Marillionanizm [Warning: Massive Lolcontent Ahead]

[NAR]

ja ostatnio czytałem z nim wywiad gdzie napisał, że Marbles to jedna z najlepszych płyt. Zdaje się po wydaniu w 2004 twierdził że NAJlepsza. Chyba nawet jeszcze przy promocji Happiness mówił, że razem z Brave to najlepsze co nagrali. Zdaje się Rothery też twierdził, że po Odważnej to najlepsze co osiągnęli. Teraz Rock kłamie

W ogóle nie mogę się oderwać od zakończenia Gazy. Wiadomo że najlepszy moment to wyciszenie, ale sama końcówka też jest nieprawdopodobna. Niezwykle złowieszcza, powolna i ciężka. Ale nie ciężka w sensie 'gramy ciężkie riffy i śpiewamy o dziewicach, smokach i utraconej miłości'. To raczej ciężar klimatu w postaci piachu, popiołu, powietrza ciężkiego od spalin, smrodu ropy i braku nadziei na przyszłość.


dopiero teraz to zobaczyłem

[wasdfg7]

@ Anunaki:

Jeździć możesz po każdym utworze z tej płyty i specjalnie Ci nawet nie będę przeszkadzać ale Gazę to zostaw w spokoju bo IMO mówienie o niej, jako o tej, która została stworzona przy "braku pomysłów na te 17 minut" jest sileniem się na kontrowersyjność. Pomysłów mieli multum i je wszystkie tu zawarli. Pokaż mi inny utwór Marillion, którego linia melodyczna zmieniałaby się tak drastycznie te 3 czy 4 razy? I mimo tego wszystkiego to ciągle trzyma się jako jedna wspaniała całość. Ba ... pokaż mi zespół dziś tworzący, który tak tworzy muzykę? Nie, nie mówię o kalce Marillion. Mówię tu o grupie ludzi, która podchodzi tak bezprecedensowo do akcji tworzenia albumu. Żadnych kompleksów. Pokażemy to co chcemy. Jasne, to ma wiele wspólnego z tym, że są sobie sami panami (własna wytwórnia), ale przecież to osiągnęli sami. Nieważne. Ja nie widzę właściwie żadnych minusów w Gazie. Utwór doskonały, poruszający (z czym się przecież zgadzamy) kontrowersyjny temat i IMO mający wszystko to, czego potrzeba takiemu gigantowi.

Tak sobie czytam Twoją recenzję i Twoim głównym argumentem, że ta płyta jest zła (żadne zaskoczenie, przecież to Marillion i nie trzeba się silić na sensowne argumenty) brzmi: "czegoś tu brakuje". Jasne, że czegoś tu brakuje. Dzwonów z Tybetu....

Generalnie (z wyjątkiem Power) zgadzam się z Twoją oceną, że płyta jest co najmniej nierówna, żeby nie powiedzieć że najwyżej średnia. Co do samego Sky Above The Rain ... To jest następca Neverland ale nikt przecież się nie spodziewa(ł), że coś może Neverland przebić. Tak? To nie jest ten sam poziom, bo umówmy się ... w porównaniu do utworu z Marbles, tu mamy bardzo prymitywną robotę. Prosty (acz ciekawy i chwytający) tekst, proste chwyty muzyczne i prosty sposób wykonania. Nie ma żadnych dodatków jak w Neverland gdzie były i dzwoneczki, były zabawy głosem (Wendy, darling ...) był genialny tekst z niesamowitymi odniesieniami do Piotrusia Pana. W SATR nie ma nic. Ale sposób zagrania i w ogóle wymowa.... coś pięknego. Nie wiem czy mogę się silić na jakieś wizjonerstwo, bo już były przypadki w tym temacie, że nie można niczego samemu zauważyć, ale przecież i w jednym i drugim tekście jest mowa o lataniu jako o przenośni tego gdy jest "super". To jest następca, ale jasnym jest, że to nie ta para kaloszy. Co nie zmienia i tak faktu, że dziś w ten sposób chyba nikt nie gra. Przestrzeń jaką robią Kelly i Rothery to jest absolutne mistrzostwo świata....


