INNUENDO na cenzurowanym

[NAR]

[wasdfg7]

[innuendo91]

Dwie osoby wystawiły temu albumowi dwóję - to chyba żart jakiś?
_________________
"My soul is painted like the wings of butterflies
Fairytales of yesterday will grow but never die
I can fly - my friends"

[PiotreQ]

Pewnie Fender po pijaku!
_________________


Vice Maskotka Forum 2007
Vice Człowiek Roku Forum 2008

PiotreQrmx.com - Remixy Queen
QueenBootlegs.com - Bootlegi Queen

[Fenderek]

Po pijaku to ja prędzej MiH dałbym 5 albo 6...
_________________


Be who you are and say what you feel, because those who mind don't matter and those who matter- don't mind.

A teraz, drogie dzieci ... pocałujcie misia w dupę
http://fenderek.blogspot.co.uk/

[innuendo91]

To Wy PiotreQ'u i Fenderku? :>


_________________
"My soul is painted like the wings of butterflies
Fairytales of yesterday will grow but never die
I can fly - my friends"

[kwak]

[OberstPrymas]

Jako, że Innuendo mam już od dłuższego czasu, pokuszę się o ocenę.
Innuendo - 6/6
I'm Going Slightly Mad 5+/6
Headlong - 5/6
I Can't Live With You - 5+/6
Nie rozumiem dlaczego ta piosenka tak się na tym forum nie podoba
Jak dla mnie - pierwsza piątka całej płyty.
Don't Try So Hard - 5/6
Ride The Wild Wind - 6/6
W moim prywatnym rankingu najlepszy pop rockowy utwór Queen.
All God's People - 5/6
Trudny w ocenie. Z jednej strony nie ma w nim nic odkrywczego. Z drugiej - bardzo przyjemny wokal (np. we fragmencie:
Gotta face up
Better grow up
itd.
TATDOOL - 5+/6
Plus do oceny za solo Briana.
Delilah - 5/6
The Hitman - 4/6
Wyraźnie odstaje od innych utworów na płycie. Bardzo chaotyczna i w ostateczności nudna.
Bijou - 5/6
TSMGO - 6/6
Nie lubię pisać rzeczy oczywistych, tak więc odpuszczę sobie komentarz.
_________________
FAN KOBIAŁEK
GOŁA KASIA

[kwak]

[Aia]

Recenzowanie zaczęłam od mojego zdecydowanego, nieustannego queenowego numeru jeden czyli Queen II i podążając tym tropem postanowiłam spłodzić słów garstkę o następnej w kolejce uczuć – Innuendo.

Album to zaiste dziwny, o którym tak do końca nie wiem co myśleć. Z jednej bowiem strony (tej stricte muzycznej) mieści się on na granicy moich estetycznych upodobań (nadto tchnie popem), z drugiej (tej emocjonalnej) niezmiernie silnie na mnie oddziałuje, jak to się potocznie formułuje „chwyta za serce” i choć nie lubię tego określenia tutaj pasuje jak ulał.

Zaznaczę na początku, że album w moim odczuciu nie jest równy i ma zdecydowanie słabsze momenty (The Hitman, I Can't Live With You, All God's People). Nie skupię się jednak na nich w tej recenzji, bowiem ich jakościowe „odstawanie”nie wydaje mi się aż tak istotne dla całościowego odbioru płyty.

Innuendo kipi emocjami, nic zresztą w tym dziwnego, bo de facto jest dziełem ostatnim, balansującym w pobliżu cienkiej granicy profanum i sacrum, życia i śmierci. Nie odważyłabym się interpretować go w wyabstrahowaniu od okoliczności jego powstania. Nie zamierzam też tego robić. To byłoby w moim odczuciu po prostu niestosowne...A przechodząc do rzeczy.

