DREAM THEATER

[szymek_dymek]

Wrażenia po wstępnym przesłuchaniu 'The Number Of The Beast - Official Bootleg'.

Zawsze byłem zagorzałym fanem tego albumu Iron Maiden, więc z nadzieją i obawami podszedłem do wykonania Dream Theater.

Po odpaleniu koncertu, targnęła mną fala mieszanych uczuć. Jakość dźwięku zajebista, nie mam nic do zarzucenia - natomiast poraził mnie wokal LaBrie. Wiem, że facet rzadko kiedy pokazuje coś wielkiego na żywo - bywa - ale tutaj na dzień dobry zaczyna piać jak kastrowany kot. No ale dosyć smęcenia - to tylko 'Invaders', dalej pewnie będzie lepiej.

I rzeczywiście - do średniawego wokalu można przywyknąć, zresztą w miarę trwania giga James radzi sobie coraz lepiej. A może ja tylko marudzę, podświadomie porównując go ze studyjnym Dickinsonem?

Nieważne - dalej jest już tylko lepiej. Instrumentalnie i muzycznie zespół śmiga jak francuskie metro. Wszystko jest takie, jakim być powinno - niebanalne rozwiązania aranżacyjne, ale z szacunkiem wobec oryginału. Podobnie jak Bizona - najbardziej urzekł mnie 'Gangland'. To trzeba usłyszeć!!! Nie dodam już nic do tego, co pisał o tym kawałku Bizon - co prawda słyszał chyba inne wykonanie, ale aranżacyjnie było to identyczne: pianinko, akustyk etc. Chociażby dla tego fragmentu warto posłuchać.

Polecam, mimo kilku minusów.
_________________

[Misiu]

[szymek_dymek]

Dla mnie to jeden chuj
_________________

[Misiu]

Okay, Radku znany jako Grandville...

Moja wypowiedź będzie oparta na znajomości Images And Words, Awake, A Change Of Seasons, Scenes From A Memory, Octavarium i pobieżnie Train Of Thought oraz Six Degrees Of Inner Turbulance.

Mówisz wtórna... Nie wiem właśnie jak to było wcześniej, ale pierwszy raz słyszę Petrucciego jako tako na gitarze typowo akustycznej. Słuch mam chyba na tyle wyrobiony, że jestem to w stanie rozpoznać. Gra w miarę proste partie (choć nieco przyspiesza drugiej połowie utworu tytułowego), ale to już coś. Przede wszystkim - co masz na myśli mówiąc wtórny? Fakt, że grają podobnie do muzyki z ich poprzednich albumów czy to, iż ewidentnie słychać nawiązania do innych zespołów (moim zdaniem - bardziej niż wcześniej)? Jeśli to pierwsze, to myślę, że jest to album trochę spokojniejszy od wcześniejszych. Mniej w nim Petrucciego, ale również i popisów technicznych, co mnie osobiście bardzo odpowiada. Nie kłóci się to jednocześnie z tym, że utwór tytłowy ma mnóstwo punktów kulminacyjnych i jest, według mnie, bardzo przemyślany.

No właśnie - co sądzisz o utworze tytułowym?

I przepraszam za trochę pogmatwaną wypowiedź, ale nie bardzo mam dziś głowę do tego.
_________________
Whatever happened to playing a hunch? The element of surprise, random acts of unpredictability? If we fail to anticipate the unforseen or expect the unexpected in a universe of infinite possibilities, we may find ourselves at the mercy of anyone or anything that cannot be programmed, categorized or easily referenced.

Moje zdjęcie

[Grandville]

Ja też nie mam zbyt wiele czasu na polemikę, ale...

2 ostatnie (czyli najdłuższe) utwory z Octavarium bardzo lubię. Wkurza mnie część tych krótkich, a o I Walk Beside You szkoda w ogóle wspominać.

Nie wiem, czy częstotliwość gry na gitarze akustycznej jest tu miernikiem czegokolwiek. Nie ma dla mnie znaczenia na czym się gra - ważne, czy ma to sens. Jeżeli do przekazania pewnych emocji lepiej nadaje się gitara elektryczna, po co grać na innej? Poza tym Petrucci grywał już na akustyku wcześniej. Nie jest to częste, ale nie przeszkadza mi to.

W muzyce DT partie olśniewające technicznie są tylko jednym z możliwych środków wyrazu.
_________________
Pisanie może być dla kogoś formą, w której najlepiej się czuje, ale to jeszcze nie powód, żeby pisać.
Sławomir Mrożek

idzie
James Cogito
przez świat
zataczając się lekko

[Misiu]

I Walk Beside You jest takie strasznie zwykłe... Przyznam się, że nie wiem, ale daję głowę, że to był singiel (a nawet jeśli nie był, to jest to właśnie taki typowy singlowy utwór). Chwytliwe, ale lubię ten kawałek.

[Grandville]

[Misiu]

[Fenderek]

Chcesz Petrucciego na akustyku poszukaj bootlega "Acoustic Dreams". Bomba.
Szukasz dziury w calym, mam wrazenie Ten bootleg Ci to udowodni
Petrucci moze rownie dobrze grac na takiej i takiej gitarze. WYBIERA elektryka, bo muzyka jaka JEGO fascynuje jest glownie polaczenie fusion jazzu i metalu- wiec raczej na elektryku. On juz nie musi niczego udowadniac, a gdyby teraz nagle zaczal nagrywac na akustyku, to chyba tak by to troche wygladalo.
Zreszta- to jakbys Michaelowi Schumacherowi zarzucal ze jest beznadziejnym (albo niekompletnym) kierowca bo nie jezdzi TIRami...
_________________


Be who you are and say what you feel, because those who mind don't matter and those who matter- don't mind.

