Pink Floyd

[wasdfg7]

Co do Final Cut. Jak Wy nie czujecie emocji w całej tej płycie to nie macie serca. No serio. A co do MLOR ... nie tak genialna jak WYWH DSOTM czy Divison Bell no i przede wszystkim Final Cut, ale słucha się naprawdę fenomenalnie. A Learning to fly jest już w ogóle piękne,
_________________

MARILLION - BRAVE
The true soul of Queen band is lost...
______________________________
I've Been Blessed By God
Yet I Feel Forsaken
All To Me Was Given
Now It's Finally Taken

[BeBe]

W The Final Cut jest masa emocji. Myślę nawet, że gdyby to nie Waters śpiewał na wszystkich kompozycjach, byłaby to jedna z moich ulubionych płyt Floydów. Takie np. Not Now John jest przemega, a tutaj przecież Gilmour
_________________
Sometimes the only sane answer to an insane world is insanity.

[kater]

Ech, Wertycjuszu...

A Final Cut to jest absolutnie genialne Watersostwo i nikt inny by nie mógł tego śpiewać, pomijając to, że Waters nie potrafi śpiewać w ogóle.
_________________

PORTFOLIO / 1 DZIEŃ 1 PŁYTA / QW OKŁADKI / KOPS / ZUPA

[wasdfg7]

O to to to. Water śpiewać zupełnie nie umie. Albo inaczej. Umieć to może umie, ale się nie nadaje. Ale tą płytą (Final Cut) kupił sobie moją dozgonną wdzięczność i miłość. To co się dzieje w Gunnersach, Fletcherach czy w tytułowym. Po prostu piękne.
_________________

MARILLION - BRAVE
The true soul of Queen band is lost...
______________________________
I've Been Blessed By God
Yet I Feel Forsaken
All To Me Was Given
Now It's Finally Taken

[Misiu]

Więc skoro The Final Cut jest takie świetne, to czemu The Wall jest takie słabe?

On na pewno ironizował.
_________________
Whatever happened to playing a hunch? The element of surprise, random acts of unpredictability? If we fail to anticipate the unforseen or expect the unexpected in a universe of infinite possibilities, we may find ourselves at the mercy of anyone or anything that cannot be programmed, categorized or easily referenced.

Moje zdjęcie

[Werty]

Dlatego że Waters to taki pinkfloydowy Fish. Fish chociaż umie śpiewać ale Waters również stara się interpretować teksty w teatralny sposób.

[wasdfg7]

Jeżeli to było do mnie Misiu to ja Ci tylko powiem, że jestem w obozie, który docenia, kocha i wielbi The Wall. Nie do mnie z pretensjami, że The Wall jest słabe bo z moich ust tego nie usłyszysz
_________________

MARILLION - BRAVE
The true soul of Queen band is lost...
______________________________
I've Been Blessed By God
Yet I Feel Forsaken
All To Me Was Given
Now It's Finally Taken

[Misiu]

Nie, nie, to do BeBe. Kojarzę mniej więcej, kto w czym tutaj gustuje na tym Forum.
_________________
Whatever happened to playing a hunch? The element of surprise, random acts of unpredictability? If we fail to anticipate the unforseen or expect the unexpected in a universe of infinite possibilities, we may find ourselves at the mercy of anyone or anything that cannot be programmed, categorized or easily referenced.

Moje zdjęcie

[BeBe]

[Misiu]

Biorąc pod uwagę to, co zawsze mówiłeś na temat Watersa, a więc pogadanki, brak treści muzycznej, po raz setny o wojnie i tak dalej, to The Final Cut powinno chyba brzmieć jak morderstwo. No, w każdym razie - szanuję Twój gust i go nie podważam, ale jednocześnie zupełnie nie ogarniam z jakkolwiek logicznego punktu widzenia.
_________________
Whatever happened to playing a hunch? The element of surprise, random acts of unpredictability? If we fail to anticipate the unforseen or expect the unexpected in a universe of infinite possibilities, we may find ourselves at the mercy of anyone or anything that cannot be programmed, categorized or easily referenced.

Moje zdjęcie

[BeBe]

Bo w tak krótkiej formie jaką jest Final Cut przy The Wall nawet te pogadanki nie są drażniące.
_________________
Sometimes the only sane answer to an insane world is insanity.

[kater]

[BeBe]

http://www.youtube.com/watch?v=wwht3dDPL_Q&feature=related

Między innymi dlatego kocham Division Bell. Dla mnie, ta kompozycja zjada całe Final Cut przynajmniej. No i ten moment, ten jeden moment...forever and ever - i mam ciarki na całym ciele.
_________________
Sometimes the only sane answer to an insane world is insanity.

[NAR]

Bebe dał najlepszą kompozycję PF, więc ciężko się nie zgodzić.

W każdym razie przesłuchałem ostatnio to osławione Final Cut i wow to jest bardziej emo niż Radiohead
_________________
oł je oł je oł je.

Powyższy post NIE jest oficjalną opinią Polskiego Fanklubu Queen, w tym jego Zarządu i innych organów nadzoru. Za obrazę uczuć religijnych i wszelkich innych proszę karać banem (na fejsie i innych portalach) jedynie owego użytkownika.


LOST: THE END - smutno mi
<smutno mu>

[Mandey]

High Hopes jest wielkie to fakt. Uwielbiam wersję z prób, którą można znaleźć w dodatkach na jednym z DVD Davida.