Pierwszym i nie wiem, czy nie najważniejszym wyróżnikiem Innuendo spośród innych płyt Queenu są teksty. W większości naprawdę mocne, sugestywne, bardzo sensualne z jednej strony, z drugiej ocierające się o mistycyzm. W prostych słowach zamknięto potocznie rozumiany „sens życia”: miłość, radość, wolność, spełnienie, szeroko pojęte doświadczanie świata...Może mogłyby uchodzić za banalne gdyby nie były nacechowane czy może napiętnowane przeczuciem końca, bezkresu kresu. Nie epatują przy tym żalem i goryczą. Choć są one w nich wyczuwalne, przyćmiewa je zwyczajny, bardzo ludzki, smutek i tęsknota za życiem i jego pełnią. Życiem z całym jego kolorytem, majestatem, pięknem. Za czymś już minionym, bezpowrotnym. Na mnie działają piorunująco. Nawet teraz, kiedy o tym piszę serce wali mi jak młotem, jest w tym jakiś obłędny „a kind of magic”.

Pod kątem muzycznym płyta także jest niezwykła. Lekki rock, czy nawet pop-rock doskonale współbrzmi z tekstami, chyba spośród albumów Queen najharmonijniej. Słowa i dźwięki stanowią dla siebie nawzajem doskonałą oprawę, dopełniają się, tworząc niezwykle energetyzującą, poruszającą całość. Trafiają naprawdę gdzieś bardzo, bardzo głęboko i tam zostają. We mnie jak zasiadły w '91 tak pozostały do dziś wracając raz niczym anioły, raz upiory z przeszłości, zawsze jednak wzbudzając w duszy drżenie...

W paru słowach napiszę jeszcze na koniec o kilku utworach, tych, które wg mnie czynią z Innuendo taką emocjonalną bombę.

Tytułowe Innuendo – niesamowicie przejmujące, świetne muzycznie, z pełną żalu, niepokojącą końcówką: We'll keep on smiling, and whatever will be, we'll just keep on trying...Till the end of time.

Moje ukochane I'm Going Slighty Mad – jak dla mnie muzyczny majstersztyk jedyne w swoim rodzaju Tekst nie ustępuje aranżacji. Z jednej strony czuć w nim gorycz, z drugiej szyderstwo, jest odurzający.

Pełne ekspresji Headlong – ma w sobie coś z barokowego danse macabre...Z jednej strony głucha śmierć z drugiej krzyk świata. Niepokoi.

Mój nr dwa na płycie Ride The Wild Wind – niby muzycznie zupełnie nie moja bajka, a jednak przyciąga i energetyzuje mnie jak mało który utwór. Ma w sobie jakiś mistyczny pierwiastek. Przenosi w inny wymiar, gdzieś daleko, daleko stąd, gdzieś, gdzie tu i teraz przestaje mieć jakiekolwiek znaczenie.

The Are The Days of Our Lives – Oniryczny, nostalgiczny, przepełniony żalem za światem, wzruszający kawałek. Chlipię przy nim jak bóbr nieustannie od dwudziestu lat...Porusza dogłębnie.

I wreszcie The Show Must Go On – zbierające jak widzę skrajne opinie. Moim zdaniem utwór jest wybitny, tak muzycznie, jak tekstowo. Ma w sobie moc, jest monumentalne, jest swoistym manifestem artystycznym zawierającym przesłanie - obwieszczenie, skondensowane w kilku prostych słowach a odnoszące się generalnie do zasadności własnego istnienia: „the show must go on, inside my heart is breaking, my make-up may be flacking, but my smile still stays on....I have to find the will to carry on...the show must go on”. Do mnie trafia.

Przepraszam za ten „zlew”, dopiero teraz widzę ile tego jest O.o. Na przyszłość postaram się bardziej powściągnąć paplaninę
_________________
Errare humanum est...

SERDUCHA SERDUCHOM

[wasdfg7]

[Mefju]

[Aia]

wasdfg7 dzięki

Mefju, a szkoda, zgrabnie piszesz

Z nadmiaru wrażeń jakich dostarcza mi pisanie zapomniałam skrobnąć o dwóch utworach, które darzę wcale nie małym uwielbieniem...Doprawdy nie wiem jak mogło dojść do tego haniebnego przeoczenia

Bijou, zauważyłam, że jest przez większość z Was doceniany, nie będę zatem oryginalna pisząc, że jest on najbardziej uroczą, wzruszającą, a muzycznie absolutnie mistrzowską miniaturką, po prostu bijou. Jest w nim jednocześnie coś niepokojącego, ostatecznego.

