DREAM THEATER

[KrzysiekP]

IF AJ DAJ TUMOROŁ, AJL BI ORAJT, BIKOZ AJ BILIW, DET AFTER ŁIR GON, DE SPIRIT KERIS ON...

Trzeba się kiedyś schlać grubo i to zaśpiewać.

[kater]

[Misiu]

Gone
On

Fantastyczny rym.
_________________
Whatever happened to playing a hunch? The element of surprise, random acts of unpredictability? If we fail to anticipate the unforseen or expect the unexpected in a universe of infinite possibilities, we may find ourselves at the mercy of anyone or anything that cannot be programmed, categorized or easily referenced.

Moje zdjęcie

[Shoryuken]

A się Marillionanizmu przyczepili tymczasem Wasza mania jest nie mniej chora Jakby było można dodawać wiadomości głosowe to nie wiem czy bym wchodził na ten temat w obawie o uszkodzenie słuchu W sumie to doskonale Was rozumiem bo gdyby nie Marillion to pewnie śpiewałbym razem z Wami
_________________
http://www.lastfm.pl/user/Shoryuken10

[hirszu]

[NAR]

o matko

edit: i odwalcie się, Spirit roxuje.
_________________
oł je oł je oł je.

Powyższy post NIE jest oficjalną opinią Polskiego Fanklubu Queen, w tym jego Zarządu i innych organów nadzoru. Za obrazę uczuć religijnych i wszelkich innych proszę karać banem (na fejsie i innych portalach) jedynie owego użytkownika.


LOST: THE END - smutno mi
<smutno mu>

[Shoryuken]

No dla mnie akurat on to tak średnio roxuje ale to już się czepiałem
Mój rekord to 2,5 przesłuchania w szczytowym dniu. Wynika z tego, że żaden ze mnie fan
_________________
http://www.lastfm.pl/user/Shoryuken10

[kater]

[Ziutek98]

Czy to, że całośc przesłuchuję raz na jakiś czas tylko raz świadczy o mnie źle?
_________________
PRÖWLER - kapela rockowa, ja na basie. Info o koncertach na kanale pod linkiem

[Fenderek]

[Xavi]

Scenes for a Memory to moje absolutnie ulubiona płyta, opieram wręcz na niej sens istnienia świata bo dla niej warto żyć Zresztą moje 3 ulubione płyty tego globu to kolejno: Scenes, Images & Words, Awake

I dlatego staram się słuchać jej i rozkoszować się nią raz na tydzień, nie częściej by jeszcze czasem mi się kiedyś nie przejadła (brrrr. ciary ze strachu...), gdy się posłucha takiego 'Finally Free' po miesiącu przerwy... nie do opisania

A ostatnio wziąłem się za 'Falling Into Infinity' i ewidentnie nie ma takiej magii jak w poprzednich albumach. 'Hollow Years' czy 'Peruvian Skies' najwcześniej mi podeszły i słucham nałogowo, powoli czas na resztę choć 'Anna Lee' czy 'Take Away My Pain' po wielu szansach na razie są po prostu dobre, a nie genialne, a przyzwyczaiłem się, że Dream Theater gra genialnie i kropka Mój ulubiony zespół i cieszę się, że tak popularny tutaj
_________________

[NAR]

gdyby nie avatar napisałbym "witaj bracie"

Sceny to zdecydowanie mój numer jeden jeżeli chodzi o albumy
Tak w ogóle słuchałem sobie dzisiaj Home i kurde... ten początek jest pełen ZUA

i obejrzałem sobie Scenes form NY to z komentarzami bandu gdzie gadają o historii albumu oraz inspiracjach swoich. Też bardzo ciekawa sprawa.
_________________
oł je oł je oł je.

Powyższy post NIE jest oficjalną opinią Polskiego Fanklubu Queen, w tym jego Zarządu i innych organów nadzoru. Za obrazę uczuć religijnych i wszelkich innych proszę karać banem (na fejsie i innych portalach) jedynie owego użytkownika.