Więc tak ... Płyta średnia, ale jeśli tak miałaby się kończyć ich kariera (tfu, tfu) to zakończyli ją najlepszym utworem w swojej historii, i z pięknym odniesieniem do jednej ze swoich najlepszych płyt. Dodatkowo w końcu zrobili singiel, który, gdyby był wydany pod szyldem wielkiej wytwórni naprawdę IMO zrobiłby karierę. Ale mowa o Marillion, którego nikt nie lubi, w którym nie ma Fisha i który dla większości nie istnieje. Co jest błogosławieństwem, bo bilety na koncerty są za ledwie 110 zł co jest śmieszną kwotą, biorąc pod uwagę chociażby fakt, że Sigury (które są sporo niżej w jakiejś mojej osobistej liście) żądały 150 - kpina. Ale mi się podoba.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------


Mi tam setlista się NIE podoba. A już wywalenie Gazy jest kpiną. Może nie chcieli tego grać z jakiś politycznych powodów. W końcu Ameryka Południowa do najspokojniejszych nie należy. Tak czy tak ... Splintering Heart jako opener to chyba najlepszy możliwy wybór. To co było na trasie "Somewhere Else" jest wzorem do naśladowania. W tej setliście "nudziłbym się" aż do Power. Jasne... fajnie usłyszeć, ale mają przecież takie multum utworów do wyboru, a wybierają te najbardziej ... zwykłe. To boli. Sky, Neverland i TIM są "czymś" w tej setliście. Mam nadzieję, że do czasu Polski się poprawią i mnie nie zawiodą
_________________

MARILLION - BRAVE
The true soul of Queen band is lost...
______________________________
I've Been Blessed By God
Yet I Feel Forsaken
All To Me Was Given
Now It's Finally Taken

[NAR]

też zwróciłem uwagę na "czegoś tu brakuje" Jeszcze czekam na tekst, że tu nie można krytykować bo fanatycy zakrzyczą.
ale ja nie o Annunakich ;p

http://www.youtube.com/watch?v=q882HfQcYsY
moc
"For every rocket fired the drones come back"

a ten moment, o którym caps locki powinny śpiewać pieśni pochwalne gdy zostaje H z Kellym to niemalże poziom kulminacyjnego momentu w Niewidzialnym albo Oceanu. Właśnie od Marbles w chyba żadnym ich utworze nie było tylu emocji co w tym fragmencie. Zdecydowanie czołówka ich nagrań. I to potępieńcze zakończenie. Coś niesamowitego.

Jak dla mnie ta płyta byłaby naprawdę kapitalna gdyby wyrzucić te dwa gofry. PML jeszcze ujdzie, ale gdyby był na jakimś bonusie razem z Inkiem to tylko by album zyskał. Choć i tak dla mnie jedna z lepszych ich pozycji. Poziom Anoraka mniej więcej.
_________________
oł je oł je oł je.

Powyższy post NIE jest oficjalną opinią Polskiego Fanklubu Queen, w tym jego Zarządu i innych organów nadzoru. Za obrazę uczuć religijnych i wszelkich innych proszę karać banem (na fejsie i innych portalach) jedynie owego użytkownika.


LOST: THE END - smutno mi
<smutno mu>

[OberstPrymas]

Chyba nadszedł w końcu czas, ażeby napisać jakieś szersze wypociny na temat nowej płyty.


Na wstępie zaznaczę, że album nie wdarł się jakimś przebojem do mojego M-TOPa, tak jak i żaden kawałek nawet nie zbliżył się do TOP5. Mimo to nie jestem rozczarowany. STCBM jest na pewno lepsza niż TSE i raczej lepsza niż Holidays in Eden (która, swoją drogą spodobała mi się od pierwszego odsłuchu). W zasadzie to bije się z debiutem o TOP8. Czyli w końcowym rozrachunku nie jest tak źle.