No i na koniec zdecydowanie nadmiernie posponowana Delilah Osobiście bardzo lubię ten kawałek. Podchodzi mi zarówno melodycznie, jak tekstowo. Daleka jestem od opinii o nim jako "muzycznym żarciku", choć może mam jakiś przyćmiony odbiór. Myślę, że jest to jedna z bardziej osobistych rzeczy napisanych przez Freda i choć może bawić, żartem nie jest. Jest w niej jakaś autentyczność, zwyczajność, ot cudowna, prościutka apologia miłości człowieka do zwierzęcia...Zawsze w dołku mnie ściska przy fragmencie You make me very happy... Jakoś podskórnie czuję, że tak faktycznie było.

Apropos Delilah mam zabawne wspomnienia z dzieciństwa. Mój ówczesny psiak usłyszawszy miałczącego Freda zawsze dostawał szału i bardzo skutecznie zakrzykiwał głośnik Czy to w domu, czy w gościnie, czy w późniejszych latach w samochodzie - co okazało się być szczególnie upierdliwe. Długie lata mój odbiór Delilah nie miał szansy osiągnąć pełni.
Na mojego obecnego burka Fred na całe szczęście nie działa, ale może to przez to, że darzy koty należytym szacunkiem
_________________
Errare humanum est...

SERDUCHA SERDUCHOM

[kwak]

Nieco zainspiowany onanistycznym postem NARa na temat Breakthru chciałbym posłać post nt. Innuendo gdyż właśnie niedawno przyszła do mnie ta płytka zamówiona na Allegro. Tak więc po raz pierwszy miałem okazję odsłuchać ten album z legalnego nośnika.

Apropo płyty, która przyszła to jest to chyba wydanie francuskie (bo w rogu pisze F i ten taki numer wiadomo o co cho ), książeczka 16 stron, teksty na białym tle czarną czcionką, tylko tytuły drukowanymi literami i kolorem takim jak napis "Innuendo" na okładce., 4 dobrze znane twarze Queenów (Freddie z kotami, Brian ze słońcem itp.), na przedostatniej stronie zdjęcie Queenów, a później informacje typu co, kto gdzie jak, no i podziękowania dla Steve'a. I na odwrocie trąbka stojąca na nogach wypluwająca nuty.

No więc zapuściłem raz, drugi, trzeci, czwarty w ciągu kilku dni i musze powiedzieć, że tam nie ma kawałka, który by mi się nie podobał. Są dwa, które odstają jednak od reszty, reszcie nijak niemogę nic zarzucić. "I Can't live with you" - ja ten kawałek naprawdę lubie, ale jeśli mam opisać jego położenie na Innuendo to widze taką dziurę pomiędzy wspaniałym przebogatym w zajebiste gitary i prze jajcarskim momentami wokalem Freda, takim "napchanym" rockerem jak Headlong, a kawałkowi absolutnie genialnemu no i krfa zmiatającemu z nóg, czyly "Don't Try So Hard". Jeśli, by porównać ten album wykresem to właśnie pomiędzy tymi kawałkami widzę taką linie spadającą w dół, bo ICLWY ciut zaniża tam poziom. Wpada w ucho, lubie tego słuchać, wokal Freda mi się fest podoba, ale jednak może chodzi o względy czysto muzyczne, tekst jest dość banalny, no i kawałek jakiś taki bez rewelacji w porównaniu do reszty, jest tylko dość dobry. Drugim utworem, na który coś tam powiem jest Delilah, jednak to już tylko pieprzenie głupot, bo to ewidentny muzyczny żarcik i mało tego dobrze mi tam pasuje, wracając do wspomnianego wykresu w tym momencie spadek będzie nieznaczny. Jednak już jako oddzielny kawałek to... nie robi takiego wrażenia jak reszta, która czy oddzielnie czy na płycie jest zajebista. Delilah słucham przeważnie jak jade z całą płytą. Samej tak o po prostu to raczej nie włączam.

