INNUENDO na cenzurowanym

[Michalzbiku95]

[KrzysiekP]

[kwak]

Ale ogólnie zauważyłem, że podczas słuchania tej płyty w powietrzu czuć jakąś taką dziwną aurę, ciężko mi to wytłumaczyć pewnie wielu posądzi mnie o to, że mam białą żonę i psiocze na czarnych, ale jest jakiś taki lekki obłęd od początku do końca, coś jest niby wesołe, ale nie jest coś jest niby lovesongiem (ICLWY) ale nie jest. Numery 2 i 6 to kawałki na max naładowanę tą aurą o której mówie, a reszta też ma to w sobie.

[Fankado]

nie jestem orginalna-- 6 !!!
same porywające, wspaniałe utwory. słuchając jej, jednak trudno mi nie pamiętać, jak trudno było Freddiemu, jak cierpiał. These are the days of our lives nie mogę słuchać i prawie zawsze puszczam kolejną piosenkę, jakoś ciągle mam przed oczami wychudzonego Freddiego i jego pożegnanie. jak się za bardzo wczuję to i popłakać mi się zdarza. ale moze za emocjonalna jestem..
ogólnie świetna płyta i zawsze będe do niej wracac.

[innuendo91]

Mam pytanie - w sprawie piosenki TSMGO - w dzisiejszej mowie czasem się słyszy powiedzenie "Show Must Go On", które oznacza, że coś musi trwać dalej, zastanawia mnie tylko, czy było ono używane już wcześniej, przed 1991r. czy zostało przyjęte i rozpowszechnione dzięki piosence Queen.

Wiecie coś na ten temat?
_________________
"My soul is painted like the wings of butterflies
Fairytales of yesterday will grow but never die
I can fly - my friends"

[Fenderek]

Spójrz sobie na The Wall z 1979 i spis utworów
_________________


Be who you are and say what you feel, because those who mind don't matter and those who matter- don't mind.

A teraz, drogie dzieci ... pocałujcie misia w dupę
http://fenderek.blogspot.co.uk/

[Dundersztyc19]

Czy sam fakt, że na "The Wall" Pink Floydów jest utwór o tym samym tytule, jest odpowiedzią?
_________________
- Odnoszę wrażenie, że niektórzy powinni dostać dożywotni zakaz słuchania Kazika Staszewskiego.

[wasdfg7]

[Fenderek]

[shamar]

[Oskar]

Ja znajduję w Innuendo powroty do początków kariery Queen.
Zwłaszcza w "I'm Going Slightly Mad". Nie wiem dlaczego, jakoś kojarzy mi się z "Killer Queen"?
Jak dla mnie Innuendo to świetna płyta, dałem 6.
Ale ciekaw jestem, co by o niej mówili i pisali, gdyby nie była nagrana w takich okolicznościach. Jest faktycznie dużo ołzawiona i powiem wprost, że najgorszy ściek z tej płyty dla mnie, to "I Can't Live With You", chociaż jest melodyjnie radosna. Mi nie pasuje do Innuendo.
Moja wielka trójca Innuendo to:
1.Innuendo
2.The Show Must Go On
3.The Hitman
_________________
O! To też jest Queen'ów? Fajny kawałek!

[PiotreQ]

[whoatemydinner]

[Oskar]

O! To jest inna wersja niz z Innuendo?
Cholercia. . . 4 lata słucham Queen i o tym nie wiem. . .
Dzięki wam za oświecenie
Zaraz sprawdzę
_________________
O! To też jest Queen'ów? Fajny kawałek!

[Oskar]

Nooo. . . Jest o wiele lepsza.
Podobno Scandal "12 też jest cięższa od oryginału. Szukałem, ale nie mogłem znaleść.
_________________
O! To też jest Queen'ów? Fajny kawałek!

[whoatemydinner]

[Oskar]

Wielkie dziękuję
Tak słyszałem, że mocniejsze jest '12
Właśnie słucham '12
Ale jestem teraz podjarany tym "I cant live with you" z queen rocks, że zaraz napiszę reklamację do Briana iż nie wstawili tego na Innuendo w takiej właśnie formie
_________________
O! To też jest Queen'ów? Fajny kawałek!

[Lecri]

[PiotreQ]

[Lecri]

[whoatemydinner]

Innuendo do ciekawa dość płyta. Wielu ludzi daży ją OGROMNYM sentymentem, ja jednak mam do niej dość neutralny stosunek. Pierwszy raz usłyszałem ją po jakiś 3 latach zbierania innych albumów i choć bardzo mi się podobała, to nie ruszyła mnie w stylu "Ostatnia płyta z Freddiem! Trzeba na ołtarze ją dać!". Dla mnie to od zawsze była kolejna płyta w dyskografii, a że powstała w takich okolicznościach a nie innych i że okazała się ostatnim krążkiem w klasycznym składzie, to cóż... Jednakże...

