Ulubiony autor ...

[Misiu]

Jako wypowiedź, którą należy potraktować z przymrużeniem oka, co wydaje mi się oczywiste.
_________________
Whatever happened to playing a hunch? The element of surprise, random acts of unpredictability? If we fail to anticipate the unforseen or expect the unexpected in a universe of infinite possibilities, we may find ourselves at the mercy of anyone or anything that cannot be programmed, categorized or easily referenced.

Moje zdjęcie

[Ashanti Taylor]

[Just_A_Poor_Girl15]

mimo wczesniejszych watpliowsci,zanzaczylam Freddiego,glownie za fantazje.

[Paulina_Mercury]

Ja już dawno zaznaczyłam Freddiego, ale teraz mam wątpliwości. Na pewno był najlepszy pod względem komponowania muzyki, zwłaszcza w latach 70. Teksty Freddiego w tychże latach też bardzo dobre, ale na równi z Brianem. Jednak ogólnie to lepszym autorem tekstów był Brian (Prophet's Song, White Queen, WWTLF). Podobają mi się też teksty Rogera z Innuendo. Ot, tyle miałam do dodania.

[Britney]

Freddie Mercury - "The Millionaire Waltz", "Bohemian Rhapsody" i wiele wiele innych... właściwie każdy kawałek przez niego skomponowany można rozpoznać z łatwością. Utwory Maya to był szlagierowy rock miejscami aż do bólu, a te napisane przez Mercurego miały w sobie to "coś" Jeszcze Deacon pisał nieraz fajne rzeczy np "You're my best friend" czy "You and I".
_________________
Oops, I did it again!

[Het]

no coż to Freddie skomponowal Bohemian Rhapsody

[Lecri]

Bardzo stary temat, który mam ochotę odkopać, bo akurat mam wenę na pisanie.
Zresztą nie rozumiem czemu taki fajny temat tak szybko umarł. Naiwnie liczę na to, że dzięki mojej zabawie w archeologa, ktoś inny też tu coś napisze.

To lecimy z koksem


W moim odczuciu najlepszymi kompozytorami w zespole są bez dwóch zdań Freddie i Brian. Roger i John nie są źli, ale gdzie im tam do Freda i Bri?

Utwory Jaśka są dość proste i często mocno popowe. W latach siedemdziesiątych miały w sobie mnóstwo uroku, z tym że duża w tym zasługa aranżacji. Uwielbiam You're My Best Friend albo You And I, ale właśnie przez wspaniałe harmonie wokalne, fortepian i gitarkę (szczególnie w przypadku tego drugiego), gdyby te utwory doczekały się aranżu bardziej zbliżonego I Want To Break Free to by nie było tak fajnie. A w takiej wersji te coby nie mówić popowe kawałki mają sobie mnóstwo słodkiego uroku.
Jednak moim ulubionym utworem Johna jest Spread Your Wings, zwycięzca ostatniego survivora. Wersja studyjna jest jak najbardziej w porządku, ale zdecydowanie bardziej lubię ten utwór na żywo i (przede wszystkim) w wersji nagranej dla BBC. Zresztą wersja z sesji BBC jest brzmi jak zupełnie inny utwór. I wydaje mi się, że to bardziej zasługa Freddiego i\lub Briana, raczej John nie byłby do czegoś takiego zdolny.