LOST: THE END - smutno mi
<smutno mu>

[Xavi]

Xavi i tak nie ma braci, więc zdziwiłbym się

'Home' to w ogóle tak złożony utwór, że ciężko wyrazić co tu się dzieje bo dzieje się tu wszystko nawet występują elementy pornografii te gitary, Portnoy czyni cuda i te wszystkie przedziwne dźwięki w tle. I te 'pam', pam' (nie wiem czy kto skapuje o co mi chodzi ) które zawsze muszę sobie podśpiewywać, kiedyś nawet gdy słuchałem przez słuchawki w autobusie i ludzie dziwnie po mnie patrzyli i się musiałem opanować

Ogólnie puściłem sobie teraz i ta zbereźna część mi zaczęła grać o 3.33

Wstyd się przyznać, ale jeszcze nie znam Scenes from NY gdyż jestem trochę dziwnym fanem, bo najpóźniejsza płyta jaką znam to... 'Scenes from a memory'

Zaczęło się od Images i Scenes From a Memory i tak się zabujałem, że uznałem, że nie będę się spieszył. Po prostu chcę rozłożyć sobie ich muzykę na kilka dobrych lat. Nie, że wszystko na jeden raz tylko na spokojnie. Słucham w sumie od roku i już jest zdecydowanie moim ulubionym zespołem i wreszcie ktoś wyprzedził Floydów Debiut to 2 miechy słuchania powracając do tego co znam, 'Awake' pół roku itd. Wszystko z czasem, nie spieszy mi się. Gdzieś za 2 miesiące rzucam się na 'Six Degrees...'
_________________

[Shoryuken]

[NAR]

[Xavi]

oo tak 'pam pam' czy 'łap łap', nie wiem jak to dokładniej ująć ale właśnie o to chodzi a u mnie 'Home' jest na miejscu numer 4 bo kocham ballady Dreamów.

W sumie jakbym miał układać:
1. The Spirit Carries On
2. Finally Free
3. Through Her Eyes
4. Home
5. Dance of Eternity
6. Fatal Tragedy
7. Strange Deja Vu
8. One Last Time
9. Beyond This Life (wydaje mi się, że niedoceniam choć dostał wiele szans)
10. Overture 1928
11. Through My Words (gdyby było dłuższe! ale to w sumie taki wstęp tylko)
12. Regression

no to się zabieram powoli za Scenes from NY, a 'Six Degrees...' przyjdzie pora potem
_________________

[NAR]

nie no moja miłość do układania wszelkich topów i rankingów jest chyba powszechnie znana (a przynajmniej w Marillioonaniźmie ) ale w życiu bym się nie podjął rozkładania Scen na czynniki pierwsze. No dobra raz to zrobiłem, ale dla w7 <3
Wiem jedynie, że Finally Free to mój zdecydowanie ulubiony utwór Dreamów nie tylko na tym albumie ale i w ogóle.
no dobra jeszcze Home się zdecydowanie wyróżnia, ale dalej? Jak uzasadnić wyższość Fatal Tragedy nad powiedzmy Spiritem? Albo Beyond This Life?
A Through My Words ma IMO właśnie idealną długość. Gdyby było dłuższe to mielibyśmy SCO 2 Jest dobrze jak jest. Ba, jest IDEALNIE jak jest
_________________
oł je oł je oł je.

Powyższy post NIE jest oficjalną opinią Polskiego Fanklubu Queen, w tym jego Zarządu i innych organów nadzoru. Za obrazę uczuć religijnych i wszelkich innych proszę karać banem (na fejsie i innych portalach) jedynie owego użytkownika.


LOST: THE END - smutno mi
<smutno mu>

[Xavi]

Po iluś tam tysiącach odtworzeń zrobiłem sobie taki ranking po co sięgam najczęściej i gdzie jara mnie największa ilośc elementów, podzielić przez stopień geniuszu muzycznego i kunsztu i jakiśtam wzór wyszedł, że coś takiego, choć to się ciągle zmienia, na dzień dzisiejszy jest tak

Oczywiście, że 'Through My Words' jest idealne jeśli chodzi o płytę, ale przez długośc nie mogę tego wrzucić wyżej. Zresztą ciekawi mnie co by było jakby rozbudowali tą piosenkę do powiedzmy 3 minut. Byłoby ciekawie
_________________

[Maciej]

[NAR]

no na żywo to on słomki doustnej używał oo tu np. hłap, hłap

a tak w ogóle dodam ,że Home to również mój ulubiony fragment albumu pod względem tekstu (narracja, rozpisanie itp). Oczywiście po FF (gdzie w sumie 'role' są podobnie rozpisane).
Ale oba pisał MP więc nie powinno to dziwić że są podobne.
W Home uwielbiam też te wszystkie nawiązania do Metropolis pt I
_________________
oł je oł je oł je.

