Największy atut Queen? Poczucie humoru...?

[Fenderek]

Pozwolę sobie zacytować samego siebie (to się nazywa próżność ) z recenzji AKOM... bo też pisząc ją przyszłą mi do głowy pewna myśl...

[wasdfg7]

Patrząc na tytuł i wchodząc w temat myślałem, że napiszę, że największym ich atutem były koncery, a tu co?? Fenderek źle nazwał swój temat Ale wracając do tematu (shit) to tego.... yyy..... ile już razy pisali inni o tym, że Queen mieli duży (albo nie mieli go w ogóle ) dystans do swej twórczości.... lecieli w kulki ze swoimi fanami, nagrywali jakieś badziewia (?) ale ludziom się to podobało, to, że nie szli wytyczonym już przez innych torem.... byli inni i za to ich kocham....
_________________

MARILLION - BRAVE
The true soul of Queen band is lost...
______________________________
I've Been Blessed By God
Yet I Feel Forsaken
All To Me Was Given
Now It's Finally Taken

[Fenderek]

[wasdfg7]

[Fenderek]

Dobrze- ale czy zgadzacie się z opinią że tego pierwiastka z czasem zaczynało trochę brakować? Że o ile takie LAZING ON A SUNDAY AFTERNOON (a nawet WATC) było ewidentnym mrugnięciem oka do słuchacza- to już takie FRIENDS czy ONE YEAR OF LOVE jakby próbowały udawać że są bardziej serio?
_________________


Be who you are and say what you feel, because those who mind don't matter and those who matter- don't mind.

A teraz, drogie dzieci ... pocałujcie misia w dupę
http://fenderek.blogspot.co.uk/

[kater]

Się zgadzam, że jest to świetne rozwiązanie. Ale moim zdaniem sprawdzało się to przez całą ich karierę. Przecież czy w latach 80-ych nagle zaczęli dawać fanom do zrozumienia, że takie Body Language jest na serio? Zresztą sam ich wizerunek sceniczny zawsze sugerował, że nie należy ich traktować do końca poważnie. Te kolorowe wdzianka, gejowskie wąsy Freda, koronacje na koniec koncertu i hymn Anglii. I nie widzę specjalnej różnicy między Ło-ło-lalalaaa-ło, Weeeee are the champions, czy Friends will by friends - imo to wszystko ten sam zamierzony kicz. Pod tym względem nie widzę tu różnicy - zmieniło się tylko wykonanie i jakość nagrań studyjnych, bo panowie się rozleniwili/osiedli na laurach/poszli za modą. Poza tym - z takim bagażem jaki wynieśli z lat 70-ych, z tymi wszystkimi pastiszami - nawet jakby chcieli, trudno by było nagle spojrzeć na nich zupełnie serio. Dopiero choroba Freda to w jakimś stopniu zmieniła. Ale przecież Innuendo też nie jest pozbawione humoru.
_________________

PORTFOLIO / 1 DZIEŃ 1 PŁYTA / QW OKŁADKI / KOPS / ZUPA

[mumin_king]

Też bym bardziej się skłonił w stronę Catera. Na AKOM (bo głównie zauważyłem, że do tego pije Fender [choć krążą słuchy, że i do lustra, ale się nie będę wypowiadał]) wszystko wydaje się być patetyczne aż do przesady, ale chyba właśnie to jest ta nuta humoru. Być może chłopakom chodziło aby nabrać opinię publiczną tą patetycznością?
A za moment dostaniesz za recenzję AKOM.
_________________


GGP - na spotkanie ze świeżoscią

Bój się bloga NOWOŚĆ BLOG MUMINA

wg Matteya - bardzo sprytne ALTER EGO.
Zwycięzca Queenwizji - grudzień 2012

[mike]

Z jednej strony rzeczywiście - przesadny patos mógłby wydawać się puszczaniem oka do słuchacza, ale czy to nie w latach '80 pojawiły się utwory typu "o jak mi źle, ludzie głodują, a ja nie" (Is This The World We Created?), czy też "Jeden Murzyn, jeden ślimak, jedna dziwka, Miałem sen jak byłem mlody, ale mnie obudzili" (One Vision) i wreszcie najbanalniejszy tekst i melodia świata "zesrałeś się, znowu ci źle, ale nie martw się - są przyjaciele" (Friends Will Be Friends).