Niestety wraz z nadejściem lat 80. moja sympatia do kawałków Johna maleje. Praktycznie nie ma na płytach po Jazzie utworu tegoż pana do jakiego pałałabym większą sympatią. No może z wyjątkiem Back Chat, ale na żywo (szczególnie absolutnie fantastyczna wersja z Milton, to kopie dupsko równo ). Szczególnie solo gitarowe jest świetne. Pomyśleć co by było, gdyby Brian nie wygrał kłótni o tą solówkę, bo Pan Jan jej nie chciał Chociaż nawet wersja studyjna nie jest najgorsza jak na możliwości Hot Space. W sumie Back Chat i Under Pressure (choć ten drugi trochę znudził się już dawno) to jedyne utwory hotspejsowe jakie jeszcze posłucham z jakąś tam przyjemnością w wersji płytowej. Reszta raczej odstrasza.
Niedawno w temacie o The Works przyznałam się do swojej daleko idącej niechęci do I Want To Break Free, największego przeboju autorstwa pana J.D. Głownie to zasługa beznadziejnej aranżacji (solo na syntezatorze ) i wszechobecny plastik.
No i Jasio ma na swoim koncie jeden jeszcze utworek działający mi na nerwy - One Year Of Love. Jest to zdecydowanie najbardziej znienawidzona przeze mnie ballada Queen. Jest tak obrzydliwie słodka, że nie dobrze się robi i przy tym totalnie pozbawiona uroku jego dawnych piosenek. Niech o tym jak bardzo niego nie znoszę świadczy jeszcze fakt, że jest tak saksofon. Instrument, którego brzmienie darzę wielkim uczuciem (w ogóle uwielbiam instrumenty dęte, ale to właśnie saksofon ma u mnie miejsce szczególne), a tutaj ani trochę nie pomaga utworowi, pomimo całego uwielbienia do instrumentu.


Przechodzimy do Rogera. W latach 70. jego utwory to był prawdziwy rock, choć imo to nie jest te sam poziom co Brian i Freddie. Za to uwielbiam jego No More Of That Jazz albo Tenement Funster. Ten pierwszy ma niesamowity riff, drugi nieziemską solówkę (i jest częścią fantastycznej suity, co się chwali). Póżniej jest już różnie. Radio GaGa to nie jest jakoś strasznie złe czy ubogie, ale jak już wspominałam, ja nie po to słucham Queen by karmić uszy dźwiękami syntezatorów i automatu perkusyjnego, ja chcę żywe instrumenty! W ogóle przeraża mnie to rogerowe zainteresowanie imo przesadne syntezatorami i elektroniczną perkusją. Na Innuendo Roger napisał dwa dobre kawałki, ale żaden z nich nie należy do tych szczególnie uwielbianych. These Are The Days Of Our Lives to naprawdę śliczna balladka, ale nie rusza szczególnie, pomijając to solo (choć to z DTSH czy Bijou jako całość są jeszcze piękniejsze). Natomiadt Ride The Wild Wind kiedyś lubiłam bardzo, teraz to po prostu kolejny utwór z Innuendo.

Z solowej twórczości Rogera póki co poznałam tylko Happiness i uważam, że tam też jest trochę za dużo synthów, choć już brzmiących w sumie całkiem dobrze, na szczęście dobra gitarka i fortepian też się znajdą. No i dość niemiło zaskoczył mnie brak na tej płycie jakiegokolwiek mocniejszego rockera, przez co płyta jako całość brzmi dla mnie za bardzo monotonnie.


Teraz zostali mi Brian i Freddie. Nie potrafię wskazać kogo jako kompozytora lubię bardziej, zastanawiałam się nad tym trochę, ale i tak nic z tego. Ale jednego jestem pewna. Moje To10 utworów Queen (a może i nawet top20) składałoby się tylko z utworów tych dwóch panów, ewentualnie wspólnych dzieł.