Powyższy post NIE jest oficjalną opinią Polskiego Fanklubu Queen, w tym jego Zarządu i innych organów nadzoru. Za obrazę uczuć religijnych i wszelkich innych proszę karać banem (na fejsie i innych portalach) jedynie owego użytkownika.


LOST: THE END - smutno mi
<smutno mu>

[Fenderek]

Nie no, jeśli 6 Degrees jeszcze nie znasz, to Cię faktycznie druga płytka zmiecie z powierzchni ziemi. To też, tak jak u Shoryukena, jest mój ulubiony ich utwór. Bo to jeden 40 minutowy utwór faktycznie jest. Miazga, nieprawdopodobny klimat i świetne teksty.
_________________


Be who you are and say what you feel, because those who mind don't matter and those who matter- don't mind.

A teraz, drogie dzieci ... pocałujcie misia w dupę
http://fenderek.blogspot.co.uk/

[Fenderek]

Mike Portnoy odchodzi z Dream Theater...

WHAT THE FUCK?

[Misiu]

O kur*a! Co by nie mówić o wszystkich, Portnoy to przecież esencja zespołu, kto się tymi wszystkimi wydawnictwami zajmował, kto tak bębnił, kuźwa...

Szok...
_________________
Whatever happened to playing a hunch? The element of surprise, random acts of unpredictability? If we fail to anticipate the unforseen or expect the unexpected in a universe of infinite possibilities, we may find ourselves at the mercy of anyone or anything that cannot be programmed, categorized or easily referenced.

Moje zdjęcie

[Fenderek]

To jest tak jakby Steven Wilson odszedł z Porcupine Tree... albo Meta grała bez Ulricha i Hetfielda. Ten facet to ciągnął, te wszystkie bootlegi, kontakt z fanami. Jezu, on układał WSZYSTKIE setlisty według klucza (żeby w danym mieście nie powtarzać kawałków!!!)- ja pierd... mimo iż ostatnie płyty pozostawiały sporo do życzenia (choć ostatnia była poprawą wobec poprzedniczki) to jednak cieżko jest mi sobie wyobrazić fukcjonowanie tego zespołu bez mike'a Portnoya...

...tyle z tego dobrego, ze może w końcu projekt Portnoya, Wilsona i Akerfelda nabierze tempa i rozmachu...
_________________


Be who you are and say what you feel, because those who mind don't matter and those who matter- don't mind.

A teraz, drogie dzieci ... pocałujcie misia w dupę
http://fenderek.blogspot.co.uk/

[NAR]

fuck... przecież ten człowiek to SERCE Dream Theater. DT bez niego to... to nie DT... nie kurwa... Nigdy nie widziałem DT na żywo i już niestety nie zobaczę... nie tego prawdziwego.
Petrucci może riffował, Jordan może i powalał techniką i show, ale... ale to on był sercem tego zespołu...

te wszystkie setlisty (każda nowa na inny koncert!), wydawnictwa, grafika... przecież on jako jeden z niewielu naprawdę żył tą muzyką isię nią cieszył całym sobą...

EDIT

tak w ogóle w chwili gdy wchodziłem na forum w słuchawkach leciało... Repentance. Chyba jeden z najbardziej... osobistych utworów Mike'a.
_________________
oł je oł je oł je.

Powyższy post NIE jest oficjalną opinią Polskiego Fanklubu Queen, w tym jego Zarządu i innych organów nadzoru. Za obrazę uczuć religijnych i wszelkich innych proszę karać banem (na fejsie i innych portalach) jedynie owego użytkownika.


LOST: THE END - smutno mi
<smutno mu>

[Fenderek]

Kurwa- to jego ojciec wymyślił nazwę... to on siedział nad tym wszystkim dzień i noc. Przez kilka lat należałem do angielskiego oficjalnego fan klubu DT i Portnoy niesamowicie się udzielał i pomagał- w kwestii załatwiania pozwoleń do udostępniania utworów, udzielał wywiadów, udostępniał swoje prywatne archiwa... przez cały czas wydawało mi się, ze największym fanem DT ze wszystkich ludzi na świecie był... właśnie Mike Portnoy...

