Marillionanizm [Warning: Massive Lolcontent Ahead]

[Incubus]

Cieszę się, że mogłem się podzielić tymi emocjami - nie tylko z Tobą, jak widzę. I świetnie!

Zauważ, że od trasy Brave do Happiness minęło 14 lat, a głos Hogartha nie dość, że się nie starzeje, to zdaje się z każdym rokiem przybierać na głębi i sile... zwyczajnie nie mam słów na to, co on wyrabiał w tej Kolonii (TGE)!

A Skoro marzy Ci się cały Brave na żywo, to nie klikaj w poniższe linki... a już broń Boże nie kupuj tego nigdy:

1

2

3


Ja kupiłem. I nie żyję.
_________________

[wasdfg7]

Czyli, że co... jest szansa na Brave na żywo?
_________________

MARILLION - BRAVE
The true soul of Queen band is lost...
______________________________
I've Been Blessed By God
Yet I Feel Forsaken
All To Me Was Given
Now It's Finally Taken

[Incubus]

Ano, jest. Ostatni raz zagrali go w całej rozciągłości podczas jednego z wieczorów Marillion Weekend 2002 (trzeci link), a po olbrzymim sukcesie "brejwowych" kawałków na ostatnich trasach (Happiness oraz Less Is More) krążą plotki, że inicjatywa ma się powtórzyć na najbliższym zlocie... w końcu któż ją doceni bardziej, niż horda dedykowanych die-hard fanów? W każdym razie jeśli tylko się uda, to oficjalne DVD masz jak w banku.
_________________

[wasdfg7]

Ale ja nie chcę na zlocie bo to nie w Polsce będzie. Bo trasa Brave w co... w 20 rocznicę? To za 4 lata... Nie mogliby sobie pomyśleć, że gdzieś tam jest fala nowych zgłodniałych fanów, którzy chcą znowu/dopiero usłyszeć to dzieło na żywo? Byłoby niesamowicie uczestniczyć w tym na żywo. A że marzenia się spełniają to ... wiadomo
_________________

MARILLION - BRAVE
The true soul of Queen band is lost...
______________________________
I've Been Blessed By God
Yet I Feel Forsaken
All To Me Was Given
Now It's Finally Taken

[Incubus]

Nie chcę Cię martwić, lecz Marillion należy do artystów stawiających na progres. Nie wierzę w ich trasę zwierającą cały set Brave - po pierwsze to już było, album został już wypromowany w ten sposób 16 lat temu, po drugie - byłaby to jakaś tam forma kapitulacji artystycznej - to tak jakby nagle Porki wyruszyły w trasę składającą się jedynie ze Sky... pewnie, byłoby miło usłyszeć znów klasykę na żywo, ale mając w katalogu kilkanaście albumów bardzo ryzykowne jest ograniczanie się tylko do jednego, jednocześnie wyciągając dłoń po pieniądze. People would talk, you know... Po trzecie w końcu - musisz mieć na uwadze, że publiczność Marillion, jakkolwiek z definicji wysublimowana nie składa się jedynie z wyznawców Brave, ba! znam wielu fanów Marillion, którym ten album "nie leży" - jest zbyt ciężkostrawny, pełen dziwnych dźwięków i niezrozumiałych słów... i oni na przykład wolą AOS, czy Holidays. Ale ich też zespół musi wysłuchać, ponieważ niestety stanowią większość - grając koncert nigdy nie jesteś w stanie zadowolić 100% publiczności, there's always one bitching... dlatego artysta chcąc-nie chcąc miesza setlistę, tak aby każdy znalazł coś dla siebie w ciągu tych dwóch godzin. Ja akurat wysłałem Tobie sekcję Mad-The Great Escape, lecz uwierz, że z takimi samymi wypiekami inny fan by Ci podrzucił Nothing Fills The Hole-Woke Up, a perspektywa wysłuchania godzinnej suity o jakiejś tam zgnębionej nastolatce byłaby dla niego katorgą i stratą czasu - bo przecież zamiast tego mogłyby popłynąć kejleje, lawendy i inne bjutifule, przy których i tupnąć, i klasnąć można i nikt Cię wzrokiem nie zamorduje.