Muszę przyznać, że Freddie jako autor był zdecydowanie najbardziej otwarty ze wszystkich w zespole, żeby wymienić choćby Ogre Battle, Seaside Randezvous, The Millionaire Waltz, My Melancholy Blues czy Don't Stop Me Now. Każdy z tych utworów jest zupełnie inny, a każdy ma tego tego samego autora. Ale ta otwartość choć niewątpliwie jest ogromną zaletą Freddiego, nie zawsze w moim odczuciu wychodziła na dobre. Wystarczy, że wymienię disco Body Language. OK, są osoby, które to uwielbiają, mnie tylko i wyłącznie obrzydza. Znienawidziłam to już od pierwszych dźwięków syntezatorowego basu.
Przejdźmy dalej. Może jeszcze zanim ponarzekam na Fredka jeszcze go trochę pochwalę. Freddie ma tą przewagę nad Brianem, że to on jest autorem tych wszystkich fantastycznych, pełnych humoru pastiszy (z wyjątkiem Good Company), które uwielbiam i które dodają oryginalności zespołowi i sprawiają, że Queen się wyróżnia. Druga sprawa to jego cudowne fortepianowe miniaturki: Nevermore czy Lily Of The Valey (brianowe Dear Friends jest nudne, dobrze, że choć krótkie).
Aha i jeszcze jedno, o czym bym prawie zapomniała. Riffy gitarowe, do tego Freddie miał niesamowity talent, aż ciężko w to uwierzyć. Czy to Ogre Battle czy to Stone Cold Crazy czy to Was It All Worth It (jeśli to jego riff). Wszystkie te riffy są nieziemskie.
Moją ulubioną kompozycją Freddiego jest zdecydowanie The Millionaire Waltz, utwór ten spowodował moje uwielbienie to rytmu walca, zawsze jestem bardzo zadowolona jak trafię na jakiegoś ciekawego walczyka.

Teraz trochę ponarzekam. Fredek w latach 70. był wielkim kompozytorem (nie boje się użyć takiego słowa), ale w latach 80, chłopina się opuścił i to bardzo. Cokolwiek było tego przyczyną ani trochę mi się to nie podoba :/ Gdzieś tam na tych płytach znajdą się takie rzeczy It's A Hard Life albo Princess Of The Universe, ale to są wyjątki potwierdzające regułę.
A najlepszym przykładem tego co w Fredzie niedobrego jest jego solowa płyta. Rozumiem, że Freddie chciał by Zły Chłopiec to była płyta popowa, będąca czymś czego z Queen nie mógł nagrać. Ale żeby ten pop trzymał poziom, a imo właśnie nie trzyma (z wyjątkami). Jest tam trochę dobrych (choć niezachwycających) melodii, ale też trochę kurewsko irytujących (Man Made Paradise, My Life Is Dangerous). No i te nieszczęsne aranże i produkcja Ostatnio poznaną Barcelonę tez nie uważam za jakieś szczególnie wielkie dzieło.

Na szczęście gdzieś w okresie innuendowskim Freddie przypomniał sobie jak się porządnie komponuje, w końcu genialny sam utwór tytułowy to muzycznie głównie jego dzieło, to on wymyślił hiszpańskie solo. Don't Try So Hard to piękno skończone niemalże tak samo jak You Take My Breath Away. Nie wspominając o I'm Going Slighty Mad. Na nieszczęście jest tam też piosenka o kotku :/ To znaczy nie chodzi mi o to by nie pisał utworu o swoim ukochanym kocie, ale żeby nie był on tak słodko-banalny.


No i na koniec został mi gitarzysta Queen
Briana jako kompozytor kojarzy mi się głównie jako autor zajebistych, odpowiednio kopiących dupsko rockerów (ale zdarzyło mu się takie Tear It Up ) i wspaniałych ballad, z przepięknymi doskonale do mnie przemawiającymi melodiami (ale zdarzyło mu się takie Las Palabras De Amor ). Nie urządzał takich wycieczek w muzykę przedwojenną jak Freddie i jego utwory nie miały w sobie takiego szaleństwa, nie są tak zakręcone, jak Marsz Czarnej Królowej, ale to co robił robił dobrze (z wyjątkami).
W tym miejscu wspomnę, że moje nieśmiertelne top3 Queen składa się w 2/3 z jego kawałków i są to dwa pierwsze miejsca. Utwór Freddiego to "dopiero" numer trzy.
Wspominałam też o balladach. Muszę to rozwinąć mówiąc, że to właśnie Brian skomponował najwięcej ballad, które mnie całkowicie łapią. White Queen (to nie tylko ulubiona ballada Briana\Queen, tylko ulubiona ballada w ogóle!), Save Me, Sail Away Sweet Sister, Who Wants To Live Forever czy nawet The Night Comes Down.
Zresztą to właśnie jego utwory stanowią dla mnie to co najlepsze na The Game. Niezbyt lubię tą płytę, próbowałam się do niej przekonać wielokrotnie, bez skutku. Ale dwie wymienione wyżej ballady uwielbiam, jak mam odpowiedni nastrój to i Dragon Attack słucham z niekłamaną przyjemnością (szczególnie live), ale już cała reszta gejma mogłaby dla mnie nie istnieć. Nie znaczy, że reszta to same totalne badziewia (pomijając katastrofalne Comming Soon), ale nie przekonują za bardzo. Ale już jako przeciwwagę dla The Game, wymienię Hot Space. Tam żaden jego utwór mi się nie podoba. No i tam jest jego najgorsza ballada i drugi najgorszy rocker, straszne