Boże, te wszystkie covery płyt to były jego pomysły... oficjalne bootlegi... cieszę się, ze ich widziałem na zywo kilka razy ale teraz jestem na siebie zły, że ostatni raz był jednak kilka lat temu... czekałem na genialny album... taaaaa...

Będą mieli IMO wielki problem ze znalezieniem zastepcy- nie jako muzyka ale indywidualności... no cóż... i pomyśleć ze chciał tylko przerwy, a oni stwierdzili że wolą kontynuować bez niego. Kretyństwo...
_________________


Be who you are and say what you feel, because those who mind don't matter and those who matter- don't mind.

A teraz, drogie dzieci ... pocałujcie misia w dupę
http://fenderek.blogspot.co.uk/

[Misiu]

Tak sobie myślę... On chce przerwy, oni chcą grać bez niego, pojawia się jednak "ale"... Założywszy, że Mike chce po prostu odpocząć, może pogadać z chłopakami za 2-3 lata, a oni go znowu przyjmą... Sherinianowi podziękować potrafili, to mogliby i "następcy" Mike'a... Pytanie tylko, czy Mike będzie chciał w ogóle poruszać kwestie powrotu, gdy ktoś będzie grał za niego.

A ja Wam jeszcze powiem, że byłoby cholernie dobrze, gdyby zgodzili się na tę przerwę, nie tylko ze względu na Portnoya, ale także ze względu na muzykę. Jakiś powiew świeżości bardzo by się zespołowi przydał. Jeśli następna płyta będzie na poziomie dwóch ostatnich, to się panowie trochę skompromitują, moim zdaniem...
_________________
Whatever happened to playing a hunch? The element of surprise, random acts of unpredictability? If we fail to anticipate the unforseen or expect the unexpected in a universe of infinite possibilities, we may find ourselves at the mercy of anyone or anything that cannot be programmed, categorized or easily referenced.

Moje zdjęcie

[NAR]

czy ja dobrze to przeczytałem/zrozumiałem?
Mike poczuł, że ma po prostu przerost DT, że się powoli wypala i poprosił chłopaków o jakiś czas przerwy, a oni go po prostu... olali? Już pomijam, że to idiotyzm z ich strony, ale... no zwyczajne chamstwo. PRzecież ten facet sobie żyły dla nich wypruwał.
Znaleźc zastępce? Którego pokochają fani? Szczerze wątpię. I technicznie (choć to jeszcze jeszcze) i w ujęciu emocjonalnym. Wątpię by zdołali go zastąpić.

Ja pierdolę zastąpić Portnoya... wczoraj bym nawet nie pomyślał, że coś takiego można napisać...

ale wiecie co? Ten facet ma jaja. By powiedzieć im, że odchodzi i woli robić to co naprawdę sprawia mu przyjemność. Podążać za sercem jak sam napisał... ma jaja facet.
_________________
oł je oł je oł je.

Powyższy post NIE jest oficjalną opinią Polskiego Fanklubu Queen, w tym jego Zarządu i innych organów nadzoru. Za obrazę uczuć religijnych i wszelkich innych proszę karać banem (na fejsie i innych portalach) jedynie owego użytkownika.


LOST: THE END - smutno mi
<smutno mu>

[Xavi]

Jak to jest pewne w 100% to jutro chyba obalę flachę za smutki bo to w końcu mój ulubiony muzyk z (już nie...) z ulubionego zespołu... tragedia. Jego w sumie nie da się zastąpić, i jego klimat wytwarzany wokół DT...

Ogólnie ostatnio wiązał się w tyle projektów, że można było dojść do wniosku, że powoli szuka czegoś innego poza DT...
_________________

[NAR]

Wiesz Wilson się miesza w nie mniej. Ale... matko przecież ten facet tak kocha ten zespół. Tak kocha muzykę w ogóle. Może właśnie dlatego...
_________________
oł je oł je oł je.

Powyższy post NIE jest oficjalną opinią Polskiego Fanklubu Queen, w tym jego Zarządu i innych organów nadzoru. Za obrazę uczuć religijnych i wszelkich innych proszę karać banem (na fejsie i innych portalach) jedynie owego użytkownika.


LOST: THE END - smutno mi
<smutno mu>