Pink Floyd

[NAR]

dobra jutro (albo dzisiaj jeżeli uznam, że chce mi się uczyć do egzaminu, który i tak uwalę) nadrobię całą dyskusję, ale na razie tak na szybko
1 Division Bell rox jak nie wiem i trzeba nie mieć serca by nie docenić.
2 padło słowo subtelność z tego co wychwyciłem. Jeżeli takie Cluster One nie jest subtelne to ja nie wiem co niby jest.

btw 3 wiecie że Wearing The Inside Out rox jak nie wiem? tak mnie olśniło jakiś czas temu.
_________________
oł je oł je oł je.

Powyższy post NIE jest oficjalną opinią Polskiego Fanklubu Queen, w tym jego Zarządu i innych organów nadzoru. Za obrazę uczuć religijnych i wszelkich innych proszę karać banem (na fejsie i innych portalach) jedynie owego użytkownika.


LOST: THE END - smutno mi
<smutno mu>

[kater]

[Fenderek]

Tak, wiem NAR, jest najlpesza ever. A następnym razem użyj Put out the Fire żeby udowodnić, ze Hot Space to jest tradycyjnie rockowy album.
_________________


Be who you are and say what you feel, because those who mind don't matter and those who matter- don't mind.

A teraz, drogie dzieci ... pocałujcie misia w dupę
http://fenderek.blogspot.co.uk/

[NAR]

?
_________________
oł je oł je oł je.

Powyższy post NIE jest oficjalną opinią Polskiego Fanklubu Queen, w tym jego Zarządu i innych organów nadzoru. Za obrazę uczuć religijnych i wszelkich innych proszę karać banem (na fejsie i innych portalach) jedynie owego użytkownika.


LOST: THE END - smutno mi
<smutno mu>

[kater]

[Fenderek]

[NAR]

to udało mi się nawet zrozumieć. pytałem o najlepszość.
_________________
oł je oł je oł je.

Powyższy post NIE jest oficjalną opinią Polskiego Fanklubu Queen, w tym jego Zarządu i innych organów nadzoru. Za obrazę uczuć religijnych i wszelkich innych proszę karać banem (na fejsie i innych portalach) jedynie owego użytkownika.


LOST: THE END - smutno mi
<smutno mu>

[Fenderek]

NAR drzeć łacha z innych dobrze. Drzeć łacha z NARa niedobrze.

Przeciez ja serca nie mam, nie?
_________________


Be who you are and say what you feel, because those who mind don't matter and those who matter- don't mind.

A teraz, drogie dzieci ... pocałujcie misia w dupę
http://fenderek.blogspot.co.uk/

[NAR]

nie no, ależ proszę bardzo drzyj, drzyj. tylko z sensem. a jak bez sensu to chociaż by było zabawnie

no ale zrzucam to na fakt, że podobno masz jakiś ślub czy czymś tam innym próbujesz szpanować
_________________
oł je oł je oł je.

Powyższy post NIE jest oficjalną opinią Polskiego Fanklubu Queen, w tym jego Zarządu i innych organów nadzoru. Za obrazę uczuć religijnych i wszelkich innych proszę karać banem (na fejsie i innych portalach) jedynie owego użytkownika.


LOST: THE END - smutno mi
<smutno mu>

[kater]

Wolność mu odbierają dla szpanu, to kozaczy w internetach.
_________________

PORTFOLIO / 1 DZIEŃ 1 PŁYTA / QW OKŁADKI / KOPS / ZUPA

[BeBe]

Chce pokazać, że jeszcze młody jest i z młodymi może pić, a leży już pod stołem obrzygany.
_________________
Sometimes the only sane answer to an insane world is insanity.