Jak tak sobie myślę to Brian też się trochę opuścił w latach 80. (na płytach z lat 70. nie ma czegoś tak katastrofalnie słabego jak Tear It Up albo Put Out The Fire) ale na pewno nie aż tak jak Freddie. Choć uwielbiam takie Hammer To Fall tudzież I Want It All to muszę przyznać, że nie są to utwory hardrockowe na poziomie Dead On Time, White Mana czy It's Late.

Również twórczość solowa Briana do mnie najbardziej przemawia. Dobra z Rogera znam jedną płytę póki co, ale jestem pewna, że to się nie zmieni.
Bardzo lubię Back To The Light (ma tylko jeden\dwa momenty nie do końca przekonywujące, ale też nie jakieś szczególnie słabe) Another World mniej, ale takie rzeczy jak Cyborg tudzież Wilderness uważam za utwory naprawdę klasowe. Freddie solo nie ma czegoś tak do mnie przemawiającego. Roger też.

----------

Nie spodziewałam się tego, że aż tak się rozpiszę, ale jak widać wena czyni cuda. Trzeba kuć żelazo póki gorące

[krs]

Ładnie się rozpisałaś, zdanie masz określone i dobrze. Chciałbym tylko od siebie powiedzieć, że są tacy co mają zdanie inne. Dla mnie Brian nie zrobił w latach 80-tych - poza paroma wyjątkami - nic specjalnie wielkiego. Pisał mało i średnio. W całej dekadzie światło dzienne ujrzało raptem parę utworów Briana w Queen, podczas gdy Freddie z Rogerem pisząc więcej dla Queen potrafili wydać po dwie płyty solowe, a sam Roger w międzyczasie rozkręcić kapele, z którą dołożył kolejne dwie. Epka Starfleet to raczej żart, zabawa w wolnym czasie, nie projekt muzyczny (choć sam albumik lubię, mimo fatalnego brzmienia). Podsumowując Brian niespecjalnie przykładał się w latach 80-tych do tworzenia, delikatnie rzecz ujmując i porównując z ambicjami, jakie nosił w sobie w dekadzie poprzedniej. Freddie poza napisaniem kilku niezłych rzeczy dla Queen nagrał jedną bardzo dobrą (Bad Guy) i jedną wybitną (Barcelona) płytę oraz dołożył pare naprawdę świetnych rzeczy z Davem Clarkiem. Podsumowując, dalej był najlepszym kompozytorem wśród członków Queen, z tą różnicą że Briana w latach 80-tych wyprzedził także Roger, tworząc dużo i ciekawie.

Briana solowego nie cierpię, bo facet najnormalniej w świecie nie potrafi i nie powinien śpiewać. Z jego warunkami wokalnymi szczyt na co powinien sobie pozwalać to przyśpiewki przy imieninach i chórki, gdzie jego ciepła barwa doskonale łączyła głosy Freddiego i Rogera. Back To The Light jest niezłe, ale moim zdaniem gorsze od Happiness Taylora, nie mówiąc o Barcelonie Freddiego, która jest rzeczą wybitną. Another World to porażka na całej linii - zbiór piosenek napisanych na zlecenie przez lata - tak się nie robi albumu. W tym samym roku Roger wydał o niebo lepsze Electric Fire, z którego polecam na szybko co następuje, skoro płyty nie znasz:

http://w526.wrzuta.pl/audio/7LjBVa7JTjo/roger_taylor_-_london_town-c_mon_down

tyle takich tam szybkich refleksji...