Dlatego z mojej perspektywy IDEALNĄ okazją do zagrania tak trudnego kawałka muzyki, jak Brave jest doroczny konwent fanów, którzy po pierwsze nie przyjeżdżają tam z przypadku (byłby to bardzo kosztowny przypadek), po drugie mają (bardziej niż zwykle) wyrafinowany gust, a po trzecie zwyczajnie domagają się odegrania Brave większością głosów. No i po czwarte - gdy masz do dyspozycji 3 noce grania pod rząd dla garstki wyznawców, którzy wybaczą wszystko, wówczas nie tylko możesz poświęcić jeden wieczór na tego wyczekiwanego Brejwa (tudzież This Strange Engine), ale też sięgnąć wstecz po jakieś takie Blind Curve (w tym momencie fani Fisha doznają ataku padaczki), tudzież w bok po "cudzesa" - ot, choćby Everybody Hurts (tuuliiiimyyyy) czy Toxic (hmm Britney w końcu dostała solo gitarowe w jakimś swoim kawałku). I wszystko to w obrębie jednego eventu Bo jest i czas na to, i atmosfera, i swoboda, której nie dają sztywne ramy regularnej trasy koncertowej, która - nie oszukujmy się - jest nastawiona na promocję produktu. Niekoniecznie tego sprzed 16 lat.
_________________

[wasdfg7]

Dlatego też stwierdziłem, że za późno się urodziłem lub za późno zainteresowałem się ich muzyką... właśnie ze względu na to, że nie ma większych szans na ten występ. Inna sprawa, że ten Marillion Weekend jest naprawdę kuszącą ofertą i o ile zwykły koncert to już jest jakieś wyzwanie finansowe, o tyle cały ten weekend jest przynajmniej na razie poza jakimkolwiek zasięgiem. Czytałem na polskim forum, o domniemanej organizacji tegoż w Polsce. Pomysł fenomenalny, zwłaszcza jak czytałem o znajomościach i o tym jakie kroki już poczynili organizatorzy. O ile 2011 jest już termin niemożliwy, o tyle 2013 lub 2015 jest szansa. Coś takiego to by było wydarzenie przez duże "W" i w takiej okoliczności wybrałbym się na pewno. Bo Marillion jako zjawisko muzyczne... mogę tylko porównywać do tych największych. Fenomen, który długo nie będzie miał naśladowcy godnego, o ile kiedykolwiek się taki pojawi. Także no. Każdy koncert Marillion bez wyjątku, to będzie dla mnie ogromne przeżycie i tylko czekam na możliwość. A kiedyś przy dobrym wietrze może nawet Marillion Weekend. Bo żyć wśród tych ludzi i co najważniejsze wśród samych muzyków.... prze świetna sprawa
_________________

MARILLION - BRAVE
The true soul of Queen band is lost...
______________________________
I've Been Blessed By God
Yet I Feel Forsaken
All To Me Was Given
Now It's Finally Taken

[Incubus]

Hmm na polski Mari Weekend mimo wszystko bym nie liczył w najbliższych latach - polski fanklub niestety mocno kuleje, w przeciwieństwie do fishowego The Company Poland, czego troszkę zazdroszczę wyznawcom drwala i tylko drwala.
_________________

[wasdfg7]

Może bezpośrednio nie dotyka to Marillion ale chcę się podzielić. Mam nadzieję, że NAR mi wybaczy iż jego zasługi są przypisane do mojego posta. W ogóle go nie rozumiem, że jest takim egoistą i zechciał się tym podzielić tylko ze mną, za co mu serdecznie dziękuję :*

Ale mam pragnienie +1 do posta i właśnie go piszę. A że jest możliwość taka, iż ktoś dzięki temu doceni Hogartha albo się choć trochę zainteresuje. Nie wiem. Jedno z najbardziej subtelnych nagrań jakie podczas mojego życia przyszło mi usłyszeć. Ta prostota, same klawisze (zaprogramowane czy jak to tam idzie na fortepianino) i wokal. Kiedyś uważałem manierę Hogartha za coś strasznego. Dziś, to jest po prostu może nie ideał, ale jedna z tych najlepszych. Piękna, subtelna i osobista opowieść/ list. Ta cisza na widowni (jak ja chciałbym tam być), to skupienie, to wyciszenie i w ogóle pełne skupienie. I ten utwór. Każdy chyba go zna (cytując pewnego użytkownika... kto nie zna oryginału ten ssie) w wykonaniu Steve'a. Piękne po prostu. Mogłem tego posta pisać w Polecaczu i byłaby szansa, na to, że więcej dusz to usłyszy, ale jednak piszę tu. Niesamowite wykonanie. Słuchawki, noc, cisza... i niesamowity bagaż uczuć. Przepiękna sprawa i naprawdę każdemu bez wyjątku polecam to przesłuchać. Prze piękna wersja.

http://www.youtube.com/watch?v=tlslWjJJjB8
_________________

MARILLION - BRAVE
The true soul of Queen band is lost...
______________________________
I've Been Blessed By God
Yet I Feel Forsaken
All To Me Was Given
Now It's Finally Taken

[PieciaM]

U mnie następuje przełom - zaczynam słuchać pana H. Łatwo nie było, bo od małego wychowywany byłem na tym starym, dobrym Marillionie z lat 80. Ale pragnę stwierdzić dwie rzeczy:

- Season's End jest cudowne (ze szczególnym naciskiem na King of the sunset town, The uninvited guest i The space). Słucham godzinami.