[Fenderek]

[kater]

[zinger menu]

Ogólnie to dla mnie absurdalne, że 99% fanów Pink Floyd poczuwa się do obowiązku opowiadania się za jednym z liderów zespołu. Albo Waters, albo Gilmour. Ten podział obecnie wydaje mi się respektowany bardzo na siłę, jakby dla zachowania tradycji. Ja rozumiem, są jacyś fanatycy itd i się kłócą, ale jak taka Anet (z całą sympatią ), słuchając Pink Floyd od roku i będąc świeżą fascynatką zespołu, może być już zagorzałym "łotersowcem"?
Trzeba cieszyć się magicznym połączeniem dwóch wielkich muzyków, a nie koniecznie ich rozdzielać i oceniać z osobna. Ok, można porównywać dokonania solowe Watersa i Gilmoura, stawiać jedne nad drugimi, ale jeśli mówimy o zespole Pink Floyd i jego dziełach, to obaj byli niezbędni, aby zespół ten brzmiał właśnie tak, jak brzmiał, i ciężko jest to stopniować. Zarówno bez Watersa, jak i bez Gilmoura, byłby to całkiem inny zespół.
I prawda to - Final Cut straciłoby bardzo wiele na braku Gilmoura. Gilmoura jest mało, ale jego udział stanowi taką esencję albumu, jego solówki, a nawet i moment, w którym głos jego się pojawia, są momentami kulminacyjnymi. To wtedy czuć, że mamy do czynienia z Pink Floyd. Reszta utworów buduje tę specyficzną, niezwykłą atmosferę, ale dla mnie jest to w pewnym sensie atmosfera oczekiwania na chwile, w których słyszymy Pink Floyd w czystej postaci, właśnie dzięki wtrąceniom Davida.
Ja chyba rozumiem, co miał na myśli w-7. To trochę jak w dobrym filmie - mamy do czynienia ze stopniowaniem napięcia, a nie bez przerwy z akcją na najwyższych obrotach. Tak samo w Final Cut - przez parę minut jest dobrze, ciekawie, przyjemnie, magicznie, by w pewnym momencie coś nas olśniło i porwało. W takiej strukturze albumu może czasem tkwić jego urok. Tak jest w przypadku Final Cut.
Ogólnie lubię, gdy między dwoma wybitnymi utworami znajdują się trzy fajne, dobre i niezłe, bo ten układ pozwala mi mocniej przeżywać te spektakularne momenty. Nawet na Dark Side of the Moon "Time" jest poprzedzone przez "Speak to me", "Breath" i "On the run" - kawałki bardzo klimatyczne, ale nie brawurowe, nie fenomenalne i nie wybitne. Dopiero potem pojawia się "Time" i jest ekstaza. A jakbyśmy jeszcze rozważyli Meddle - "Echoes" na samym końcu, podczas gdy wcześniejsze utwory budują napięcie i nastrój oczekiwania na ten wielki deser.
No, ja to tak odczuwam.
_________________
2009 edo bentley continental gt speed 2006 edo volkswagen touareg red black

[wasdfg7]

+1

Może, teraz Fenderek zrozumie o co mi chodziło ....
_________________

MARILLION - BRAVE
The true soul of Queen band is lost...
______________________________
I've Been Blessed By God
Yet I Feel Forsaken
All To Me Was Given
Now It's Finally Taken

[Incubus]

+1

Bo przecież każdy Brave ma swoje Paper Lies.

Ja np. po stokroć wolę czysty, ciepły wokal Gilmoura od patetycznego skrzeczenia Watersa, lecz z drugiej strony - bez jego ekspresji i zaangażowania nie mielibyśmy tych kilku najbardziej cenionych albumów w dorobku PF. Z kolei ciągłe utarczki pozostałych muzyków z tak... "trudnym" typem, jak Waters dawały nam najlepsze rezultaty muzyczne - gdzie drwa rąbią, tam wióry lecą, right? Zresztą czy w Queen było inaczej? I co takiego osiągnął taki Freddie, Brian czy Roger pod własnym nazwiskiem? No właśnie. Pink Floyd to kolektyw talentów - nawet, jeśli panu Watersowi cały czas wydaje się, że PF to tylko i wyłącznie on.
_________________