[Gnietek]

Co prawda lubię inne utwory (kwestia gustu, co innego cenię, co innego mi przeszkadza), ale co do tego, że Brian i Freddie byli lepszymi kompozytorami od pozostałej dwójki, trudno się nie zgodzić.

[Lecri]

[krs]

Jak nie znasz płyt, to nie oceniaj solowej twórczości Taylora - wypada to deczko poza sens i jakąkolwiek logikę

Co do syntezatorów - na innuendo jest ich cała masa i jest ok jak rozumiem? Syntezatory generują dźwięk - same w sobie nie są złem - a kwestią aranżu i produkcji jest kwestia brzmień, które stara się muzyk osiągnąć. Co do Fun In Space - brzmienie tej płyty jest bardzo ciekawe, kilka rzeczy brzmi naprawdę zacnie:

świetna, bardzo ezoteryczna rzecz:

http://www.youtube.com/watch?v=5EMrkPbB6mQ

strange frontier też brzmi ciekawie, przykładem niech będzie dylanowskie masters of war:

http://www.youtube.com/watch?v=okoGiyktvEw

uwielbiam ten rodzaj brzmienia... po prostu uwielbiam. żadnego żywego instrumentu... a brzmi tak cudownie...

Inaczej mówiąc, droga Lecri - poznaj, potem oceń. Temat dotyczy wprawdzie samego komponowania, niemniej wiemy, że strony producenckiej muzycy także nie zaniedbywali, więc tu także temat jak najbardziej może być kąsany.

Gnietek - wybacz, pisanie że w latach 80-tych Brian komponował najlepiej jest delikatnie mówiąc dziwne. Piszesz, że Freddie się opuścił i pisał mniej. Czy mniej - może mniej dla Queen. Pisał dużo więcej od Briana, który zresztą stworzył najgorsze rzeczy z całej czwórki na Hot Space i The Works (Hot Space uwielbiam, ale akurat jego Dancer czy Put Out The Fire to koszmarki mojego ulubionego albumu Queen lat 80-tych). Freddiego za samą Barcelonę winno się ozłocić... May zrobił jedną dobrą ckliwą kompozycję, czyli WWTLF, nie wybitną, ale faktycznie na tle A Kind wybijającą się. Freddie zrobił rok później Barcelonę, która jako album kładzie na łopatki - obie.

[Gnietek]

[Fenderek]

To że Roger nagrał w latach 80-tych te płyty solowe które nagrał i do tego jeszcze Cross z Shove It na czele to raczej działa na jego niekorzyśc a nie jest jakimś atutem jak dla mnie . Another World jest niespójne (bo jest)? To mnie brak epitetów na określenie sporej większości solowej "twórczości" Taylora. Tam ewidentnie ilość nie przeszła w jakość. To są dopiero niespójne albumy... Bardzo cenię HAPPINESS? (choć nie całe, ale chyba najbardziej właśnie spójne i faktycznie płyta w pełnym znaczeniu tego słowa) ale już na Electric Fire jest wiele banału. Choć akurat C'mon Down-London Town to takie moje top5 chyba solowych utworów członków Queen- a może nawet i top3, wielka rzecz... zresztą, Whisperers z tej samej płyty niewiele gorsza. No ale to nie lata 80-te

Nie wiem, dla mnie wybieranie kto lepiej z członków Queen pisał w latach 80-tych (tak w Queen jak i solo) jest jak wybieranie czy wolę jak mi wyrywają szóstkę, siódemkę czy ósemkę...
_________________


Be who you are and say what you feel, because those who mind don't matter and those who matter- don't mind.

A teraz, drogie dzieci ... pocałujcie misia w dupę
http://fenderek.blogspot.co.uk/

[Lecri]

[Aia]

Zacny temat odkopałaś droga Lecri, co ciekawsze pierwszy raz go wertowałam dopiero teraz, jakoś zupełnie mi umknął O.o

Postanowiłam dorzucić swoje trzy grosze (BTW zauważyłam, że działam w działach Q. na zasadzie "uderz w stół"... ).