No to zacznijmy od początku, czyli od Gazy. Utwór mocny, który jeszcze przed premierą zrobił na mnie ogromne wrażenie. Strasznie mocny, z hałaśliwą gitarą na pierwszym planie. Zupełnie jak nie Marillion Kolejna ważna rzecz - tekst. Nie będę się tu odwoływał do konkretnych fragmentów, ale momentami jest nieznośnie naiwnie. Jasne, przez to utwór jest przejrzysty, lecz szkoda że Hogarth za bardzo chciał zagrać na duszy mej strunach jak na mandolinie. Oczywiście, są fragmenty, które robią wrażenie, BARDZO. Niestety, nie zmienia to faktu, że momentami coś paskudnie zgrzytnie, tak że zęby bolą. Oczywiście Gaza podnosi wartość całego albumu, to fakt. Jednak jestem daleki od zachwytów. Osobiście wolę dwa pozostałe ponaddziesięciominutowce. Ale o tym dalej.

Następnie tytułowy, czyli Sounds That Can't Be Made. Szybko wypada z pamięci. Ot ani to przebojowe, ani jakoś szczególnie głębokie. Trochę mnie irytuje ten monotonny motyw, na którym się opiera większość utworu. Chociaż klawisze są dobre. Solo nawet też. Wprawdzie nie uczyni, że zechcę dostać gitarę pod choinkę, ale robi różnicę, no.

Dalej Pour My Love. Tekst ponoć wyciągnięty z szafy. Kawałek, który wywołuje u mnie raczej ciepłe emocje. Przyjemny wypełniacz, przelatuje sobie leniwie. Refren jest uroczy, nic wybitnego ale jak się lubi ten zespół, to i takie utwory trzeba brać z radością na klatę.

Kolej na singla z albumu, czyli Power. Wpada w ucho, także dobry wybór zespołu na małą płytkę (tak się jeszcze mówi?). Totalnie nie rozumiem tego 21. miejsca na LP3. Ale tam Bondowe sucharki wchodzą jako nowość na 1. miejsce, więc co ja się dziwię. Wracając do utworu. Idealnie wstawiony w połowie, więc można się obudzić. Wyraźny bas i w ogóle wszystko ładnie brzmi (nawet Steve ).

Po tym mamy utwór-paradoks, Montréal. Niby się totalnie nic nie dzieje, ale wracam do tego numeru z radością. Świetnie się słucha... i nie wiem co więcej napisać. Tego trzeba doświadczyć i osobiście poczuć ciepło, które z Montréalu bije. Jakbym mieszkał w tym mieście to bym lał z radości pod biurko.

I czas na gofra do kwadratu. Invisible Ink jest strasznie nudny, bez pomysłu i polotu. Znaczy ma momenty, ale przez większość czasu zęby bolą. Może się jeszcze do tego przekonam, ale na chwilę obecną jestem na nie.

Lucky Man jest fajny. Klawiszowy wstęp i powtórzenie na gitarze (i organach) bardzo się wyróżnia. Tekst niby błahy, ale pozostawia dobre wrażenie. Zgoda, to wypełniacz, ale dobrej próby. Po prawdzie to wolałbym na miejscy LM coś na poziomie Don't Hurt Yourself czy Seasons End, ale numer ten nie obniża jakoś strasznie poziomu płyty.

Na końcu panowie z Marillion postawili na absolutny highlight - The Sky Above The Rain. Jeśli miałbym wybrać utwór, który miałby szansę na TOP10, to byłby właśnie ten. Jest smutno, a tekst w połączeniu z wokalem sprawia, że mam wrażenie że ten numer dotyka mnie osobiście. A absolutnie nie mam ku temu podstaw. Gdy pierwszy raz słuchałem tego z tekstem przed oczami pomyślałem sobie "kurczę, ale to chyba się nie skończy tak smutno, prawda?" Chciałem (dobre słowo) aby nadszedł moment, gdzie to wszystko wzniesie się "ponad deszcz" Boże, brzmi to tandetnie czy coś tam, ale fragment od 7:53 kopie mnie za każdym razem z taką samą siłą. Może i Owca przegięła końcówką, ale mam to w rzyci. Dla mnie jest idealnie. 12 pktów


