnym.

Co najciekawsze nie jestem wielbicielką ciężkiego, metalowego brzmienia, wręcz przeciwnie, na dłuższą metę bardzo mnie męczy. Moje muzyczne preferencje skierowane są raczej na wyraziste, melodyjne sola gitarowe, dźwięczną perkusję i wszelkiego rodzaju plumkania. Zbytni hałas w tle odbiera mi radość popływania w dźwiękach.

Ogre Battle jest wyjątkiem, kawałek ostry, hałaśliwy, ale jednak przy tym niesamowicie melodyjny i jakoś specyficznie uporządkowany. Feria dźwięków na milion kawałków gra razem tworząc naprawdę wpadającą w ucho i pozostającą w nim długo całość. Jest rytm, harmonia i obłędny wokal, wszystko na swoim miejscu. Do tego wszystkie dźwięki, pomimo, że zwielokrotnione i warstwowe są do wychwycenia, tu złapię gitarę, jedną, zaraz drugą, tam perkusję...A razem - porażenie. To jest w Bitwie najprzyjemniejsze.

Fantastyczne jest też w Ogre Batlle zgranie linii wokalu, perkusji i gitar, naprawdę idą w prze jak równy z równym co daje iście odjazdowy efekt, szalenie mi się to podoba! Do tego wszystkiego w drugiej partii, w tle dźwięki imitujące dudy - rewelacja.I te przestrzenne, wielowymiarowe gitary, mmm, marzenie. Króciutkie, mega mocne intro - grom z jasnego nieba, świetnie wprowadza w dalszą, lżejszą część, zapowiadając jednak prawdziwą bitwę dźwięków.
Wokal Freda i "wycia" to daktyle na torcie.

Tekst jest z kategorii surrealnych, mrocznych, dusznych, takich jakie lubię najbardziej. Do tego znowu zjawiający się motyw luster, który szczególnie niepokojąco na mnie działa. Całość daje pole do szerokiej interpretacji i wielowarstwowego czucia.

Dla mnie dzieło totalne, jedno z tych z repertuaru Queen, które zawiera w sobie wszystko co kocham.
I wcale nie przesadzam

Jeżeli chodzi o wykonania live, to są świetne, prawda, dają po zmysłach, ale przyznam szczerze, że wolę wersję studyjną. Jest bardziej, hmm, wysublimowana...? Więcej smakowitych kąsków dla mnie w niej się czai .
_________________
Errare humanum est...

SERDUCHA SERDUCHOM

[krs]

ten kawałek poznałem wcześniej z wersji BBC, jako że At The Beeb posiadłem przed Queen II. do tej pory nie mogę się nadziwić, jakim sposobem udało mi się znaleźć, w 1992 roku, w jednym z garaży, co to zwały się hurtowniami kasetę z tym albumem... nieważne. wersja z BBC jest świetna - żywa i mięsista. niestety, wersja na Queen II jest straszna... brzmienie jest fatalne, przeprodukowane to wielce. jakieś bibelotki w tle, niepotrzebne efekty. na szczęście wspaniale utwór wypadał na żywo, z fantastyczną wstawką w środku. podsumowując - wersja BBC i 'żywa' dają nam przyjemność obcowania ze wspaniałymi melodiami, podanymi w iście queenowo rockowym sosie. wersja z płyty mdła i nijaka.

Aia... że też ja nie znam żadnej kobiety, która tak potrafi mówić o muzyce... od razu bym się oświadczał

[Aia]

[krs]

Aiu... dla Ciebie:

wersja BBC:

http://www.youtube.com/watch?v=BkpBsAJSydw&feature=related

i moja ulubiona koncertowa:

http://www.youtube.com/watch?v=QtTPVhSwpfc

[Fenderek]

Osobiście wolę tą...

http://www.youtube.com/watch?v=L0tSIaUqcms
W ogóle Golders Green to chyba mój ulubiony bootleg...
Orgazm. Odrobina remasteringu i ten koncert brzmiałby absolutnie bosko... uwielbiam ten okres... ciągle naiwni- ale już genialni...
_________________


Be who you are and say what you feel, because those who mind don't matter and those who matter- don't mind.

A teraz, drogie dzieci ... pocałujcie misia w dupę
http://fenderek.blogspot.co.uk/

[krs]

o tak... brzmi to wspaniale... tak cudownie świeżo... i orgiastycznie.

[Aia]

Dzięki za linki, przesłuchałam po kilka razy i to z prawdziwą rozkoszą. Jednak ten bitewny zgiełk działa na mnie pieruńsko, nie ważne kiedy i gdzie .