Po długiej przerwie w słuchaniu Queen tak hardo jak niegdyś Innuendo robi na mnie wciąż ogromne wrażenie. Moim ulubionym momentem albumu (w tym momenciee) jest trójka Don't Try So Hard-Ride The Wild Wind-All God's People, o DTSH już powiedziałem powyżej dwa slowa, a apropo RTWW dla mnie to TOP 10 Queen i tyle. Bierze mnei to na max, Sometimes i get so low, I just have to ride! No i świetny gospel, który był robiony na Barcelonę i dla mnie dlatego jest zajebisty fest, że są to podobne klimaty + rockowe brzmienie i Queenowe chórki, co daje kawałek niesamowicie klimatyczny i arcymistrzowski. No a potem? kolejne arcymistrzostwo. Aaa niechce mi się już pisać CDN

[Filip2412]

Rewelacyjny album

[NAR]

[kwak]

[NAR]

[Aia]

kwaku nie dokończyłeś recenzji, czekam i czekam, a tu cisza... Kawał dobrego słowa o Ride The Wild Wind i Headlong narobił mi apetytu na całość.

[Writer]

Ponieważ bardzo lubię się kłócić, a moja recenzja Queen wywołała trochę kontrowersji, czas na Innuendo

Jak wiadomo jest to ostatnia płyta zespołu powstała w całości za życia Freddiego. I jak wiadomo jest to płyta szczególna, całkiem inna od poprzednich, powstających w latach osiemdziesiątych, posiadająca własny, specyficzny klimat. Na klimat ten składają się w równym stopniu co sama muzyka, czynniki pozamuzyczne: tajemnicze teledyski, stylizowana okładka no i oczywiście śmierć głównego jej twórcy, sprawiająca, że dla fanów płyta ta ma szczególne znaczenie.
Dlatego trudno tę płytę oceniać biorąc pod uwagę jedynie aspekt muzyczny. Oceniając takie utwory jak These Are the Days of Our Lifes czy The Show Must Go On trudno nie kierować się uczuciami. Dlatego też spotyka się bardzo skrajne opinie o tym albumie, wśród fanów dominują oczywiście te entuzjastyczne, ale wielu krytyków ocenia go znacznie niżej. Co jest tego powodem?
Moim zdaniem pewna niespójność całego albumu. Utwory takie jak Hitman, czy I Can't Live With You, a nawet Headlong nie pasują do reszty, zaburzając ten fantastyczny klimat całości. Zwłaszcza psuje go ten pierwszy, którego nigdy nie mogłem przetrawić. Zespół postanowił nagrać ciężki, niemal metalowy kawałek i wyszło mu pięć minut huku i wrzasku bez żadnego ładu i składu - riff bez pomysłu, głupiutki tekst - to nie jest coś co powinno się tu znaleźć, szczególnie że mamy do czynienia z taką płytą. I Can't Live With You to całkiem niezły pomysł na utwór, ale niestety popsuty. Dopiero wersja z Rocks odsłoniła (chociaż nie w pełni) rockowy potencjał, jaki w nim tkwił. O Headlong pisałem gdzie indziej, tutaj tylko napiszę, że bardzo go lubię, ale chyba umieściłbym go w innym miejscu na albumie.
Osobna jest kwestia All God's People. Nie ukrywam, z początku wydawał mi się on bardzo ciekawym, oryginalnym, świetnie pasującym utworem. Szybko jednak mi się osłuchał i dzisiaj uważam, że jest to jeden ze słabszych utworów na płycie, chociaż na pewno podnosi oryginalność całości. Mimo wszystko chyba jednak lepiej by się sprawdził na Barcelonie.
I na tym kończy się moja krytyka - cała reszta albumu to niesamowite muzyczne perełki. Nawet często krytykowana Delilah - prosty utwór w całości opowiadający o kocie. Słuchając go trudno powstrzymać wzruszenie, wiedząc w jakim stanie był wtedy jego twórca. A także najsłabsze dzieło Rogera Taylora na tym krążku, Ride The Wild Wind, tworzące niesamowity klimat przestrzeni i wolności. Po względem muzycznym nie są to może utwory specjalnie udane, ale jak wspomniałem na początku, trudno tutaj oceniać coś jedynie przez pryzmat muzyki.
O dziełach w rodzaju Innuendo i The Show Must Go On nie muszę chyba wiele wspominać - powiedziano o nich już wszystko, a ja nie chcę być nieoryginalny. Pierwszy to twórcze rozwinięcie idei zeppelinowskiego Kashmiru, drugi zawsze odczytuję jako testament Freddiego, niezależnie od tego kto był prawdziwym autorem. Oba to arcydzieła, podobnie jak psychodeliczny I'm Going Slightly Mad. To ostatnie cudo wybitnie pokazuje, że pod koniec swojej kariery zespół przestał gonić muzyczne trendy i zaczął tworzyć to na co miał ochotę. Może przyczyną była zbliżająca się śmierć wokalisty? Tak czy inaczej powstał jeden z najbardziej oryginalnych utworów w całej ich karierze.
Jednak moje ulubione fragmenty płyty są całkiem inne. Pierwszy z nich to niedoceniany Don't Try So Hard. Cudowny falset, wspaniałe chórki no i świetny tekst - to pierwsze co mi przychodzi do głowy gdy przypominam sobie o tej chyba najpiękniejszej balladzie w karierze Queen, pomijając oczywiście niektóre fragmenty Queen II. I jest to absolutnie przemyślana opinia.
Wspaniałe wyciszenie niesie ze sobą These Are the Days of Our Lifes - trudno po usłyszeniu początkowych bębnów Rogera i pierwszych wersów nie przypomnieć sobie zmęczonego, wychudłego, czarno-białego Freddiego śpiewającego w teledysku o minionych dniach. Trzeba tylko uważać, by nie ominąć wspaniałego popisu Briana w jednej z najlepszych solówek w jego karierze.
No właśnie, jeśli chodzi o Briana, to jest on na tej płycie postacią bardzo wyróżniającą się, czasem nawet bardziej niż Freddie. Ich największym wspólnym dokonaniem jest tutaj mój zdecydowany numer 1 - Bijou. Tutaj wszystko jest absolutnie genialne - oryginalna konstrukcja zamieniająca miejscami role gitary i wokalu, owa gitara właśnie (absolutne wyżyny umiejętności Briana, porównywalne do najlepszych dzieł Gilmoura), "wokalna solówka" Freddiego, przepiękna, wzruszająca melodia. Ten jeden, niespełna czterominutowy utwór zawiera w sobie taką dawkę artyzmu, jakiej nie miały wszystkie dzieła Queen powstałe w latach osiemdziesiątych.
Tak więc Innuendo to zbiór utworów absolutnie rewelacyjnych, przemieszanych z mniej lub bardziej słabszymi. Z tym że te lepsze niemal całkowicie przyćmiewają te mniej udane. Ale ni do końca. Dlatego innej oceny chyba po prostu wystawić nie mogę.