Szybkim podsumowaniem. Płyta mnie nie zniszczyła (w większości) ale i nie zniesmaczyła (w większości). W skali od 1 do 10 dałbym tak z 7. Czyli nie poziom Seasons End czy Marbles (dla fanów Fisha, do MC czy CaS), ale daję gwarancję że do STCBM będę często wracał.
_________________
FAN KOBIAŁEK
GOŁA KASIA

[Anunaki]

@ w-7
Jestem po 7 godzinach w pociągu i średnio chce mi się odpisywać,ale otworzył mi się nóż wkieszeni przy jedenym stwierdzeniu i to zdecydowanie . Tak,czy siak możemy wymienić poglądy w środę twarzą w twarz,no chyba,że nic z tego nie wyjdzie
_________________
The World Is Full Of Kings And Queens.Who Blind Your Eyes,Then Steal Your Dreams

[wasdfg7]

[OberstPrymas]

[wasdfg7]

[Anunaki]

[OberstPrymas]

[Anet]

Mam w cholerę nauki dlatego to jest wspaniały moment na napisaniu kilku zdań o nowym albumie. Uprzedzam, że nie sugeruję się niczyją recenzją, a jeśli moje zdanie pokrywa się ze zdaniem kogoś innego no to...trudno.

Czy ten album mnie rozczarował? Chyba nie, choć poziomu poprzednika nie przeskoczył. Płyta wybitnie nierówna, ale o tym każdy fan już wie. Klimatu krążka tak jak w przypadku Happineski nie ma, nad czym ja trochę ubolewam, bo albumu słucha się przynajmniej mi dość topornie i po prostu ciężko. Pewnie odbiór za kilka miesięcy będzie zupełnie inny, ale na ten moment przedstawia się to mniej więcej tak :

GAZA- hm. Śmieszy mnie argument Anunakiego, że za mało pomysłów, bo jak dla mnie to ten utwór jest akurat trochę przekombinowany i pomysłów aż zbyt wiele. Próbuję się wczuć, skupić na konkretnym momencie, a tu bach już mamy zmianę tempa i jedziemy dalej. Ja osobiście ciągle tego nie czuję, ale pewnie nie dojrzałam. Doceniam jednak samą konstrukcję utworu, zmieniające się motywy itd. To się po prostu słyszy, że utwór jest potężny, jest gigantem ale ja chyba tego nie czuję...W sensie słyszę moc, ale jej nie czuję, te emocje mi się nie udzielają. Nie wiem czy wiecie o czym mówię i co mam na myśli. To jest bardzo trudne do sprecyzowania.Od technicznej strony nie ma się do czego doczepić, plus dla nich że nie boją się poruszać tak trudnej tematyki, przełamują pewne bariery bez żadnych kompleksów.
Później przychodzi moment na tytułowy i niestety pierwsze rozczarowanie. Dziwny utwór, powtarzający się motyw klawiszowy, coś się przy końcu zaczyna dziać ale generalnie średnio. Solówka tylko przyzwoita. Jak na Marii to słabo.
Przechodzimy na Pour My Love i coś się poprawia, ale nic nie jest ponad. Utwór przyjemny dla ucha, którego jakoś wybitnie nie łechta Przyjemnie i zupełnie niezobowiązująco się go słucha. Jest dobrze, bo takie utwory też są człowiekowi potrzebne. Przechodzimy do mocnego punktu albumu, mojego chyba top 3 czyli Power. Utworu na samym początku nie doceniałam, ale on zyskuje z każdym odsłuchem. Słysząc go promującego ten krążek nie byłam specjalnie zachwycona i w życiu bym nie pomyślała, że akurat ten utwór będzie jednym z tych najbardziej ulubionych, ale jest. Ten utwór ma tę iskrę Marillion, ma to coś.O i ma świetną linię basową na dokładkę, a ja bas w utworach doceniam i często zwracam na niego uwagę.
Montreal to typowy przyjemniaczek. Tam jest wszystko i nic. Dosłownie. Infantylny i naiwny wręcz tekst, brak jakieś spektakularności a mimo wszystko jest to co najważniejsze czyli pewien rodzaj magii. Te kilkanaście minut absolutnie się nie dłużą, utwór relaksuje, Hogarth czaruje a ja nie czuję że rymuję Spoko. Sielanka trwała zbyt długo dlatego przychodzi czas na Invisible Ink bezapelacyjnie najgorszy utwór. Żeby było śmieszniej, byłam nim zachwycona jak go usłyszałam po raz pierwszy w radiu. Nie mam wyjaśnienia na to zjawisko,ewentualnie tylko takie, że wtedy czułam po prostu radość. Jestem sobie w pracy, słyszę nowy utwór Marii i pewnie nawet jakby mi Sto Lat puścili pod ich szyldem, to entuzjazm by mnie nie opuszczał.
Lucky Man jest fajny. Zaśpiewany i zagrany na totalnym luzie, co sprawia że automatycznie człowieka też taki luźny stan łapie. Ja nie mam specjalnie żadnych zastrzeżeń. Tekst też mi się podoba. Starczy już o tej miłości
No i mamy dobre pieprznięcie w postaci cudownego zamykacza. The Sky Above The Rain to wszystko z czym mi się kojarzy muzyka Marillion. Oczywiście, że to nie jest poziom niewidzialnego czy Nibylandii, ale ja chyba nawet tego od nich nie oczekiwałam. Idealnie zamknięcie tego( nie oszukujmy się) całkiem średniego krążka.