Podeszłam do tematu analitycznie, żeby znowu się nie kopsnąć i nie nasadzić bobków. Zależało mi też, aby oprzeć się fanatyzmowi (do którego w muzyce mam skłonności niestety) i zachować choćby krztynę obiektywizmu. W tym celu pieczołowicie spisałam wszystkie moje naj (podróżując środkami transportu miejskiego, więc w sprzyjających kontemplacji warunkach ), a dopiero potem posprawdzałam autorów (tak, przyznaję się, nie znam na pamięć, kto i co, gdzie, kiedy, jakoś nie jest to dla mnie zbyt istotne [zgroza!]).
Wynik nie był zaskoczeniem . Nie będzie też dla tej części z Was, która choć pobieżnie przerzuca wzrokiem moje posty.
Zdecydowanie na czoło wysunął się Freddie i to niemal przez nokaut .

Na około 30 wytypowanych przeze mnie utworów Freddie jest autorem 24 . Taki stan rzeczy, pomimo, że spodziewany, samą mnie po trosze zadziwił, bo nie spodziewałam się aż takiej dysproporcji. Jej wynikiem jest jednak w dużej mierze moja miłość do pierwszych albumów i ich kawałków.

Niniejszym z czystym sumieniem mogę napisać, że jak na moje ucho i serducho, Freddie był "najpłodniejszym w jakość" kompozytorem (choć upadki miał równie "genialne" jak wzloty , to już na inny temat jednak). Szczególnie za młodu (o młodości, iskro bogów! ).

Lata '70 biją wszystkie późniejsze na głowę (może poza Barceloną i Innuendo, ale o tym za chwilę). To, co Fred spłodził w tamtym czasie jest ni mniej ni więcej genialne. I zdaję sobie w pełni sprawę z wagi tego słowa, używam go z pełną roztropnością. Wg mnie tych kilkanaście numerów z Q, Q2, SHA, ANATO i reszty to absolutna klasyka rocka i najwyższych lotów awangarda swojego czasu. Nie dość, że twórcze, świeże i odkrywcze, to jeszcze wyrafinowane z jednej strony i rozrywkowe, pełne energii i meldyjności z drugiej. Kawałki takie jak: Great King Rat, My Fairy King, The March Of The Black, Flick of the Wrist, Lily of the Valley, Bohemian Rhapsody, Somebody To Love, Bicycle Race, Don't Stop Me Now to absolutne mistrzostwo, dzieła totalne. Doskonałe w brzmieniu, przestrzenne, wielowątkowe, melodyjne, ze świetną, niepospolitą i niebanalną warstwą liryczną, do tego wybitnie zaśpiewane. Moim zdaniem niekwestionowane arcydzieła muzyki rozrywkowej.

Kompozytorsko w tamtym czasie wybijał się także Brian. Napisał kilka numerów, które naprawdę uwielbiam, z KYA, Brighton Rock i The Prophet's Song na czele. Brighton Rock jest moim ulubionym instrumentalnym popisem w całym repertuarze Królowej, należy mu się wielki hołd. Czoło chylę, włosiem zamiatając. Miód malyna i zachwyt totalny!

Lata '80 mniej są zasobne w dzieła genialne - ogólnie. Faktem jest jednak, że te kawałki, które najbardziej lubię, w przeważającej liczbie wyszły spod pióra Freda, że wspomnę chociażby: Play The Game, Cool Cat, Was It All Worth It, It' a Hard Life, Princes Of The Universe. To są numery, które naprawdę wybijają się na korzyść. Inna sprawa, że w tych latach dysproporcja między trafiającymi prosto w nos utworami Freda a Maya się zmniejsza. Bri popełnił kilka naprawdę świetnych kompozycji, wśród których też mam ulubione ejtisty: I Want It All, Hammer To Fall, Dragon Attack.