Wersja BBC ma zwolnione tempo, co nie do końca mi w przypadku tego numeru pasuje, bo w tym jego urok, że opętańczo pędzi...Samo brzmienie jest bardziej wyraziste, mniej jest hurgotu, ale paradoksalnie cały czas słuchając oczekiwałam na przyśpieszenie. Domyślam się, że po prostu występuje już u mnie warunkowanie - Ogre Battle - "no to lecim!". Wszelkie spowolnienia tempa, budzą niepokój, a w konsekwencji irytację. Chyba jeszcze czeka mnie kilka sam na sam z BBC, żeby jakoś się z tym zaciemnieniem odbioru uporać.

Koncertowe wykonanie z Odeonu faktycznie pierwszorzędne i całkiem niezła jakość dźwięku jak na YT. Ta przerwa w pierwszej części i mocne wejście następujące po niej - bomba. Solo Briana w drugiej części jest odjazdowe totalnie O.o. Normalnie dostałam gęsiej skórki!

Golders Green ma obłędne intro, dobrze nazwane - orgiastyczne, dosłownie. Świetny wokal Freda, naprawdę robi wrażenie, jeden z najmocniejszych "na żywo". Tempo niestety też zwolnione. Solo Briana wolę z Odeonu, ale to być może kwestia jakości dźwięku. Perkusja za to jest świetnie brzmiąca, bardziej dosadna.

Po świeżym odsłuchu, stanę jak ten muł w obronie wersji albumowej . Może i jest ona przeprodukowana (szczerze mówiąc nie mam o tych sprawach pojęcia), ale ma w sobie niesamowity dynamizm, którego tak mi brakuje w wykonaniu z sesji BBC. W tym kawałku jest on dla mnie kluczowy, bo buduje szaleńczy klimat, taki bitewny - "tempo, tempo". Ma to zresztą bezpośrednie odbicie w tekście i doskonale współgra z pędzącą falą dźwięków. Intro z "wyciem" z QII jest jednak też niezstąpione . Nieartykułowane wrzaski w tle pojawiające się w drugiej części utworu dodatkowo potęgują wrażenie wrzenia w kotle, dopełniając czarę na granicy przelania (ale jednak się nie ulewa!). Wg mnie tu wszystko gra pod siebie idealnie. Te pierdoletdki, o których wspomniałeś - muzyczny horror vacui, bardzo lubię, jakoś tak mnie radują i z deka odciążają całość. To, że zaczyna się i kończy "ostrym cięciem" też dobrze robi, bo stwarza wrażenie wyrwania z kontekstu rzeczywistości, pozwala na błyskawiczny transfer w inny wymiar.

Rzeczywiście to, co w koncertówce mnie powala, a czego nie ma na albumie, to wspomniane sola Briana, o niebo bardziej "sprężyste", ogniste i wymowne.

Przy okazji zobaczyłam ile jeszcze rozkoszy ucha przede mną czeka na YT i oniemiałam z zachwytu O.o...Szkoda, że te noce i dnie takie krótkie
_________________
Errare humanum est...

SERDUCHA SERDUCHOM

[mumin_king]

Jak dla mnie najlepszy na Dwójce. Po prostu kocham takie mocniejsze Queen jeszcze bardziej niż ich imidż lat 70. Jak to kiedyś napisał Fenderek: "Jak Queen pierdolnęło to klękajcie narody" i w sumie miał sporo racji. Te mocne riffy u Królowej są niesamowite nic dziwnego, że potem wykorzystywane przez taką Metallicę.
_________________


GGP - na spotkanie ze świeżoscią

Bój się bloga NOWOŚĆ BLOG MUMINA

wg Matteya - bardzo sprytne ALTER EGO.
Zwycięzca Queenwizji - grudzień 2012

[Mefju]

Mnie najbardziej w tym utworze fascynują backmaskingi. Tzn. nie backmaskingi bo to pojęcie to chyba tylko do tekstów się odnosi, a chodzi mi ogólnie o to, że początek utworu to puszczony od tyłu jego koniec. Fajnie się słucha tego narastającego szumu, które de facto jest odgłosem gongu puszczonym od tyłu. No i solo gitarowe od tyłu też brzmi nawet zabawnie. xD Nie potrafię tylko za bardzo wyczuć w którym momencie zaczyna już biec do przodu.