Płyta nie jest wybitna, jest średnia.Gdybym się miała pokusić o ocenę to jakieś 3,5 na 5. Do kilku utworów będę wracać z nieudawaną przyjemnością ( Montreal, Power, Sky), inne będę podziwiać ( Gaza) a do innych będę wracać raz na ruski rok ( Ink, Tytułowy).

P.S Nie chcę mi się czytać tego całego postu, więc jeśli coś składniowo jest źle to sorrryyyyyy. A teraz spadam do książek. PA :*
_________________
"O miłości wiemy niewiele. Z miłością jest jak z gruszką. Gruszka jest słodka i ma kształt. Spróbujcie zdefiniować kształt gruszki."

[Anunaki]

W-7,skoro wolałeś jakieś tam ćwiczenia lub seminarium ( i nie mów mi,że musisz być na każdym seminarium ), od spotkania z dawnym znajomym muszę Ci odpowiedzieć na forum,a to nie będzie to samo, bo rzadko udaje mi się przekazać tutaj o co mi naprawdę chodzi. A skoro nie jest pewne,czy taki true fan pojawi się w Warszawie,no to zostaje forum .

[NAR]

[wasdfg7]

[Anunaki]

@ W-7 i nar

Ja doskonale zdaję sobie sprawę z tego,że na świecie temat Strefy Gazy wywołuje kontrowersje,ale jak dla mnie jest to jedynie wynik politycznej poprawności. Chodzi o to,że naród, który 70 lat temu był zamykany w gettach obecnie robi to samo ze Strefą Gazy i Palestyńczykami. Poprawność polityczna stoi na przeszkodzie przyznaniu temu racji i dlatego ten temat wywołuje tyle kontrowersji. Już pisałem wcześniej,że sobie raczej panowie z Marillion nie wystąpią w Jerozolimie,a nawet jeśli,to na bank nie z utworem Gaza (kończę ten offtop,bo to temat na inny dział).

Tak poza tym,to stwierdzam tylko jedno - setlista podczas koncertów jest do dupy. Mam nadziejęże się ogarną do czasu 29.11
_________________
The World Is Full Of Kings And Queens.Who Blind Your Eyes,Then Steal Your Dreams

[wasdfg7]

[merkuria]

[wasdfg7]

[NAR]

do mnie ten fragment o wiele bardziej by przemawiał gdyby tekst kończył się na "Until my older brother.. my older brother..." i po chwili te podniosłe klawisze Kelly'ego. Takie niedopowiedzenie o wiele bardziej by mnie ruszało.