Fakt - są to utwory wykonane patetycznie, z dosyć banalnymi tekstami, ale one, w przeciwieństwie do dzieł z lat '70, starają się nieść jakiś przekaz. Nawet dość udane The Miracle (utwór) niesie mało głębokie przesłanie. I tu według mnie kończy się poczucie humoru, a zaczyna się próba wciśnięcia czegoś mądrego w nienajlepsze kompozycje. Nie przeszkadza mi to lubić twórczości z lat '80 - AKOM bardzo lubię, a i (o zgrozo) The Works mnie aż tak nie odpycha.

Reasumując - w latach '80 Queen straciło dużo ze swego humoru, ale "oczka" nadal się trafiały (chociażby klip do I Want To Break Free, czy Machines. Don't Loose Your Head chyba też można zaliczyć jako zabawne odniesienie do fabuły Highlandera)
_________________
QPoland - skoro jestem już oficjalnym współpracownikiem, to warto zachwalać

http://podniosle.blogspot.com/ - mój superowy bloga$$ek! (aktualizacje w każdy cojakiśczas)

Still Burnin' (i wiele innych: http://www.youtube.com/user/MikeBoatCityPl/videos)

C-lebrity - kontrowersyjny klip zbanowany na YT!

[Marcin S.]

No może nie największy, już kiedyś napisałem, że wg mnie (wtedy akurat tego "wg mnie" zabrakło ) największym atutem jest różnorodność stylów, choć różnie się to mogło odbijać na jakości muzyki.

Fakt faktem, że w latach '70 te "jajcarskie" utwory występowały obok siebie wraz z tymi poważniejszymi (np. Queen II) i to miało sens. Choć ostatnio słuchałem Killer Queen i właśnie to poczucie humoru, mające przejaw też w całej linii melodycznej, np. w grze gitarzysty, najbardziej rzuciło mi się... w uszy. Taki kompletny luz właśnie mi imponuje, to jest coś, czego nie znalazłem w żadnym innym zespole. Może tutaj różnica między latami '70 a '80 polega na tym, że w tych pierwszych muzycy byli skupieni na realizacji swoich najbardziej szalonych pomysłów, co miało odbicie w piosenkach, a w latach '80 Queen skupili się na nagrywaniu po prostu dobrych piosenek (z różnym efektem), taka trochę toporniejsza zabawa. Czasem to wyglądało jak próba wypełnienia formy- melodii, treścią- tekstem.

Ogólnie potrzeba było mnóstwa wyobraźni i głowy pełnej pomysłów, a także odwagi. Pod tym względem lata '80 to było takie trochę spijanie śmietanki z poprzedniej dekady, choć trzeba przyznać, że na Hot Space przynajmniej dwóm muzykom zespołu nie zabrakło odwagi i pomysłowości, ale jak widać, nie zawsze pomysłowość idzie w parze z jakością.

Takiego totalnego luzu brak na Queen I i dwóch ostatnich płytach, co chyba nie powinno dziwić. Ale luz i odwagę widać nawet na NOTW, bo przecież ta płyta była następną po ADATR.

Miało być o poczuciu humoru, a ja o odwadze... Pała za pracę nie na temat

[Wishlady]

Tutaj masz rację Fenderek - ich niektóre piosenki z lat 70 są ewidentnie dziełami ich nieposkromionego poczucia humoru. Nawet niektóre teledyski pokazują, że Queen potrafił korzystać z tego daru od losu. Moim zdaniem poważni ludzie nie nakręciliby takiego teledysku jak "Bicycle Race", " I want to break free" ( już z lat 80 ale to nie jest ważne ). Ale z drugiej strony to dobrze, bo wiemy, że chociaż mieli dystans do własnej twórczości i nie traktowali niczego zbyt serio.