[Fenderek]

Ja tam nawet się zgadzam z tym, ze te momenty w których słychać Floydów a nie solowego Watersa na Fional Cut "robią" tą płytę, ale... kurcze, jak mam mieć do wyboru płytę na której są 2 z 10 świetne a reszta choćby dobre- a obok leży taka, na której jest 5/5- to którą wybiorę, którą będę bardziej cenił., której będę częściej cenił? Tą pierwszą bo ta druga mi się przeje? Bez jaj...

I powtarzam- mnie opcje "tylko waters"/"tylko Gilmour" tylko śmieszą. Bliżej jest mi do Watersa, uważam że ma więcej do powiedzenia (tu pewnie działą fakt, że takie rzeczy jak grafika czy teksty pociągają mnie strasznie mocno, moze nie siedzę w nich tak głęboko jak w muzyce, ale odczuwam je momentami równie mocno), momentami rzeczy o których mówi sa mi bliskie czy to dosłownie czy w przenośni, ale... bez Gilmoura nie byłoby Pink Floyd. Bez Watersa nie byłoby Pink Floyd. I koniec tematu jak dla mnie. To że pźóniej było jak było... ich zespół, chcieli go rozpirzyć to go rozpirzyli. Ale najpierw go stworzyli, przy okazji twoarząc nieprawdopodobne dzieła, które słuchane są do dziś z zapartym tchem.

Więc po stokroć wolę Animals na której chyba po raz ostatni ma cały zespół i jedną kompozycję lepszą od drugiej niż Final Cut- gdzie więcej jest braków niż tego czym mnie ten zespół uwiódł. Lubię czasem posłuchać Final Cut- ale stwierdzenie że to jest płyta dla "Gilmourowca" jest dla mnie nie do pojęcia... Równie dobrze Hot Space moze być płytą dla oddanego fana dźwięku gitary Maya- bo przecież Back Chat...
_________________


Be who you are and say what you feel, because those who mind don't matter and those who matter- don't mind.

A teraz, drogie dzieci ... pocałujcie misia w dupę
http://fenderek.blogspot.co.uk/

[wasdfg7]

Matko co Ty czytasz Fenderku?


Chyba pomieszały Ci się posty. Tak... Final Cut jest moją ulubioną płytą, ale nie twierdziłem, że to jest coś idealnego dla "Gilmourowca"... chyba Ci się pomieszało z tym co pisałą Anet, że to jest paradoks biorąc pod uwagę moje uwielbienie dla Gilmoura, i że moją ulubioną płytą jest TFC.

I nie... znów zaznaczę tę różnicę... moja ulubiona płyta... nie najlepsza...

I tak.. Pink Floyd to tylko Gilmour i Waters... nic osobnego. Ich ogniste charaktery, które ze sobą wojowały i się nawzajem "niszczyły" - to jest definicja PF. Nie żadne Divisiony Belle i Final Cuty
_________________

MARILLION - BRAVE
The true soul of Queen band is lost...
______________________________
I've Been Blessed By God
Yet I Feel Forsaken
All To Me Was Given
Now It's Finally Taken

[zinger menu]

[Fenderek]

Wy też mnie do końca nie rozumiecie...

Po pierwsze- o Division Bell mówiłem że tam Gilmour cytuje Gilmoura w dodatku kopiując namolnie styl Gilmoura. Otóż Final Cut nie może być Watersowskie. Tam jest więcej Watersa niż na części jego solowych płyt. Ba- na niektórych jego solowych płytach słychać więcej ducha Floydów niż na Final Cut. Stąd moje zdziwienie, ze osoba, która twierdzi że Waters musiał zapozyczać a Gilmour to cudo cytuje Final Cut jako swoją ulubioną. Powtarzam- tak samo zdziwiłoby mnie, gdyby maniakalny fan dźwięku gitary Maya najbardziej lubił Hot Space. Nie rozumiem tego. Po prostu. I ta cała dyskusja o przejadaniu się... nie trafia do mnie ta argumentacja. Po prostu... słucham czegoś innego. Ja też nie siedzę nad Animalsami czy DSOTM 24/7.