Album ma atmosferę absolutnej epickości, podniosłości (chwilami ocierającej się o pretensjonalność) i, chwilami, przygnębienia i zadumy. Chyba właśnie to sprawia, że ten album, choć nie dażony przeze mnie sentymentem, pojawia się w moim TOP 3 albumów Queen, a takze jest stałym bywalcem mojej TOP 30 albumów w ogóle. Takiego klimatu nie udało się osiągnąć Queen wcześniej, ani potem - to, wraz z paroma naprawdę genialnymi kompozycjami wybija Innuendo na tle innych płyt grupy.

Pierwszą genialną kompozycją jest tytułowa ścieżka. Innuendo jest trzecim singlem zespołu, który zajął 1. miejsce na liście przebojów w Wlk. Brytanii pomimo swej długości (ponad 6 minut) i formy bardzo nietypowej dla stereotypowego przeboju. Długi wstęp budujący klimat, jeden z najlepszych popisów wokalnych Freda, bardzo przemyślany i ciekawy tekst spod pióra Rogera i oczywiście wstawka flamenco Steve'a Howe'a powtórzona na Red Specialu przez naszego Briana. Utwór balansuje między różnymi stylami, jednak ani razu nie ociera się o kicz. Chyba właśnie dlatego zyskał sobie miano Bohemian Rhapsody lat 90.

Kolejne dwie fenomenalne piosenki są autorstwa wokalisty - I'm Going Slightly Mad oraz Don't Try So Hard to piosenki bardzo różne, jednak jeden przymiotnik mają wspólny - piękne. Slightly Mad jest piękne w swej prostocie, w swym tekście, który tak naprawdę jest zbiorem eufemizmów oznaczających "oszaleć", oraz aranżacji, z klimatycznym gitarowym solo i jednym z najlepszych popisów Johna na basie. Don't Try So Hard jest piękna w swoim... pięknie. Freddie pięknie oddaje emocje tej piosenki śpiewając falsetem, który nie jest irytujący w tym przypadku, jak to miało miesce 5 lat wcześniej w Pain Is So Close To Pleasure. Piękna ballada z jedną z najładniejszych linii melodycnych jakie w życiu słyszałem. Chociaż nie jest to utwór dla każdego do zaśpiewania - Mercury jest akurat jedynym wokalistą, jaki mi pasuje do akurat tej piosenki.

A co z Rogerem? On również napisał dwie przednie piosenki, choć to miano przypisuje jednej nie ze względu na talent kompozytorski perkusisty. Ta piosenka to These Are The Days Of Our Lives - prosta ballada, która prawdopodobnie byłaby tylko kolejnym utworem z albumu gdyby nie teledysk, który wyciska łzy bardziej niż Titanic, oraz jedna z najpiekniejszych solówek wszechczasów w wykonaniu Briana. Akurat tu muszę przyznać, że to jemu należą się brawa, a nie Rogerkowi. Natomiast Ride The Wild Wind to utwór z zupełnie innej bajki. Napędzany stałym, pulsującym rytmem spółki Taylor/Deacon stanowi chyba najmocniejszy ciężki punkt płyty. Tekst o ucieczce nawiązuje do wczesnych tworów Rogera, m.in. Tenement Funster. To co się dzieje z linią basu w tej piosence... miód, biszkopt pokryte pyzszną czekoladą w postaci zagrywek Maya.

Brian May również nie próżnował i napisał chyba drugi największy hit z całego albumu - The Show Must Go On. Mimo ogrania, odsłuchania do granic możliwości - nie nudzi się. Jak to możliwe? Czy to aranżacja, wybuchowy refren, solo na gitarze, a może teledysk dokumentujący karierę Queen z lat 80.? Chyba nigdy się nie dowiem. Nie wiem co napisać jeszcze o tym utworze oprócz tego, że mi się cholernie podoba i gdybym miał wywalić jeden kawałek z płyty, to na pewno bym tego nie uczynił wywalając Show.

Pozbyłbym się za to hard rockowego koszmarka zwanego The Hitman, który stylem może i nawiązuje do tych co cięższych dzieł Queen z lat 70., ale jakością już niezbyt. Podobnie jest z Headlong, choć ten utwór jest jednym wielkim popisem umiejętności Briana i to te jego ciągłe solówki ratują piosence skórę. No, ale gdzież jej tam do Breakthru z poprzedniego albumu...

I Can't Live With You to poprocker, który nie wie co ze sobą zrobić. Jest pierwszą prawdziwą ofiarą produkcji, a jak on mógł brzmieć... Wystarczy posłuchać sobie wersji z Rocks - to się nazywa power. All God's People to odrzut z solowych sesji Mercury'ego do Barcelony i gdyby tak zostało nie czułbym się ani trochę smutny z tego powodu. Czemu? Bo wrzucony tak jak jest na płytę, to choć pasuje do klimatu IMO, to jest najsłabszym punktem całego albumu. Niczym się nie wyróznia oprócz tych chórków, które mnie denerwują niemiłosiernie.