- Holiday's in Eden już w żaden sposób do mnie nie trafia. Poza jakimiś wybranymi numerami (jak Sympathy). Generalnie dla mnie album łatwy, prosty i przyjemny.
_________________
"Today I settled all family business so don't tell me that you're innocent."

[NAR]

[Incubus]

[wasdfg7]

Trochę śmiesznie to wygląda, że ja Tobie, a Ty mi. No ale kółko wzajemnej adoracji na tym forum też jest potrzebne.

Dość jeszcze niedawno, ale chyba już po solowych koncertach H włączyło mi się, że przecież i na niego mogę jechać na koncert jeśli będzie taka możliwość, i że koncert czy to samego H czy Marillion to będzie coś wspaniałego. Tak myślę teraz. Jeszcze nawet kilka tygodni temu miałem myśli takie, że solowy H to po prostu nic ciekawego. Nie ma solówek Rother'ego, nie ma innych instrumentalistów więc po co ja tam. By wysłuchiwać fortepianu i nieznanych mi utworów. I po raz kolejny pragnę to powiedzieć. Ależ ja się myliłem. No więc oficjalnie.... jaka by to nie była szansa. Hogarth solo lub Marillion - po prostu muszę tam być.


I się jeszcze podzielę. Mam nową fazę na Marillion. W sensie, że poznaję nowe płyty kompletnie. W sensie, że o ile takie Radiation i Anarkophobia wcześniej były już mi znane. Ale między "znać" a znać jest różnica więc mam je ostro na tapecie. A oprócz jeszcze tych dwóch, dodatkowo jeszcze wałkuję This Strange Engine oraz Happiness is the Road. Pamiętam początki mojej drogi z M, to był właśnie okres w którym ta ostatnia wychodziła... więc przesłuchałem raz.... i chyba się na tym skończyło. I znów mój błąd. Może pozbawiona genialnych kompozycji ( choć moich nowych ulubionych tam nie brak ) ale jako całość trzyma niesamowicie wysoki poziom. I jest po prostu piękna. I z tych wszystkich wyżej wymienionych płyt jest chyba najlepsza. Nie znam jej jeszcze na wylot bo jest bardzo długa, ale .... no jest po prostu niesamowicie fajna, a radość z jej słuchania ogromna. No ale aby sobie ją przyswoić trzeba wiele samozaparcia. A potem już tylko się delektować pięknem. Nie pytam jakie następne z dwóch powodów.... jeszcze sporo czasu minie nim te mi przestaną wystarczać, a dwa, że po prostu wiele mi już tych płyt nie pozostało, a co za tym idzie zdam się już na siebie


A Tobie już to Incubus pisałem. Ty wiesz, że Ci zazdroszczę?

[Incubus]

[wasdfg7]

[EchO]

To jeszcze nic potwierdzonego, ale... http://www.koncerty.charlotta.pl/festiwal.php
_________________

[Incubus]

[wasdfg7]

[lemur]

Fish is God

Poza tym, qrwa, nigdy nie twierdziłem, że Hogarth to jest nic
_________________
Pierwszy Pisarz Forum 2006, 2007, 2009; Podpis Roku 2010

Mój blogasek: http://obserwujacylemur.wordpress.com/

[wasdfg7]

Jak zaznaczyłem... "w skrócie myślowym". Oczywiście, że nie użyłeś takich słów, i nie atakuję Cię ani nic. Tylko po prostu patrząc chociażby na Twoją opinię o tu zaraz nade mną. Ja tam o Hogarcie nic nie widzę. I nie ma co ukrywać, że stosunek do Hogartha masz co najmniej chłodny. Prawda?
_________________

MARILLION - BRAVE
The true soul of Queen band is lost...
______________________________
I've Been Blessed By God
Yet I Feel Forsaken
All To Me Was Given
Now It's Finally Taken

[NAR]

Hogarth>Fish tyle w temacie

No dobra, Fish jest świetny, ale nie ma chyba ani jednego utworu na poziomie Space, Neverland czy Invisible Man
_________________
oł je oł je oł je.

Powyższy post NIE jest oficjalną opinią Polskiego Fanklubu Queen, w tym jego Zarządu i innych organów nadzoru. Za obrazę uczuć religijnych i wszelkich innych proszę karać banem (na fejsie i innych portalach) jedynie owego użytkownika.