I jeszcze co do wypowiedzi mumina o Metallice - to ja już wiem dlaczego riffy w tym kawałku(i nie tylko w tym, no ale w tym to zdecydowanie najbardziej) tak mi się dziwnie z Metallicą od zawsze kojarzyły.
_________________


"Lepiej pić piwo niż nie" - Paulo Coelho

[Ziutek98]

Riff-miazga, świetny, melodyjny refren, no kopie to dupę jednak należycie. Niestety nie bardzo mam wenę napisac więcej chwilowo... ale nabrałem ochoty na QII, także wkrótce kto wie
_________________
PRÖWLER - kapela rockowa, ja na basie. Info o koncertach na kanale pod linkiem

[Maciej]

Ja osobiście preferuje wersje albumową nad bbc, raz że właśnie minimalnie wolniejsze tempo trochę wypacza utwór ale przede wszystkim na albumie jest masa smaczków te efekty Briana na gitarze "imitujące odgłosy walki" i różne dźwięki tu i ówdzie,intro wiadomo ciekawy zabieg z puszczeniem od tył końcówki we wstępie
I chyba najwazniejsza rzecz dla mnie w wersji BBC nie podoba mi się brzmienie"chórków" ich miks i umiejscowienie w przestrzeni muzycznej przyprawia mnie o lekkie zgrzytanie zębów,to znaczy nie jest źle ale jednak w wersji albumowej brzmią dokładnie tak jak powinny kontrapunktując ostrość gitar, może to też kwestia tego że cały kawałek jest trochę inaczej wyprodukowany a wczesniej słyszałem wersje albumową, tak czy siak wolę wersję z QII

A koncertowe wykonania, fantastyczne
_________________
Light the fire, feast
Chase the ghost, give in
Take the road less traveled by
Leave the city of fools
Turn every poet loose

[Lecri]

[Arquest]

Tak sobie posłuchałem i... jednak lubię to.

[Fenderek]

Nie jest to mój ulubiony utwór na QII (no jednak obie Królowe to jest magia nad magie) ale jest jednym z. I tak, mumin cytuje coś co nadal uważam za prawdziwe, nie zmieniło się moje podejście do tego- "Jak Queen pierdolnęło to klękajcie narody". Kiedy już decydowali się na ten rodzaj ekspresji- niezbyt często mieli sobie równych... przynajmniej w latach 70-tych...

Sam riff... matko... on jest prosty, w sumie bardzo łatwo się go nauczyć grać- ale ile zagranie go daje satysfakcji i jakiego powera...!!! Jaki to jest pozytywny kop w dupsko...

Zdecydowanie wolę wersję koncertową od chyba jednak rzeczywiście lekko przeprodukowanej studyjnej. Utwór podobno istnieje w wersji wcześniejszej, nagranej na debiut- ale też moze chodzić o wersję nagraną dla BBC... bo w sumie na debiucie pasowałaby bardzo. Napędzana gitarą, tak jak większość kawałków na QUEEN, co nigdy później znakiem rozpoznawczym zespołu nie było.
_________________


Be who you are and say what you feel, because those who mind don't matter and those who matter- don't mind.

A teraz, drogie dzieci ... pocałujcie misia w dupę
http://fenderek.blogspot.co.uk/

[Mattey]

_________________
Pierwszy Mattey Forum
Pierwszy vice Pisarz Forum 2007!

wg Fenderka: Pierwszy Humorysta Forum 2009!

wg NARa: Drugi Fenderek!

[Maciej]

Jakby ktoś modoadminów mógł zmienić w tytule.
Co prawda nie wiem czy dalej reaktywować ten temat, bo coś słabo idą dyskusje w dziale queen ale ok
Szczególnie zachecam nowych userów (jeśli przeraża was ilość wyeksploatowanych tematów) do pisania co sądzicie o kawałkach, bo to dobre miejsce na nowe dyskusje.

Lecimy z grubej rury MUSTAPHA

Utwór z quasi-arabskim tekstem przeplatanym angielszczyzną, quasi dlatego iż po arabsku jest jedynie Mustapha ,Allach i końcowe aleikum-salam czyli pokój z wami.Cała reszta to jest bełkot, „udawanie arabskiego” .Mimo relatywnie prostej konstrukcji mamy wielokrotne zmiany tonacji w obrębie utworu.
Freddie nie znając języka arabskiego perfekcyjnie oddał jego melodie i brzmienie tak jakby był nadwornym muezinem Osmana III który pięć razy dziennie klepie na dywaniku Allach Akbar w zachodniej części Hagia Sophia.