[Ziutek98]

Poważni ludzie to nawet by nie napisali piosenki o tym, jak to chcą jeździć na rowerze tam, gdzie im się zachce, czy o dziewczynach z szerokimi tyłkami. Tak, z pewnością poczucie humoru mieli, zachowywali je na całkiem przyzwoitym poziomie aż do Hot Space, potem mieli znany wyskok pod tytułem Is This the Shit We Created, ale cóż, czy ktokolwiek jest idealny? Przecież zresztą na tej płycie było też służące głównie zabawie Hammer to Fall, znane z teledysku I Want to Break Free czy też niezwykle w istocie prześmiewcze z motywem całych gromad ludzi podążających za zespołem jak sterowane lalki Radio Ga Ga. Na AKOM też jest i Friends Will be Friends, którego rzeczywiście nie powinno się brać za poważnie, One Vision, które zaczęło żywot jako poważna piosenka, ale potem nawet sam zespół nie był w stanie przyznać, że takową była czy również wg mnie nie za poważne Princes of the Universe. I to obok arcydzieła pod tytułem Who Wants to Live Forever. I to chyba jest geniusz tego zespołu. Nawet pod sam koniec życia Freddie był w stanie zaśpiewać coś takiego jak I'm Going Slightly Mad.
_________________
PRÖWLER - kapela rockowa, ja na basie. Info o koncertach na kanale pod linkiem

[Larry Lurex]

Jak sobie przypomnę teledyski do Ga Ga, I Want to..., Hard Life, Kind of Magic czy Miracle to jakoś nie mogę się przekonać do tego, że w latach 80tych zabrakło im poczucia humoru i dystansu do siebie.

[Qnrad]

Albo Slighty Mad, tam to już w'gle szczyt - biegac z bananami na głowie, w dziwacznym stroju, ukazac siebie jako właściwie chorego psychicznie. Rewelacja!

Generalnie hm.. no było to u nich ważne, ale ja darzę uwielbieniem także rzeczy tak jak na Queen poważne jak Brighton Rock, Prophet's Song czy Innuendo. Albo początek Q II, pierwsze dwa utwory, które są monumentalne i składają się na jakiś epos.
_________________
bardzo mało czasu na forum, niestety...

[Ziutek98]

No z pewnością, ale jak byś przełknął to, że ten zespół nagrał również Bicycle Race czy We Are the Champions, gdyby nie to, że robili to z wielkim dystansem do samych siebie?
_________________
PRÖWLER - kapela rockowa, ja na basie. Info o koncertach na kanale pod linkiem

[Qnrad]

A Ty byś wypluł?
_________________
bardzo mało czasu na forum, niestety...

[Larry Lurex]

Nawet w takim Prophet's Song to la la la la la la la la jest prawdziwą esencją humoru i braku powagi.

[Fenderek]

[Larry Lurex]

Teraz to już po raz n-ty dyskusja skierowna na temat "jakość lat 70tych a spadek formy w latach 80tych.

[mike]

Larry: Może i tak, ale przynajmniej koncentruje się na jednym aspekcie.

Jeśli chodzi o One Year Of Love to powinniśmy jeszcze pamiętać o tym, kto jest autorem tego utworu. Nikt z nas zapewne nie oczekiwał po nim jakiegoś niebanalnego tekstu (i bardzo dobrze, ja potrzebuję też i takich piosenek). I całkiem słusznie, bo One Year Of Love należy do tekstów oklepanych do bólu (chociaż mnie chwyta, ale to tylko ja), jednak starano się go włożyć w epicką formę. Stąd też wg mnie się wzięło solo na saksofonie, miało jakby podnieśc jeszcze rangę utworu (nie wyszło, ale ja lubię ten saksofon). Dotychczasowe twory John'a mimo iż czasem były bardzo osobiste (jak np. Your My Best Friend, czy I Want To Break Free) były dość lekkie w odbiorze, słodkie i cukierkowe. Inne opowiadały jakąś historię, ale też były to utwory raczej wesołe, chociaż tekst często zaprzeczał formie, nie był taki skoczny, choć nadal był dość banalny (Who Needs You? Need Your Loving Tonight). Nawet Spread Your Wings nie ma jakiegoś wielkiego ładunku emocjonalnego i w gruncie rzeczy nie opowiada o czymś uniwersalnym. W One Year Of Love na siłę tworzy się dramaturgię i epickość.