A teraz, drogie dzieci ... pocałujcie misia w dupę
http://fenderek.blogspot.co.uk/

[Grandville]

Wyjaśniałem Misiowi na GG, że nie mam zbyt wiele czasu na polemikę (do czego mój ulubiony Dyskutant odniósł się ze zrozumieniem), ale dodam tylko:
Nie jest dla mnie istotny środek, ale ostateczny efekt. Dlatego też nie robi mi różnicy - na jakiej gitarze Petrucci wygrywa swoje niesamowite dźwięki.
_________________
Pisanie może być dla kogoś formą, w której najlepiej się czuje, ale to jeszcze nie powód, żeby pisać.
Sławomir Mrożek

idzie
James Cogito
przez świat
zataczając się lekko

[Misiu]

[Fenderek]

[Misiu]

[Grandville]

Petrucci jest gitarzystą artrockowym, podobnie jak Dream Theater - zespołem. To, że brzmienie wielu utworów zdominowane jest przez elementy metalowe nie jest tu dla mnie argumentem koronnym.

W grze Petrucciego nie zachwyca mnie prędkość. Nawet nie przypuszczałem, że może to być główny powód słuchania muzyki. To "sens" tego, co przekazuje w swojej muzyce, przemawia do mnie najbardziej. I nie chodzi tu o teksty, które - jak już wielokrotnie pisałem - traktuję jako dodatek do sekwencji dźwięków. Petrucci to gitarzysta-erudyta. Im człowiek bardziej osłuchany - tym więcej MUZYKI znajduje w jego grze. To oczywiście moje skromne zdanie...
Pozdr.
_________________
Pisanie może być dla kogoś formą, w której najlepiej się czuje, ale to jeszcze nie powód, żeby pisać.
Sławomir Mrożek

idzie
James Cogito
przez świat
zataczając się lekko

[Misiu]

[Grandville]

[Grandville]

[Bizon]

ale co tu dadza argumenty?
"rozmawa o muzyce jest jak taniec o architekturze"

wszystko opiera sie na osobistych odczuciach.. i jakkolwiek moze mnie smieszyc na przyklad uznawanie the miracle albo made in heaven za najlepsza plyte wszechczasow, to niestety nawet nie ma jak z tym dyskutowac, bo to tylko osobiste odczucia
_________________

if you don't like oral sex, keep your mouth shut...
http://issuu.com/rockaxxess/docs/rock_axxess_15-16 - nowy numer ROCK AXXESS

you never had it so good, the yoghurt pushers are here

[szymek_dymek]

[Grandville]

Zgadzam się z tym, że każdy ma prawo do własnych odczuć, ale jak widać w zacytowanym poście chodziło o "moją osobę", a nie płytę, i właśnie dlatego zareagowałem. Można było nie zaczepiać nikogo w komentarzu, a na pewno bym się nie odezwał. Tyle.
P.S. "Wielokrotne" rozbawiło mnie najbardziej. To, że uważam jakiś album za najsłabsze dokonanie danej grupy, nie znaczy, że nim gardzę. Octavarium nagrane przez innych wykonawców uznałbym pewnie za dzieło wybitne. Od DT mam prawo oczekiwać świetnych płyt, a w kontekście wcześniejszych albumów odbieram ostatni jako dosyć wtórny. Szkoda natomiast, że z kontekstu wyrwany został ostatni cytat. Rozumiem, że nie pasował do założeń.
_________________
Pisanie może być dla kogoś formą, w której najlepiej się czuje, ale to jeszcze nie powód, żeby pisać.
Sławomir Mrożek

idzie
James Cogito
przez świat
zataczając się lekko

[szymek_dymek]

[Grandville]

[szymek_dymek]

[Grandville]

[szymek_dymek]

[Grandville]

[Misiu]

W Antyradiu właśnie leci Score... Dla zainteresowanych.

Słyszę ten koncert pierwszy raz i muszę przyznać, że LaBrie jest w GENIALNEJ formie. Mało fałszów, wyciąga wysokie rejestry jak na płytach, a niekiedy nawet lepiej (nawet w Under A Glass Moon moment Praying for time to disappear wyszedł wyśmienicie)! Czekam na Octavarium, bo Bizon mówił, że niby mu szczena przy tym do sąsiada na dół opadła. I ta orkiestra....

A Vacant, który właśnie się skończył, był po prostu przecudowny.....
_________________
Whatever happened to playing a hunch? The element of surprise, random acts of unpredictability? If we fail to anticipate the unforseen or expect the unexpected in a universe of infinite possibilities, we may find ourselves at the mercy of anyone or anything that cannot be programmed, categorized or easily referenced.

Moje zdjęcie

[Bizon]

[Misiu]

No właśnie nie!!! Audycja miała się niby trwać tak do 00.00, a o 23.55 matka przyszła, że mam natychmiast wyłączyć komputer... Tak, śmiej się, śmiej.

Chyba muszę poszukać osoby, która ma to na DVD... Cena na razie dla mnie za wysoka, a parę innych płyt do kupienia...

Niektórzy twierdzą po wysłuchaniu Octavarium, że Dream Theater już się wypalił... Zobaczymy co przyniesie nowa płyta. Jestem szalenie ciekawy i chyba już zacznę odkładać na nią kasę.
_________________
Whatever happened to playing a hunch? The element of surprise, random acts of unpredictability? If we fail to anticipate the unforseen or expect the unexpected in a universe of infinite possibilities, we may find ourselves at the mercy of anyone or anything that cannot be programmed, categorized or easily referenced.

Moje zdjęcie

[Bizon]