Wspaniały rock z orientalnym źródłem inspiracji czy tylko niezły żart muzyczny?, więc blizej do rockowego dzieła czy parodii w rodzaju „Seaside Rendezvous” ?
_________________
Light the fire, feast
Chase the ghost, give in
Take the road less traveled by
Leave the city of fools
Turn every poet loose

[InvisibleMan]

Freddie swym głosem nadał temu utworowi wiele dynamiki- wspomniane quasi arabskie wstawki znacznie to podkreślają . Podoba mi się pojawiający w pewnym momencie mini-dialog Freddiego z gitarą, która w całym utworze brzmi dość specyficznie, aczkolwiek przyjemnie (nie wiem jak to określić, nie ma tu jak dla mnie charakterystycznego, ciepłego brzmienia Red Special).

[Van]

Bardzo lubię, swego czasu służył mi jako dzwonek w telefonie i nikt mi znany nie miał pojęcia, że śpiewa to 'ten wąsaty pedał w żółtej kurtce'
Z początku cisza, jakieś arabskie motywy, no ok, cudów ni ma. A tu nagle bum! Gdy słuchałem tego po raz pierwszy to prawie podskoczyłem, niesamowitą energię ma ten utwór, a przejście w stereo jest jednym z moich ulubionych momentów w Queen w ogóle.
Do tego świetna orientalizująca nieco solówka Briana.

Z żartów muzycznych mój ulubiony utwór, minimalnie przed Slightly Mad. Tak właśnie powinny brzmieć takie utwory, cudownie zabawny tekst, a przy tym muzyka na naprawdę wysokim poziomie.
Do całości płyty Jazz pasuje idealnie, bo tam każdy kawałek prezentuje co najmniej dobry poziom (prócz tego Brianowego koszmarka Leaving Home Ain't Easy), ale jednocześnie nie ma tam takiego, który byłby jakiś super-hiper, choć Mustaphie do tego miana najbliżej.

[gang9]

Jeśli mówimy o Mustaphie (?) to nie sposób pominąć tego, co Deacon zrobił na basie. Pomijam fakt, że on zawsze robił rzeczy wspaniałe. Tutaj cała sekcja rytmiczna ciągnie ten kawałek do przodu, później oczywiście do głosu dochodzi gitara, ale taki napęd, takim motorem tej piosenki jest dla mnie właśnie rytmika, John i w mniejszym stopniu Roger.

[Jaszek]

Pamiętam jak ładne parę lat temu kiedy moja wiedza o Queen nie była zbyt duża (ograniczała się do podstawowych wiadomości i znajomości największych przebojów typu Radio Gaga itp) tata mi powiedział że Queen nagrał kiedyś świetną piosenkę o tytule Mustapha i że Freddie tam po arabsku śpiewa zdziwiłem się nieco bo nie pasowało mi to do mojego postrzegania Queen w owym czasie. Ciekawość mi jednak nie dała spokoju i od razu poszedłem do kolegi który miał na kasetach magnetofonowych piosenki Queen i wtedy pierwszy raz usłyszałem Mustaphę i niezbyt mi się to spodobało ale z biegiem czasu bardzo polubiłem tę piosenkę ten pozornie spokojny początek i rozwinięcie a potem to mocne wejście coś pięknego
Ja także swego czasu używałem tej piosenki jako dzwonek w telefonie
Jak dla mnie jest to wspaniały rock z orientalnym źródłem inspiracji może to trochę na wyrost ale trzeba przyznać to kawał dobrego rocka
_________________
I'm slightly mad
Oh dear

[Aia]

[bogdan999]

Co do pewnego dłużej obserwowanego zastoju na forum - rzeczywiście utrzymuje się to dosyć długo - szczerze mówiąc z utęsknieniem wracam do dyskusji, które miały miejsce na tym forum zanim się na nim zarejestrowałem i krótko po mojej rejestracji. Wtedy na prawdę pełno było ciekawostek, merytorycznych dyskusji, a mniej rankingów, topów (nie żebym miał coś przeciwko, tylko zwracam na to uwagę).
Wtedy szczerze mówiąc to za mało wiedziałem, żeby zabrać głos w jakiejś dyskusji - przynajmniej takie miałem wrażenie. A teraz jakoś wszelkie próby reaktywacji poważnych tematów kończą się na tym, że piszą w nich parę postów te same osoby (chwała im za to), i tematy znowu po paru dniach spadają w dół...
To tyle moich ogólnych refleksji

co do Mustaphy - część piosenki (zwrotki) nagrana jest w mono, jest ciszej od wejść stereo gitary Briana "w refrenie Mustapha"
Uważam, że jest to wyjątkowo ciekawa eklektyczna kompozycja - mamy i rock i arabskie klimaty w dodatku z imitacją arabsko-brzmiących słów
A tak przy okazji - czy ktoś słyszał kiedyś z jakim "oddźwiękiem" piosenka ta spotkała się wśród przedstawicieli Islamu?
Czy Freddie mówił kiedykolwiek coś o tworzeniu tej piosenki?