Wiecie co jest najgorsze? Będąc świadomym tego zabiegu i tak go kupuję, bo One Year Of Love w swym "oklepaństwie" i pseudo-dramaturgii jest naprawdę piękne.
_________________
QPoland - skoro jestem już oficjalnym współpracownikiem, to warto zachwalać

http://podniosle.blogspot.com/ - mój superowy bloga$$ek! (aktualizacje w każdy cojakiśczas)

Still Burnin' (i wiele innych: http://www.youtube.com/user/MikeBoatCityPl/videos)

C-lebrity - kontrowersyjny klip zbanowany na YT!

[Wishlady]

[Fenderek]

[Wishlady]

Jednak po zastanowieniu nie mogę dalej utrzymywać zdania, ze humor towarzyszył zespołowi tylko w latach 70. Potem chłopcy dojrzeli, wydorośleli ( mam taką nadzieję, ze chociaż 25 % zespołu....), a ten humor stał się bardziej stonowany, "pod przykrywką" ( chociaż Freddie nigdy chyba nie był poważny....oups, sama sobie zaprzeczam... )
No Slightly mad to zawsze dla mnie piosenka problematyczna. Teledysk śmieszny - mój ulubiony, ale jak dowiedziałam się kiedy powstał to automatycznie przestałam się z niego śmiać.
A tak przy okazji to teledysk do .....break free nie był chyba zbyt śmieszny dla Amerykan skoro nie chcieli go emitować.....

[Gnietek]

Nie od dziś wiadomo, że Amerykanie nie kumają zbyt trudnego humoru, zresztą, niektóre stany są strasznie konserwatywne - nawet dramaty Szekspira są tam uznane za zbyt mocno burzące uznane normy, żeby wpuścić je na listę lektur szkolnych .
Fenderek chce udowodnić, że Queen traciło poczucie humoru w latach 80. Coś w tym na pewno jest, ale nie przesadzałbym. Weźmy np. "The Miracle", gdzie, owszem, mamy piosenki z tekstem usiłującym być poważnym - "The Miracle", "Was It Worth It" czy "Scandal" (chociaż akurat mnie przekonuje tekst tego kawałka w wykonaniu Freddiego, zwłaszcza kiedy odlądam teledysk - charyzma rekompensuje banał) - mamy szalone Breakthru, w którym banalny tekst jest bardzo luzacko potraktowany i żart, który zawsze mnie rozwala - koniec "Party" i początek "Khashoggi's Ship". Wydaje mi się, że cała "My Baby Does Me" też jest takim puszczenim oka do słuchacza. Na "Innuendo" mamy już wspomniane "I'm Going Slightly Mad", ale i "Delilah", wspomniałbym też o teledysku do "Headlong". Co do "A Kind Of Magic" - to zwróciłbym uwagę na piosenkę tytułową. Jest tandetna, nie ma, co gadać , ale jest też swobodnie zaśpiewana. O ile jeszcze początek można uznać za przesadnie patetyczny, to końcówka, w której Freddie się śmieje ("hahaha, it's magic"), a gitara gra śmieszny motyw, to po prostu czysta zabawa. Jeszcze bardziej czuje się to, oglądając teledysk, w którym członkowie zespołu strzelają niesamowite miny i bawią się z dezerterami z kreskówki. "One Vision" też bym nie uznał za jakieś szczególnie patetyczne. Podobno członkowie zespołu nie mieli pomysłu, jaki tekst podłożyć i stanęło akurat na takim niby nawiązującym do Live Aid. Ale czy jakiś inny zespół zdecydowałby się zacząć cos takiego pseudosatanistycznym motywem, a zakończyć ewidentnym żartem ("Give me... fried chicken!"). I po raz kolejny, wątpliwości co do intencji zespołu podczas tworzenia piosenki można pozbyć się, oglądając klip (może nie należy w ogóle interpretować piosenek Queen w oderwaniu od nagranych do nich videos? ). Ale powtórzę - zgadzam się, że to już nie było to samo, co w latach 70.
A odpowiadając na pytanie zadane w temacie - to tak, zgadzam się, że humor był wielką zaletą Queen, której brakuje wielu kapelom.
_________________
Wszyscy jesteśmy jak worki kartofli: czy chcemy, czy nie, i tak nas wrzucą do piwnicy.