Po drugie- tak, na genialnych płytach sa pojedyncze gorsze (?) rzeczy, które budują strukturę. Tak, spoko. Tylko że tych momentów genialnych jest trochę więcej niż trzy solówki na krzyż- nie uważasz? To właśnie sprawia że jedna płyta jest genialna a druga tylko dobra. Bo jedna buduje długo, długo, długo.... zzzzzzzz..... długo, długo- o fajne solo- a inna zaskakuje cię na co drugim kroku. To zmienia rytm, to zmienia nasrój, buduje napięcie w sposób mniej lub bardziej wyrafinowany, itd. Ja o tym mówię- że tak, ja uwielbiam tych kilka solówek które słychać na TFC ale... to nie tak miało być... ta płyta mogłaby być dużo, dużo, DUŻO lepsza gdyby została nagrana przez zespół. Mówimy tutaj, ze najlepsze rzeczy powstały kiedy Gilmour ścinał się z Watersem- i to jest prawda. Tu już tego nie było. Ten zespół już praktycznie nie istniał nagrywając TFC. I IMO to słychać. Bardzo.

Ja LUBIĘ czasem Final Cut, choć uważam że jest koszmarnie przegadana.

Swoją drogą- tu jest dobrze użyte sowo "subtelne". Bo Final Cut ma momenty rzeczywiście subtelne- i nie mówie o wzniosłych solówkach, wręcz przeciwnie Subtelne to za cholerę nie jest synonim wzniosłe czy po prostu ładne... W zyciu nie nazwałbym Starless subtelnym- za to Islands jak najbardziej.
_________________


Be who you are and say what you feel, because those who mind don't matter and those who matter- don't mind.

A teraz, drogie dzieci ... pocałujcie misia w dupę
http://fenderek.blogspot.co.uk/

[Misiu]

Ktoś tam napisał, że Gilmour nagrywa swoje rzeczy sam, a Waters musiał się wspomagać... Proponuję spojrzeć na listę osób na A Momentary Lapse of Reason, proponuję sprawdzić, ilu muzyków było na scenie na koncertach Pink Floyd po odejściu Watersa. Gilmour wspomagał się multum różnych ludzi nawet gdy tworzył jeszcze Pink Floyd. O tekstach już nie wspominam. Sedno sprawy tkwi w tym, że jeśli Waters zaprosił na Amused To Death tylu muzyków, to uzyskał cholernie różnorodny efekt, zaś na Pink Floyd za przewodnictwem Gilmoura mamy kilku klawiszowców, dwóch perkusistów, a efekt był taki sam - zagrano kawałki Pink Floyd. Muzycznie dla mnie nawet gorszy, bo wolę koncerty z lat 70., na których nawet Mason udowadnia, że bynajmniej nie jest tym "automatem perkusyjnym", za który tak wielu lubi go brać.

Nie obraź się, wasdfg7, ale czasem mam wrażenie, że ciągniesz dyskusję zupełnie bez sensu tylko dlatego, że odbywa się ona z Fenderkiem. Nie chcę już do tego wracać, boście to sobie wyjaśnili, ale obrona Gilmoura poprzez The Final Cut jest totalnie absurdalna, a to wołanie o trzech solówkach woła o pomstę do nieba. Kochasz Gilmoura, a jednak Twoja ulubiona płyta to The Final Cut - przyznaj, że to paradoks i tyle, nikt Cię za to nie zje przecież. Po co tłumaczyć to trzema solówkami, serem na pizzy, wisienką na torcie?