Co do całego albumu The Division Bell... owszem dobra płyta. Brakuje jej jednak tej przestrzeni muzycznej i ducha Floydów z lat 70tych. Nie mniej jednak po odejściu Rogera jest to wydawnictwo do którego wracam najczęściej i łykam w całości bez popity.

_________________

[BeBe]

[Mandey]

Zgadzam się. Bardziej miałem na myśli tego ducha gdy we czwórkę uzupełniali się czyli do płyty Animals gdzie Gilmour był jeszcze jakąś przeciwwagą do poczynań Watersa a i reszta zespołu miała jakiś większy wkład w tworzenie.

Płyty za dyktatury Watersa tej kompletnej już, to całkiem inne bajki.
_________________

[wasdfg7]

[NAR]

[wasdfg7]

[BeBe]

Nie wiedziałem, że Pink Floyd się zreaktywowało
_________________
Sometimes the only sane answer to an insane world is insanity.

[AveQueen]

http://www.lastfm.pl/music/Georg+Friedrich+H%C3%A4ndel
Od kiedy XVIII wieczny organista Georg Friedrich wyruszył w trasę floydzi mogą się schować.
_________________
WWW.MEALKISDIANA.BLOOG.PL

[Misiu]

Też mi sztuka kochać High Hopes. A jak się ten jeden utwór ma do całego The Division Bell...

Nie wiem, czemu Wy nie doceniacie Keep Talking, ludzie. Fantastyczny klimat, fantastyczne brzmienie gitary Gilmoura i klawiszy Wrighta, zabieg z Hawkingiem niezwykle oryginalny i poruszający. Baaaardzo wysoki poziom.
_________________
Whatever happened to playing a hunch? The element of surprise, random acts of unpredictability? If we fail to anticipate the unforseen or expect the unexpected in a universe of infinite possibilities, we may find ourselves at the mercy of anyone or anything that cannot be programmed, categorized or easily referenced.

Moje zdjęcie

[kater]

High Hopes to wspaniały utwór, tak.

http://www.youtube.com/watch?v=9AC_PryybaM
_________________

PORTFOLIO / 1 DZIEŃ 1 PŁYTA / QW OKŁADKI / KOPS / ZUPA

[Incubus]

[Maciej]

[Incubus]

I Three Wishes!

Dla mnie również PF to muzyczna przestrzeń Gilmoura, jego charakterystyczny styl (kiedyś uważałem, że niepowtarzalny, ale wkrótce poznałem Marillion ) i nieprawdopodobnie ciepły, kojący, głęboki głos. Z drugiej strony - to również filozoficzne teksty Watersa, które jednak z perspektywy czasu odbieram jako doskonałą okazję do wyrażenia osobistych dramatów i kompleksów. Nie bez powodu, kiedy tylko przetopił cały swój żal i smutek na muzykę, poczuł się spełniony i najzwyczajniej w świecie trzasnął drzwiami. Jego prawo.

Minęło kilka lat i po usłyszeniu AMLOR poczułem się nieco zagubiony. Czegoś tu brakowało. Z czasem zrozumiałem jednak, że nie był to wcale watersowy patos, lecz nastrój kompozycji z dawnych lat. Ten powrócił w pełnej krasie wraz z Division Bell i Rickiem Wrightem, jak zauważył Maciej. I muszę przyznać, że nie docierają do mnie słowa krytyki pod adresem DB. O ile AMLOR można ganić za brak konsekwencji, tak już w DB dostrzegam niezaprzeczalne piękno w każdym punkcie albumu. Słucham go zawsze w całości, nic nie wybieram, nie odrzucam... bo zwyczajnie nie ma takiej potrzeby. Żaden utwór mnie nie razi, natomiast każdy wprowadza w odpowiedni nastrój, kilka zaś czasem wzrusza do łez - zazwyczaj bez użycia słów (Cluster One, Marooned). Niewielu artystów potrafi zagrać na moich emocjach w taki sposób, jak pan Gilmour i spółka na tym konkretnym albumie. I mam pełną świadomość tego, że w latach '70 PF grał bardziej ambitnie, odkrywczo, nieprzewidywalnie. Zgoda. Ale jednak DB chwycił mnie za serce najmocniej. Widzę w nim ten pierwiastek piękna, którego ze świecą szukam we współczesnej muzyce.

1994 byłby dla mnie rokiem PF, gdyby nie... mój avatar.
_________________

[Misiu]

Amused To Death jest lepszy niż trzy czwarte albumów Pink Floyd, jak dla mnie. Przede wszystkim - niesamowity klimat. Tak, It's a Miracle i Three Wishes to dwa najlepsze momenty. Ale poza tym, świetna jest aranżacja. Nie tam jakiś zwyczajny album rockowy, tylko dużo instrumentów, dużo ciekawych rozwiązań muzycznych, całkowicie udanego kombinowania. O tekstach wspominać nie trzeba.

A nie czytałem jeszcze książki, kurczę, podobno bardzo dobra jest.
_________________
Whatever happened to playing a hunch? The element of surprise, random acts of unpredictability? If we fail to anticipate the unforseen or expect the unexpected in a universe of infinite possibilities, we may find ourselves at the mercy of anyone or anything that cannot be programmed, categorized or easily referenced.

Moje zdjęcie

[Mandey]

[Incubus]