[Larry Lurex]

[CORAX]

Naprawdę trzeba by się zastanowić nad definicją słowa "humor", a że jest to pojęcie o całkiem szerokim znaczeniu, myślę że idąc tym tropem można by spokojnie rzecz, że humor to akurat chłopaki mieli zawsze, nieważne z którego okresu się weźmie album. Ów po prostu przejawiał sie pod różnymi postaciami. Takie np fried chicken, które notabene pojawia się na AKOM-ie, nie brzmi jakoś super poważnie, a przywodzi (przynajmniej mi) na myśl emotkę zwaną wink, o.

Hmm, aż chyba przesłucham lata 80. i poszukam "elementów".
_________________

[Bizon]

larry lurex - jesli nie pasuje ci takie podchodzenie do tematu, to mozesz zaproponowac podejscie inne lub zwyczajnie olac temat ...


a do wspomnianego tematu wracajac - tak wlasnie myslalem i mialem sie zgodzic, ze tego poczucia humoru zabraklo w latach 80tych i pozniej ale.... to chyba nie do konca tak... jego nie zabraklo - teledysk do i want to break free (zreszta generalnie duzo teledyskow z lat 80tych), chocby takie i'm going slightly mad, ktore jest niemal czarnym humorem polaczonym z groteska, no oczywiscie jest delilah - ile rockowych zespolow nagraloby kawalek poswiecony kotowi wokalisty i jeszcze walnelo w nich kocia solowke? problem wedlug mnie nie polega na tym, ze humoru zabraklo, tylko na tym, ze obok niego pojawil sie ten sztuczny patos, to napuszenie, to "jest mi zle..." (powinienem qrwa jakies tantiemy pobierac za cytowanie tego fragmentu ) .. tego wczesniej nie bylo.. wczesniej byla lekkosc, zwiewnosc wrecz, unoszenie sie dzwiekow jakby w powietrzu, jakas taka swiezosc... a potem pojawilo sie silowanie z dzwiakami, forsowanie wokalu niemal na granice darcia ryja (zupelnie wedlug mnie niepotrzebne)... po prostu pojawil sie ten nowy element - zbedny patos... chwilami jakbym manowara sluchal
_________________

if you don't like oral sex, keep your mouth shut...
http://issuu.com/rockaxxess/docs/rock_axxess_15-16 - nowy numer ROCK AXXESS

you never had it so good, the yoghurt pushers are here

[Fenderek]

[daga]

Dla mnie poczucie humoru nigdy nie było jakimś atutem Queen, tylko różnorodność.

Może w latach 80 mniej widoczny jest on w muzyce, bo i w zespole nie było wesoło........ czy to nie wtedy Roger z Brianem się pobili?.......... Pomijam dwie ostatnie płyty gdzie już było widmo śmierci........ bo piosenki typu Dilalah to jest śmiech przez łzy........

A co do One Vision i Kurczaka to nawet nie pomysł zespołu tylko Jima Huttona, aby to wrzucić do piosenki. Czyli nawet tutaj im zabrakło humoru, chociaż słuchając dema One Vision i luźnego podśpiewywania Fredka w stylu "one sex postion" to gęba się sama uśmiecha tak samo jak słuchając Seaside.......... i udawania orkiestry przez Rogera i Fredka.
_________________
http://www.wierszetakzwane.prv.pl/
http://www.deaky.prv.pl/
http://www.queen1991.blog.pl
http://www.queen.blox.pl

[Leniu]

[Fenderek]