LOST: THE END - smutno mi
<smutno mu>

[wasdfg7]

[Incubus]

No już nie przesadzajmy z tą przygrywką! Fish po prostu mniej zdziałał i tyle. Tak jak wspomniałem - nie ma sensu porównywać obu światów, przecież można słuchać i starego, i nowego, prawda?

A jeśli "fanom" nie podoba się nowe, to znaczy że nie są fanami Marillion, lecz Fisha - w tym przypadku polecam jego twórczość solową... którą paradoksalnie mało który z nich zna.

Warto natomiast przyjąć do wiadomości następujący fakt: od 1989 roku do dnia dzisiejszego wokalistą Marillion jest Steve Hogarth, nikt inny. A Fish to po prostu ex-członek zespołu, tak samo jak Mick Pointer. Genialny czy nie genialny - od kilku dekad nie ma go w szeregach Marillion i koniec. Natomiast ignorowanie Hogartha w składzie zespołu jest tak samo niedorzeczne, jak negowanie Iana tylko dlatego, że kiedyś tam za bębnami siedział Mick.
_________________

[NAR]

[wasdfg7]

No niby prawda Incubus (co do tej przygrywki to przesadziłem, przyznaję), ale od porównań nie można uciec zwłaszcza, że to jeden zespół i jedna pozycja na której Hogarth zastąpił Fisha. Ten przez te 4 płyty już wypromował niejako Marillion, więc i od jego następcy się dużo oczekiwało o ile w ogóle dopuszczało się do myśli, że ktoś może Rybę zastąpić.
_________________

MARILLION - BRAVE
The true soul of Queen band is lost...
______________________________
I've Been Blessed By God
Yet I Feel Forsaken
All To Me Was Given
Now It's Finally Taken

[Incubus]

[NAR]

[wasdfg7]

A jaki Beksiński miał stosunek do załóżmy Brave'a?


I tu można zobaczyć mniej wiecej to samo co się działo w Queen, co się działo w mniejszym stopniu w Pink Floyd./


Jeśli chodzi o Queen czy ktoś sobie w ogóle wyobraża istnienia "nowego" Queen. Gdyby BM, RT i JD wzięli jakiegoś wokalistę z niebytu i go zatrudnili do roli wokalisty. Średnio to widzę. A to na co chciałem zwrócić uwagę to fakt, że bez Queen Freddie też średnio istniał na rynku muzycznym. Owszem jakiś singiel wydał i generalnie wydawać by się mogło, że ma powodzenie. Ale do szerokiej publiczności nigdy nie trafił. Ewentualnie jego śmierć to zmieniła. I to samo w Pink Floyd. Ten poradził sobie bez Rogera Watersa ale na zasadzie, że zatrudnili tylko basistę, nie wokalistę. Tyle dobrze, że taki ruch poczynili, bo różnie by się to mogło skończyć. Ale znów na to co chciałbym zwrócić uwagę. Waters solo jest zupełnie nieznany szerokiej że tak to nazwę publiczności. No po prostu markę jaką sobie wypromował, to był Pink Floyd i nic więcej. Więc podobnie z Fishem. Stworzyli zespół, który jako całość grał coś niesamowitego. Rozbity na pojedyncze pierwiastki nie przedstawiał już takiej wartości i na pewno można było mierzyć sukces Fisha w skali kilkukrotnie niższej. Toteż określanie prawdziwej wartości Fisha poprzez pryzmat solowej twórczości jest moim zdaniem trochę naciągany, gdyż żaden z wielkich, w solowych dokonaniach nie zdziałał niczego wielkiego. Więc czemu mielibyśmy wymagać tego od Fisha. No. Mam nadzieję, że moją myśl przekazałem.
_________________

MARILLION - BRAVE
The true soul of Queen band is lost...
______________________________
I've Been Blessed By God
Yet I Feel Forsaken
All To Me Was Given
Now It's Finally Taken

[NAR]

[Incubus]

[NAR]

Czytając "Opowieści..." miałem wrażenie, że Beksiński zachowuje się trochę jak rozkapryszone dziecko. Ale biorąc pod uwagę, że by ł fanem Marillionu od tak dawna, a tu nagle jego wizytówka rezygnuje z gry z zespołem to też nie można się dziwić, że chciał "dopiec" Hogarthowi

W każdym razie dobrze słyszeć to o Fishu.
_________________
oł je oł je oł je.

Powyższy post NIE jest oficjalną opinią Polskiego Fanklubu Queen, w tym jego Zarządu i innych organów nadzoru. Za obrazę uczuć religijnych i wszelkich innych proszę karać banem (na fejsie i innych portalach) jedynie owego użytkownika.


LOST: THE END - smutno mi
<smutno mu>