Ja tam z kolei nie mam nic do tego podziału na "Gilmourowca" i "Watersowca", pod tym wszakże warunkiem, że faktycznie najlepszy efekt to połączenie obu tych Panów. Ale że oni sami podzielili swoją twórczość w ten sposób zarówno w zespole, jak i solowo, to czemu miałbym również się temu opierać? Zwłaszcza że różnica jest ewidentna. I tu wybieram Watersa, oczywiście, bo on ze swojej twórczości zrobił znacznie więcej niż album muzyczny, bo to u niego poza emocjami słyszę jeszcze tę prowokację do refleksji, bo to jego sztuka bardziej wpływa na świat, który nas otacza, do którego w aktualny i bezpośredni sposób się odnosi. Mam ochotę na odpłynięcie przy pięknych dźwiękach gitary? W porządku, Gilmour jest jak ulał. Posłucham, zachwycę się i... koniec. Posłucham Watersa i on mi spokoju nie da, tylko rozbudza jeszcze bardziej. Tak ja to czuję, tego przede wszystkim w sztuce szukam.
_________________
Whatever happened to playing a hunch? The element of surprise, random acts of unpredictability? If we fail to anticipate the unforseen or expect the unexpected in a universe of infinite possibilities, we may find ourselves at the mercy of anyone or anything that cannot be programmed, categorized or easily referenced.

Moje zdjęcie

[Incubus]

Ja tylko dodam, że Waters nie jest żadnym pierdolonym Midasem, jak Misiu próbuje go tutaj przedstawić - bo przecież na takich Prosach pomimo Claptona i przetwarzania melodii z Mother na miliard obrzydliwych sposobów album okazał się niezmierną żałością, nie wspominając iloma gitarzystami pan Waters obstawiał się na scenie i jaką komedię potrafił robić z Comfortably Numb... tak więc każdy kij ma dwa końce. Koncerty z lat '70? A i owszem, bardzo cenię i swego czasu niemal religijnie kolekcjonowałem, lecz obecnie słucham tych pięciu-sześciu, których akurat Waters nie kładzie swoimi fałszami w co drugim utworze. Co chcę powiedzieć - Waters to wielki wizjoner... studyjny, dzielnie walczący o swoje w szeregach Pink Floyd. Solowo niestety kuleje na dwie łapy bo ani z niego porządny basista, ani tym bardziej wokalista. Do istnienia w świecie muzyki jest mu potrzebne ogromne halo wokół własnej osoby, co doskonale potwierdza jego ostatnia trasa z obwoźnym The Wallem.
_________________

[Anet]

Cieszę się, że Misiu wkroczył do tej dyskusji i podpisuję się pod jego postem w 100%
To, że w-7 się nie potrafi przyznać, że nie ma racji i okręca wszystko naokoło też jest prawdą Strzelił gafę i wymyśla coraz dziwniejsze rzeczy, aby ją jakoś uargumentować

Incubus sorryyyyyy ale jesteś uprzedzony do Watersa ;p okej, śpiewać nie potrafi, ale nie wiem dlaczego uważasz go za kiepskiego basistę? Może nie jest wirtuozem, ale grać chyba umie. Poza tym jest zarąbistym tekściarzem, kreatorem i artystą ogólnie, co mnie w zupełności satysfakcjonuje. Jak już coś robi, to porządnie a nie jakieś pitu pitu...
Jaką komedię robił niby z Comfortably Numb?
_________________
"O miłości wiemy niewiele. Z miłością jest jak z gruszką. Gruszka jest słodka i ma kształt. Spróbujcie zdefiniować kształt gruszki."

[wasdfg7]

Jesteście ślepi :*

[Anet]

[zinger menu]

[wasdfg7]

[BeBe]

[kater]

A tam, teraz to ja stary jestem, już nie ta kondycja. ;f
_________________

PORTFOLIO / 1 DZIEŃ 1 PŁYTA / QW OKŁADKI / KOPS / ZUPA

[Incubus]