Solowej twórczości Maya i Taylora nie znam, nie jestem w stanie więc czegokolwiek w tej materii oceniać. Znam natomiast twórczość Freda i ją bardzo cenię. Mr Bad Guy uważam za udany album. W zupełnie innym duchu od twórczości Q., ale "w rytmie disco" naprawdę jest mocny. Są na nim kawałki takie jak Living On My Own, I Was Born To Love You, Mr Bad Guy czy My Love Is Dangerous (!owszem bardzo lubię )) do których po latach z przyjemnością wracam i pomimo, że zapyziałe i wg niektórych mocno zblakłe, na mnie nieustannie działają orzeźwiająco. Do tego obłędne Love Kills, które wprost uwielbiam .
Aktywność pod sztandarem Time, też uważam za bardzo owocną. In My Defence wchodzi z przytupem w szeregi moich niekwestionowanych faworytów. Kapitalnie zaśpiewane, świetnie skomponowane.
Barcelona zaś to dla mnie kolejny po latach '70 prawdziwy przebłysk geniuszu. Płyta obłędna i piękna, co tu dużo pisać. Kompozycje są wysmakowane, dopieszczone, wszystko tworzy harmonijną całość, a wokalnie Freddie przechodzi sam siebie. Dla mnie słuchanie Barcelony jest zawsze przyjemnością najwyższej klasy. Normalnie płynę na linii melodyczne, frunę na wokalu. To album skrzydlaty, unosi.

Lata '90, Innuendo, znowu Freddie z I'm Going Slighty Mad kosi wszystko. Nie będę Was kolejny raz zamęczać wyrazami i powodami mojego najwyższego uwielbienia dla tego utworu, tym niemniej zaznaczam, że ze schyłkowego okresu twórczości dzierży niestrudzenie, od pierwszego usłyszenia w 92 roku pierwsze miejsce w moim sercu, w mojej duszy. Do tego wspaniałe lirycznie i wokalnie Don't Try So Hard, delikatne A Winter's Tale i urocza Delilah.

Pozostając jeszcze przy latach '90 muszę jednak uczciwie przyznać, że okres to płodny nie tylko dla Freda. Pierwszy raz, na przestrzeni działalności Królowej na równi w tej materii postawiłabym Maya i Taylora, ze szczególnym naciskiem na tego drugiego. Już w latach '80 mają u mnie olbrzymiego plusa za Breakthru, które jest w moich "rankingach" ukochania niekwestionowanym liderem tego czasu. Na Innuendo jednak przechodzą samych siebie. Innuendo i TSMGO to kompozycje mistrzowskie. Utwory Taylora : Ride The Wild Wind i These Are The Days Of Our Lives należą do moich wiecznie ukochanych. W szczególności tą pierwszą darzę wielką estymą i uważam za jeden z najwybitniejszych i najoryginalniejszych utworów Queen w całym ostatnim 15 leciu ('80-'95).

Reasumując. Freddie pociąga mnie jako artysta niezmiernie i nieodmiennie, czego dowodem tu na forum kolejne peany. (wybaczcie!) Pociąga mnie nie tylko jako muzyk, kompozytor, autor tekstów, wokalista, ale jako artysta totalny, człowiek, który świadomie i bardzo skutecznie żył sztuką, w sztuce i dla sztuki. Artystycznej kreacji poświęcił niemal całe swoje życie. Stworzył unikaty skazane na nieśmiertelność, w tym największy - siebie samego jako "gwiazdę estrady". Był geniuszem, obdarzony rozlicznymi talentami i potrafiącym je przemienić w złoto i radość milionów. Jego kompozycje są odbiciem jego samego - osobowości niezwykłej, wielowymiarowej, iście artystycznego ducha, wiecznie głodnego, nieustannie poszukującego, nieraz błądzącego, ale zawsze oryginalnego i całościowo niebanalnego. W jego utworach słychać i czuć bezkompromisowość nonkonformizm, twórczy polot, natchnienie, frajdę, jaką dawało mu tworzenie. To mnie kręci chyba najbardziej - ten energetyczny przekaz na linii "tworzę z siebie dla Ciebie", to po prostu u niego czuć.

[krs]

Aia... jeszcze parę postów i się Tobie oświadczę

[Fenderek]

[Lecri]