EDIT
Dodatkowe info z Queenpedii:

[Fenderek]

Ten kawałek to moje TOP10 Queen.
Tak, serio.

Wielbię. Wszystko w tym kawałku kapie geniuszem. Wykorzystanie geniuszu do zrobienia żartu- to jest coś...

Pamiętam jak w Hyde Parku na Q+PR w przerwie między utworami z kilkoma osobami (Lasha też tam była zdaje się...) zaczęliśmy krzyczeć "mustapha, mustapha, mustapha", jak na Live Killers. Dookoła kto wiedział o co biega zaczął podchwytywać i po chwili już nas całkiem sporo było...

Udawali że nie słyszą...
A i tak rozpieprzyły mnie osoby nie wiedzące o co biega i znające tylko Greatest Hits... Pozwólcie że nadam temu kontekstu- koncert odbył się tydzień po zamachach bombowych islamskich ekstremistów w Londynie a tu nagle w stutysięcznym tłumie grupka ludzi zaczyna wrzeszczeć "mustafa"...
_________________


Be who you are and say what you feel, because those who mind don't matter and those who matter- don't mind.

A teraz, drogie dzieci ... pocałujcie misia w dupę
http://fenderek.blogspot.co.uk/

[KrzysiekP]

Też uwielbiam. Zwłaszcza wejście gitary.
Kiedyś mieliśmy zaprezentować muzykę, jaką słuchamy, nie pamiętam, czy to na muzyce czy gdzie. Puściłem Mustaphę, bo to wszystko, co najlepsze Queen zawarte w trzech minutach (podobna sprawa z DOTL). Intro wokalne - miazga. Znakomity na otwarcie albumu.

[daga]

Co do języka użytego to jestm tam arabski, perski i angielski, więc Freddie pewnie z dzieciństwa coś tam zapamiętał i to jakoś wlepił do piosenki.

[Lesheq]

Mustapha rządzi - jak dla mnie obok Death On 2 Legs najlepsze rozpoczęcie albumu Queen i piosenka niezwykła. Pamiętam, że kiedyś krótki program zawierający relacje z rajdu Dakar zaczynał się fragmentem Mustaphy (to było chyba w 2003 lub 2004) a ja nawet nie wiedziałem wtedy, że to Queen (cóz jestem fanem bardzo spóźnionym - mając 29 lat, zacząłem poznawać muzykę grupy mając...22 lata )

To jakie znaczenie dla fanów ma ta piosenta najlepiej wyraża fakt, jak często ludzie domagali się wykonania jej na żywo. Uwielbiam do darcie mordy w trakcie koncertu "Mustapha, Mustapha..." I w sumie choć na poczatku tylko Fred wykonywał krótka wokalizę, od końca 1979 do 1981 grali Mustaphę regularnie. Świetnie się sprawdzał jako rozpoczęcie kilkunastominutowego medleya. No i tłum fajnie wykrzykiwał "hej" a potem Fred wchodził brutalnie z fortepianem. Szkoda, że całe St. Paul nie zostało sfilmowane, ale chwali się nagrywającemu że w całości zarejestrował właśnie Mustaphe
_________________
Lesheq

[PiotreQ]

[Aia]

Dzięki za linka

Rewelacja, uwielbiam tę wymianę energii scena - publiczność na ich koncertach, to jest totalnie obłędne. Zawsze dostaję gęsiej skórki i guli w gardle pod wpływem tych wibracji, coś pięknego
A tutaj jeszcze to rewelacyjne solo na fortepianie w końcówce - bomba!

Tak, bez dwóch zdań miał ogromny koncertowy potencjał ten kawałek. Brzmi genialnie w interakcji.

Mówiłam już, że za poniewczasie pojawiłam się na świecie ? Toć jak nic powinnam tam być!
_________________
Errare humanum est...

SERDUCHA SERDUCHOM

[Lecri]

Może zacznę od tego, że... Ten temat musi być aktywny, nawet jeśli mało kto tu pisze. I tak posty w tym temacie czyta się wyśmienicie, szczególnie pewnych osób Ważna jest jakość postów a nie ich ilość, a ta jakość jest imo zadowalająca. Wolę pięć porządnych postów, niż 20, które ograniczają się do: "fajne", albo "nie fajne".
Ja znów jestem pozbawiona normalnego dostępu do netu i znów mniej się udzielam, ale na posta w tym temacie zawsze znajdę czas