Nowej płyty słucham codziennie i coraz bardziej ją lubię. Gaza i Sky to oczywistość dla każdego z uszami i gustem. Oprócz tego Montreal w którym jestem totalnie zakochany i zupełnie nie rozumiem jak to możliwe. Ani żadnej solówki ani jakiejś wybitnej melodii. Nawet tekst mało mnie obchodzi w sumie, ale słucham z niesamowitą przyjemnością. Straszna błogość z tego płynie oraz wielki luz i takie niezobowiązujące granie. Pasowałoby mi to do drugiej płyty Happiness..
Oprócz tego Power. Początkowo pomyślałem, że ot niezły singiel. Ale gdy usłyszałem wersję live z tym niesamowitym ładunkiem emocjonalnym to mnie wbiło w krzesło. Plus muzycznie jest niesamowicie skondensowane. Taka krótka definicja Marillion. No i końcówka (od But now you can't function) to przeciary.
Nawet do tytułowego się przekonałem. Początek jest fajny, zwłaszcza te zwolnienia wszelkie. A zakończenie z epickim H na tle gitary to jeden z lepszych momentów płyty.
Ogólnie album ma dwie wady. 1 Invisible Ink, nie mam pojęcia co nimi kierowało gdy podjęli decyzję o zamieszczeniu tego na płycie.
2 Brak jakiegoś wspólnego klimatu. Te utwory są świetne jako oddzielne wyrwane z kontekstu piosenki, ale całościowo taka Gaza ma IMO mało wspólnego z Montrealem czy Lucky Manem. Na tym polega chyb właśnie przewaga Happiness czy Marbles. Ale też chyba Anoraka. Nie mówiąc o Brave
_________________
oł je oł je oł je.

Powyższy post NIE jest oficjalną opinią Polskiego Fanklubu Queen, w tym jego Zarządu i innych organów nadzoru. Za obrazę uczuć religijnych i wszelkich innych proszę karać banem (na fejsie i innych portalach) jedynie owego użytkownika.


LOST: THE END - smutno mi
<smutno mu>

[OberstPrymas]

[wasdfg7]

Pragnę tylko coś oznajmić.

Montreal jest najbardziej wieśniackim utworem z najbardziej wieśniackim tekstem i zupełnie bezpłciową melodią. A co jest jeszcze większym absurdem, nie przeszkadza to mi (zresztą nie tylko mi ) w absolutnym uwielbianiu go.

Tekst

[NAR]

najgorszy fragment to i tak chyba

[OberstPrymas]

Montreal najlepiej wchodzi, jak się nie słucha go z tekstem przed oczyma. Utwór chyba miał taki być. Ukazujący odczucia Hogartha w bardzo naiwny ale i urokliwy sposób. Ja to kupuję bez dwóch zdań.
_________________
FAN KOBIAŁEK
GOŁA KASIA

[zinger menu]