Ocena: 5

[Aia]

Writer dzięki za recenzję! Mam pożywkę z waszych myśli ostatnio wyborną

Pojawiła się ciekawa wymiana zdań odnośnie Innuendo w dziale Miracli, chcąc się odnieść (nieco pośrednio, ale jednak) do tego dyskursu, pozwoliłam sobie przenieść go tutaj.

[Lecri]

[Writer]

[Lecri]

No dobra, teraz Writer zainspirował mnie do napisania na temat, czyli o Innuendo.
Może nie ma tu utworu, który by mnie jakoś bardzo drażnił (poza tym, że nie lubię muzycznie piosenki o kotku, jest za słodka i za bardzo syntezatorowa, ale jest obecność tutaj jest uzasadniona i nie wyrzucałabym tego z albumu). Najbardziej nie pasuje mi tutaj I Can't Live With You, muzycznie i tekstowo wielki banał (szczególnie jeśli spojrzymy na autora, gdyby to było Johna to bym była mniej krytyczna, ale od Bri mam prawo wymagać zdecydowanie więcej), choć pomimo wszystko mam do tego kawałka jakąś sympatię, pomimo świadomości słabych stron. Hitman jest z pewnością niedopracowany, kiedyś mi się nawet podobał, teraz mniej, zdecydowanie mniej. A do bardzo krytykowanego All God's People mam wciąż sympatię Cóż, mi tam klimat rodem z Króla Lwa nie przeszkadza, ale rozumiem, że innym może.

[Aia]

[Michalzbiku95]

[Arquest]

[Michalzbiku95]

że niby bardziej rockowi , czy coś?
_________________
Nagroda "Tomisiępodobatomniejoznowucośfajnego 2010"

[Arquest]

No coś w tym rodzaju. Nawet 'Wish You Were Here' puścili...

[Lecri]