Delilah to utwór którego nie słyszałem od wieków, ale pamiętam, że była tam miaucząca gitara. ...Może to i dobrze, że go dawno nie słuchałem...? I w końcu najbardziej kontrowersyjny punkt mojej recenzji, coś czuję, czyli Bijou. Uważam, że ten utwór jest nudny. Tak - ta solówka Maya na poczatku i końcu mnie ni ziębi, ni grzeje, a cała forma jest jak dla mnie za skąpa jak na 3 minutową piosenkę. Sposób, w jaki została pokazana w specjalnie zedytowanej wesji na płytę winylową mi zdecydowanie bardziej pasuje - jako miniaturka pasuje idealnie jako przedmowa do wieńczącego płytę The Show Must Go On.

Podsumowując - Innuendo to jeden z najlepszych albumów Queen i nawet jeśli odejmie się tę nostalgię, którą ludzie do niego czują, jest wysoko-słuchalny i stanowi powrót do formy po szalonych latach 80. Szkoda, że tuż po tej płycie stało się to, co się stało...
_________________

[Mandey]

[whoatemydinner]

Tak to jest jak się słucha Amused To Death Watersa próbując się skupic nad recenzją innego albumu. Dzięki za korektę.
_________________

[Dundersztyc19]

[Jaszek]

To ja jestem jednym z tych niewielu którym się podoba All God's People jestem tego zdania co Brian ta piosenka ma w sobie to coś Ale kwestia czy pasuje ta piosenka na Innuendo tu już nie jestem taki pewien może lepiej by pasowała do Made In Heaven?
Brian Cię zanudza w Bijou swym jakże pięknym "rzępoleniem"?
_________________
I'm slightly mad
Oh dear

[NAR]

jak można być fanem Queen i nie doceniać Bijou to nie wiem To jakby fan zeppów narzekał na black dog, albo flojdów na Time ;p

Brian gra przepięknie. A Fred.. no w tym kawałku rozumiem czemu ma taki status (choć zapewne ma go za latanie ze statywem i krzyczeniem fuck you do publiki, ale mniejsza). Naprawdę jedna z niewielu rzeczy, których po prostu nie "odśpiewał" i tyle.
To samo z Don't Try So Hard w sumie.
_________________
oł je oł je oł je.

Powyższy post NIE jest oficjalną opinią Polskiego Fanklubu Queen, w tym jego Zarządu i innych organów nadzoru. Za obrazę uczuć religijnych i wszelkich innych proszę karać banem (na fejsie i innych portalach) jedynie owego użytkownika.


LOST: THE END - smutno mi
<smutno mu>

[Jaszek]

Bijou taki klejnot w dorobku Queen
_________________
I'm slightly mad
Oh dear

[whoatemydinner]

[Jaszek]

Z tą miniaturą to nie jest taki zły pomysł
Wydaję mi się że gdyby Freddie się czuł lepiej to z I Can't Live With You przerobiłby na poprock tak jak to zrobił z Radio GaGa czy A Kind of magic i byłby radiowy hit
_________________
I'm slightly mad
Oh dear

[shamar]

Koniec mógł być tylko taki. Odejście z największym hukiem i ,chyba, najlepszą płytą.

1.Innuendo 6/6 - Bohemian Rhapsody 2, kawałek absolutny, wszystko dopięte na ostatni guzik
2. I'm Going Slightly Mad 4/6 - tego nigdy specjalnie nie lubiłem ale to się zmieniło. Ma świetną mroczną atmosfere
3. Headlong 4/6 - typowy rocker lepsze niż taki Hammer ale do IWIA nie dorasta.
4. I Can't Live With You 4-/6 - połballadka, coś jak Rain Must Fall w wersji bardziej rockowej. Wersja Rock retake ? Wydaje mi się udziwniana na siłę. Nie wiem w jakim celu.
5. Don't Try So Hard 5/6 - mocne, mroczne przejmująco-przygnebiające. Czy zbyt nachalne? who cares
6.Ride The Wild Wind 4/6 - za tym też nie pzrepadam ale ma ten trance'owy klimat (jak YDFM)
7. All God's People 4-/6 - dobre, tylko ciut nie pasuje do reszty płyty. Ciekawe czemu...
8.These Are The Days Of Our Lives 6/6 - z cyklu, jedna z najlepszych ballad Queen, klasyk
9.Delilah 3+/6 - ten kawałek też niezbyt tu pasuje. Z trójki kawałków pulsujących (ten, Cool Cat, My baby does me) plasuje się gdzies w środku.
10.The Hitman 3+/6 - heavy rock AD 1991. Ciężko ale trochę nudnawo. Bardzo daleko temu do White Man czy Stone Cold Crazy
11.Bijou 5/6 - przepiękna, hiponotyzująca miniaturka aż szkoda , że taka krótka i tak mało wokali.
12.The Show Must Go On 6/6 - nie ma co pisać. Świetny kawałek, klasyk i wielki hit.

Lost Opportunity i Queen Talks pominę milczeniem.

6/6 bo całościowo wypada świetnie.
_________________