Czyżby Marillionanizm obumarł? To cóż, tak z przekory - ja coś napiszę
Posłuchałem kilkakrotnie trzech płyt Marillionu - jedna uznawana w szerokim świecie za najbardziej kultową (Misplaced Childhood), a dwie kolejne - uznawane za takie na tym forum (Brave i Marbles - co do tej drugiej, to wciąż mi się śni po nocach ten legendarny najbardziej marillionanistyczny post wszechświata autorstwa w7 ).
Nie ukrywam, że bałem się podchodzić do tych albumów. Serio. Bałem się, bo byliście tu wszyscy zadziwiająco przekonujący, pisząc o tym, jaki to Marillion jest niezwykły, nieporównywalny z jakimkolwiek innym zespołem na świecie, niewiarygodnie emocjonalny, na nieosiągalnym dla innych poziomie emocji. Szczerze mówiąc, bałem się, że te wszystkie wcześniejsze lata, które poświęciłem na poznawanie najrozmaitszej muzyki i poszerzanie horyzontów, są zmarnowane, bo powinienem przez ten czas zgłębiać wszelkie najdrobniejsze szczególiki muzyki Marillionu. Z perspektywy czasu ta obawa wydaje się irracjonalna, ale w obliczu waszego tutejszego szaleństwa wizja ta wydawała się zupełnie prawdopodobna.
Cóż, po raz kolejny przekonałem się, że każdy fanatyzm wyolbrzymia zjawisko, które opisuje Przesłuchałem Brave i Marbles - świetne płyty, owszem. Bardzo dobrze się słucha, wchodzi bez oporów, emocje się udzielają, nawet porywają, wszystko wow. Jest tylko jedno "ale". Pamiętam, jak w7 pisał, że Marillionu się z Pink Floydami porównać nie da, bo to zupełnie nieporównywalnie wyższy poziom emocji. Muszę dobitnie zdementować te pogłoski. "Dark Side of the Moon" wciąż pozostaje (dla mnie) najlepszą płytą w historii, a emocje tam zawarte - ich nietypowość, unikalność, niezwykłość, magiczna aura - pozostają niedoścignione. Niestety, panowie, trochę przesadzaliście.
Pamiętam tutejsze spory marillionanistów z "zimnymi", "nieczułymi" i ślepymi na światło muzyki Marillionu racjonalistami, w których poruszano temat oryginalności, przełomowości, niekonwencjonalności różnej muzyki itp. Marillionaniści często pisali, że przecież te kwestie nie mają znaczenia dla oceny samych emocji w danej muzyce. Otóż dla niektórych mają. Na przykład dla mnie.
Emocje w muzyce też mogą być świeże, nowe, a mogą być również wtórne. Może, by wyrazić się ściślej, ujmę to inaczej - forma przekazywania emocji. To właśnie forma przekazu emocji (a tym samym i same emocje) w muzyce takich zespołów, jak Pink Floyd, King Crimson czy Genesis, była nowatorska, niekonwencjonalna, niezwykła, wprowadzała słuchacza w niesamowite stany. To takie grupy tworzyły tę specyficzną formę. Odnoszę wrażenie, że Marillion w ciągu całej swej kariery korzysta z tych dokonań. O ile w przypadku "Misplaced Childhood" czerpanie z Genesis jest oczywiste, o tyle w "Brave" już nie - ale ja tam wciąż między wierszami słyszę Genesis... tylko może bardziej ten wczesno-collinsowy, niż gabrielowski, jak to było za Fisha.
Zawsze bardziej będę cenił zespoły, które od podstaw stworzyły i ukształtowały daną estetykę muzyczną, niż późniejszy zespół, który w tej istniejącej już estetyce się bardzo sprawnie porusza i doskonale odnajduje. Niemniej pod każdą wyrażaną w tym temacie pochwałą muzyki Marillionu, niebędącą porównaniem z innymi zespołami, z przyjemnością się podpisuję.
_________________
2009 edo bentley continental gt speed 2006 edo volkswagen touareg red black

[NAR]

NIE MA DLA CIEBIE NADZIEI

no cóż w tej muzyce nigdy nie chodziło o bycie oryginalnym czy nowatorskim na siłę. Choć nie da się zaprzeczyć, że zespół odegrał ogromną rolę w ostatnich 30 latach, nie tylko muzyki okołoprogowej. No bo takie Brave... rewolucyjne nie jest w żadnym razie. Albo Marbles (nie licząc może TIMa) też nie jest przecież niczym nowym.
I mimo że starają się za każdym razem nagrać coś nowego, to nigdy nie było to silenie się na oryginalność. Po prostu naturalny rozwój i po kolei badanie kolejnych rejonów.
Weźmy takie Happiness is the Road. Nic rewolucyjnego, ale serca jakie oni wkładają w wykonanie tego mogą pozazdrościć im najwięksi. Gadanie że Flojdzi czy Genesis nie operowali takimi emocjami jest absolutnie bez sensu, do każdego trafia co innego. Ja po prostu nie znam piękniejszej, bardziej zaangażowanej muzyki niż Runaway czy This is the 21st Century. Ktoś zapewne może powiedzieć coś takiego samego o Foxtrocie czy Zwierzątkach;)
Bo to nie chodzi o docenianie miejsca jakie zespół ma w historii czy kto się nim inspirował. Tu chodzi o: OMÓJBOŻE TO HOGARTH W NEVERLAND I JEZU GRUBY ZAMYKA OCZY I GRA SOLÓWKĘ SŁODKI JEZU. a nie jakieś pierdoły
poza tym co w takim razie mam powiedzieć o Drake'u albo No more shall we part Cave'a, które kocham miłością absolutną? Ani muzycznej sceny nie zmieniły ani jakieś nowatorskie nie były. Czy przez to mniej je kocham?
I nawet nie chodzi już o samą muzykę, ale też o zespół sam w sobie. O to jaki mają stosunek do tego co robią, do fanów, do koncertów. O Grubego który będąc śpóźnionym na konferencję jest w stanie zatrzymać się przy grupce fanów i zacząć podpisywać stos płyt, pozować do zdjęć i mieć w dupie dziennikarzy przez te 10 minut. O Hogartha który podchodzi do fanów, wita się, podaje rękę, pyta o imię, zaczyna gadać o muzyce, nadchodzącym koncercie (we're gonna start with The Invisible Man... but ciii it's a secret" <3) jakby był z kumplami na piwie, o crowd surfing podczas Great Escape, o Pete'a który podpisuje się twojej koleżance na cyckach . O H kurwiącego na hip hop. O fanów kupujących płytę nim została napisana choć jedna piosenka na nią. Chodzi o historię która stoi za utworem Out of this World wliczając w to Hogartha wykonującego utwór na pogrzebie Donalda Campbella. O to, że mając w dupie prasę i panujące trendy są w stanie promować swój nowy album prawie 18 minutowym kolosem opowiadającym o strefie Gazy. O "I never land in neverland" i "A bridge is not a high place...".

jezu aż się poczułem jak porządny pseudomarillioonanista. Podsumowując; Marillion to najlepszy zespół w kosmosie. Zinger spróbuj wykonania Happinesski które zalinkowałem albo tym bardziej Neverland, kupuj bilet na koncert i ogólnie zasłuż na miano istoty ludzkiej
_________________
oł je oł je oł je.

Powyższy post NIE jest oficjalną opinią Polskiego Fanklubu Queen, w tym jego Zarządu i innych organów nadzoru. Za obrazę uczuć religijnych i wszelkich innych proszę karać banem (na fejsie i innych portalach) jedynie owego użytkownika.


LOST: THE END - smutno mi
<smutno mu>

[OberstPrymas]

Szybkie pytanie. Jakie klasyki coverował Marillion? Kiedyś wpadłem na yt na Stairway to Heaven. Było coś jeszcze?
_________________
FAN KOBIAŁEK
GOŁA KASIA

[whoatemydinner]

Wiem o Wish You Were Here Floydów oraz Hey Jude i Let It Be Beatlesów.
_________________

[NAR]

http://www.youtube.com/watch?v=HbLX22S4TDc - Zeparated Out

no i całe wydawnictwo Friends gdzie między innymi absolutnie porywające Hocus Pocus, Hogarth przebrany za Abbę czy Britney Spears czyli najlepszy cover w historii

no i wiadomo - H solo. Tam co chwila leci jakiś Bcukley czy inny Gabriel.
_________________
oł je oł je oł je.

Powyższy post NIE jest oficjalną opinią Polskiego Fanklubu Queen, w tym jego Zarządu i innych organów nadzoru. Za obrazę uczuć religijnych i wszelkich innych proszę karać banem (na fejsie i innych portalach) jedynie owego użytkownika.


LOST: THE END - smutno mi
<smutno mu>

[OberstPrymas]

Boże, myślałem że jako jest sobota wieczór to będę czekał na odpowiedź do jutra No, całkiem fajne to co zapodaliście

[NAR]

jakie życie jakie co

http://www.marillion.com/shop/downloads/friends.htm

warto, choćby dla jodłującego Hogartha w coverze Focus
_________________
oł je oł je oł je.

Powyższy post NIE jest oficjalną opinią Polskiego Fanklubu Queen, w tym jego Zarządu i innych organów nadzoru. Za obrazę uczuć religijnych i wszelkich innych proszę karać banem (na fejsie i innych portalach) jedynie owego użytkownika.


LOST: THE END - smutno mi
<smutno mu>